I SAB/Bd 3/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Sędzia WSA Leszek Kleczkowski, po rozpoznaniu w dniu 19 października 2006 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Zygmunta J. na bezczynność Prezydenta Miasta B. w przedmiocie umorzenia zaległości w podatku od nieruchomości postanawia odrzucić skargę Dnia 01 czerwca 2006 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy wpłynęła skarga Zygmunta J. na bezczynność Prezydenta Miasta B. w przedmiocie umorzenia zaległości w podatku od nieruchomości. W uzasadnieniu skarżący wskazał, iż dnia [...] 2005 r. złożył do Urzędu Miasta w B. wniosek o umorzenie podatku od nieruchomości za raty 1I/2004-IV/2005. Wniosek ten do dnia złożenia skargi nie został rozpatrzony, pomimo upływu 6 miesięcy. Pismem z dnia 11 września 2006 r. sąd wezwał skarżącego do podania w terminie 7 dni, czy zwrócił się w trybie art. 141 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm.) do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z ponagleniem w związku z bezczynnością Prezydenta Miasta B. w sprawie złożonego wniosku z dnia [...] 2005 r. w sprawie umorzenia zaległości podatkowej, pod rygorem uznania, iż takiego ponaglenia nie złożył. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Złożenie przedmiotowej skargi jest niedopuszczalne. Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej. Stosownie do art. 52 § 1 tej ustawy, skargę wnosi się po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Z zestawienia powyższych przepisów wynika więc, że dokonywana przez Sąd kontrola działalności administracji publicznej rozpoczyna się dopiero w momencie, kiedy strona wyczerpie możliwość podważenia rozstrzygnięć organów administracji przy pomocy środków zaskarżenia przewidzianych w toku procedowania przed tymi organami, a więc kiedy w sprawie wypowiedziały się organy obu instancji. W myśl art. 52 § 2 omawianej ustawy przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. W literaturze przedmiotu przyjmuje się, że zakresem tego przepisu objęte jest także ponaglenie, o którym mowa w art. 141 § 1 Ordynacji podatkowej (por. T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2005, s. 236n.). Należy zauważyć, iż w niniejszej sprawie Sąd pismem z dnia 11 września 2006 r. skierował do skarżącego pytanie o udzielenie informacji w ciągu 7 dni, czy zwrócił się on do organu II instancji ze stosownym ponagleniem wynikającym z art. 141 § 1 Ordynacji podatkowej, pod rygorem uznania, iż takiego ponaglenia nie złożył. Skarżący otrzymał powyższe pismo 14 września 2006 r., ale do dnia dzisiejszego nie udzielił na nie odpowiedzi, co w świetle postawionego rygoru świadczy o tym, iż nie wyczerpał toku instancji przewidzianego dla załatwienia sprawy. Mając powyższe na uwadze Sąd działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 cyt. ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uznając skargę za niedopuszczalną orzekł jak w sentencji.