I SAB/Bd 3/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Sędzia WSA Jarosław Szulc po rozpoznaniu w dniu 23 maja 2016r. na posiedzeniu niejawnym skargi kasacyjnej K. R. i R. R. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 14 marca 2016r. Sygn. akt I SAB/Bd 3/16 odrzucające skargę K. R. i R. R. na bezczynność Dyrektora Izby Skarbowej w B. w przedmiocie nierozpoznania wniosku o stwierdzenie nieważności postanowienia postanawia: odrzucić skargę kasacyjną Postanowieniem z dnia 14 marca 2016r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy odrzucił skargę K. R. i R. R. (skarżących) na bezczynność Dyrektora Izby Skarbowej w B. w przedmiocie nierozpoznania wniosku o stwierdzenie nieważności postanowienia. Odpis postanowienia wraz z pouczeniem o sposobie wniesienia skargi kasacyjnej został doręczony skarżącym w dniu 25 marca 2016r. (k. 91 i 92 akt sądowych). Pismem z dnia 26 marca 2016r. skarżący wnieśli skargę na sędziego sprawozdawcę, podnosząc jednocześnie okoliczności, stanowiące w istocie zarzuty wobec postanowienia Sądu z dnia 14 marca 2016r. Wobec tego, pismem z dnia 7 kwietnia 2016r. Prezes Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy odpowiadając na ww. pismo skarżących stwierdził między innymi, że pismo to zostało wniesione w terminie do złożenia skargi kasacyjnej, a podniesione w nim okoliczności stanowią w istocie rzeczy merytoryczne zarzuty wobec postanowienia Sądu z dnia 14 marca 2016r. Jednocześnie zwrócił się do skarżących o oświadczenie, w terminie 7 dni, czy pismo to stanowi skargę kasacyjną wskazując, że brak takiego oświadczenia będzie równoważny z uznaniem, iż pismo to należy potraktować jako skargę kasacyjną. Skarżący, skierowane do nich w powyższej sprawie pismo odebrali w dniu 15 kwietnia 2016r. (k. 96 i 97 akt sądowych). W zakreślonym terminie, jak i do dnia wydania niniejszego postanowienia, nie złożyli oświadczenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarżący pismem z dnia 26 marca 2016r. wnieśli skargę kasacyjną od postanowienia tut. Sądu z dnia 14 marca 2016r o odrzuceniu skargi na bezczynność Dyrektora Izby Skarbowej w B. w przedmiocie nierozpoznania wniosku o stwierdzenie nieważności postanowienia. Zgodnie z art. 175 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) – zwana dalej "p.p.s.a.", skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego, a w sprawach obowiązków podatkowych i celnych oraz w sprawach egzekucji administracyjnej związanej z tymi obowiązkami może być sporządzona przez doradcę podatkowego, natomiast w sprawach własności przemysłowej przez rzecznika patentowego. Zgodnie z § 2 wskazanego artykułu, wymogi przymusu adwokackiego nie mają zastosowania, gdy skargę sporządza sędzia, prokurator, notariusz, radca Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa albo profesor lub doktor habilitowany nauk prawnych, będący stroną, jej przedstawicielem lub pełnomocnikiem, albo gdy skargę kasacyjną wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Należy zauważyć, że pouczenie w tym przedmiocie zostało zawarte w pismach Sądu z dnia 16 marca 2016r. skierowanych do skarżących, do których załączono odpis postanowienia z dnia 14 marca 2016r. W pismach tych pouczono również skarżących, że mogą wystąpić do Sądu o przyznanie prawa pomocy przez ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego oraz, że wniosek w tym przedmiocie powinien być złożony na urzędowym formularzu dostępnym w Sądzie, a także w internecie pod adresem: http://www.nsa.gov.pl. Wyjaśniono również, w jaki sposób złożenie wniosku o prawo pomocy wpływa na rozpoczęcie biegu terminu do wniesienia skargi kasacyjnej (k. 87 i 88 akt sądowych). W tej sprawie, skarżący sporządzili i wnieśli skargę kasacyjną osobiście, nie będąc jednym z podmiotów wskazanych w przepisie art. 175 § 1 i § 3 p.p.s.a. Określony brak skargi kasacyjnej, jest brakiem tego typu, że odrzucenie skargi w tym wypadku nie wymaga uruchomienia trybu usuwania braków formalnych (por. H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, T. Woś, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LexisNexis, Warszawa 2005, s. 562). Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 28 stycznia 2004r., sygn. akt FSK 3/04 stwierdził, że sporządzanie skargi kasacyjnej przez stronę z naruszeniem art. 175 § 1-3 p.p.s.a. jest brakiem kasacji, który uzasadnia jej odrzucenie. W myśl art. 178 p.p.s.a., wojewódzki sąd administracyjny odrzuci skargę kasacyjną między innymi wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną. Mając na uwadze, że skarga kasacyjna została sporządzona przez podmiot do tego nieuprawniony, Sąd na podstawie art. 178 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.