I SAB/Bd 27/12

I SAB/Bd 27/12 POSTANOWIENIE Dnia 16 sierpnia 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Adamczewska - Wasilewicz po rozpoznaniu w dniu 16 sierpnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. R. na bezczynność Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w B. w przedmiocie niezałatwienia wniosku o umorzenie sprawy nr [...] postanawia: odrzucić skargę I SAB/Bd 27/12 UZASADNIENIE W dniu 25 lipca 2011 r. K. R. złożyła wniosek do Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w B. o wydanie decyzji o umorzeniu sprawy nr [...] Następnie pismem z dnia 10 grudnia 2011 r. skarżąca wniosła do Dyrektora Izby Skarbowej w B. zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie przez Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w B. Pismem z dnia 15 maja 2012 r. strona wniosła skargę na bezczynność Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w B. w przedmiocie niezałatwienia wniosku o umorzenie sprawy o sygn. akt [...] W odpowiedzi na skargę Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego w B. wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) dalej p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania organów. Stosownie do art. 52 § 1 powołanej ustawy, skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego wnosi się po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. W myśl natomiast art. 52 § 2 tej ustawy, przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Z zestawienia powyższych przepisów wynika więc, że dokonywana przez wojewódzki sąd administracyjny kontrola działalności administracji publicznej rozpoczyna się dopiero w momencie, kiedy strona wyczerpie możliwość podważenia rozstrzygnięć organów administracji przy pomocy środków zaskarżenia przewidzianych w toku procedowania przed tymi organami, a więc kiedy w sprawie wypowiedziały się organy obu instancji. Z akt sprawy wynika, że strona wniosła skargę do tut. Sądu na bezczynność Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w B., zarzucając organowi brak wydania decyzji w sprawie umorzenia postępowania egzekucyjnego. Niniejsze postępowanie przed organem pierwszej instancji zostało zainicjowane wnioskiem skarżącej z dnia 25 lipca 2011 r. o umorzenie postępowania w sprawie [...], prowadzonego w oparciu o przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) oraz ustawy z dnia 7 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005r. Nr 229, poz. 1954 ze zm.). Należy zauważyć, że w ramach przedmiotowej sprawy, w przypadku skargi na bezczynność organu lub przewlekłość prowadzonego przezeń postępowania środkiem zaskarżenia, o którym mowa w art. 52 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi jest zażalenie z art. 37 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. Zgodnie z tym przepisem, na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 tej ustawy, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 tej ustawy lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie lub na przewlekłość postępowania, którego skutkiem jest uruchomienie działania nadzorczego organu wyższego stopnia, wnosi się bezpośrednio do tego organu, którym w niniejszej sprawie jest Dyrektor Izby Skarbowej w B.. Z akt administracyjnych sprawy oraz z udzielonej przez organ na wezwanie Sądu odpowiedzi z dnia 4 lipca 2012 r. wynika, że strona złożyła zażalenie do organu wyższego stopnia, który pismem z dnia [...] r. nr [...] ustosunkował się do złożonych przez stronę zażaleń uznając je za bezzasadne. Pismo niniejsze doręczono stronie w dniu 18 stycznia 2012 r. (d.: akta sądowe k. nr 41). Zgodnie z art. 53 § 1 p.p.s.a. skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Z akt sprawy wynika, że K.R. wniosła niniejszą skargę z uchybieniem ustawowego terminu do jej wniesienia – skarga bowiem datowana na dzień 15 maja 2012 r. została złożona przez skarżącą osobiście w dniu 17 maja 2012 r. (d.: akta sądowe k. nr 46). Nie budzi zatem wątpliwości, że skarga została złożona po terminie 30-dniowym od doręczenia pisma Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...]. Skoro pismo powyższe zostało doręczone 18 stycznia 2012r., to termin upłynął 17 lutego 2012 r. (włącznie). Mając na uwadze powyższe, Sąd uznając skargę za wniesioną po terminie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.