I SAB/Bd 45/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Sędzia WSA Dariusz Dudra po rozpoznaniu w dniu 08 października 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K.R. na bezczynność Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w B. w przedmiocie niewydania decyzji w przedmiocie umorzenia postępowania postanawia: odrzucić skargę Strona wniosła skargę na bezczynność Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w B. w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie [...]. W odpowiedzi na skargę Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego w B. wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania organów. Stosownie do art. 52 § 1 powołanej ustawy, skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego wnosi się po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. W myśl natomiast art. 52 § 2 tej ustawy, przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Z zestawienia powyższych przepisów wynika więc, że dokonywana przez wojewódzki sąd administracyjny kontrola działalności administracji publicznej rozpoczyna się dopiero w momencie, kiedy strona wyczerpie możliwość podważenia rozstrzygnięć organów administracji przy pomocy środków zaskarżenia przewidzianych w toku procedowania przed tymi organami, a więc kiedy w sprawie wypowiedziały się organy obu instancji. Z akt sprawy wynika, że strona wniosła skargę do tut. Sądu na bezczynność Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w B., zarzucając organowi brak wydania decyzji w sprawie umorzenia postępowania w sprawie [...]. Niniejsze postępowanie przed organem pierwszej instancji zostało zainicjowane pismem skarżącej z dnia 01 lipca 2011 r. zatytułowanym "Zgłoszenie zdarzenia stanowiącego zagrożenie dla zdrowia publicznego oraz informacja o podjętych działaniach". Z akt administracyjnych, odpowiedzi na skargę, jak i przekazanych Sądowi przy piśmie organu z dnia 27 września 2012 r. informacji wynika, że Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego w B. poinformował skarżącą pismem z dnia 31 sierpnia 2011 r., że właściwym do rozpoznania niniejszej sprawy jest Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w B.. Natomiast Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego w B.nie jest właściwy do zajęcia stanowiska w tych kwestiach. Należy zauważyć, że w ramach przedmiotowej sprawy, w przypadku skargi na bezczynność organu lub na przewlekłość postępowania, środkiem zaskarżenia o którym mowa w art. 52 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi jest zażalenie, o którym mowa w art. 37 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. Zgodnie z tym przepisem, na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 tej ustawy, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 tej ustawy lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie lub na przewlekłość postępowania, którego skutkiem jest uruchomienie działania nadzorczego organu wyższego stopnia, wnosi się bezpośrednio do tego organu, którym w niniejszej sprawie jest Dyrektor Izby Skarbowej w B.. Strona zatem niezadowolona z braku podjęcia przez organ pierwszej instancji czynności, jakich oczekiwała, powinna w pierwszej kolejności skorzystać ze środków zaskarżenia wskazanych przez ustawodawcę, tak aby w sprawie wypowiedziały się organy obu instancji. Z akt administracyjnych sprawy wynika natomiast, że strona nie złożyła zażalenia do organu wyższego stopnia. W związku z powyższym należy stwierdzić, że skarżąca w niniejszej sprawie przed wniesieniem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy na bezczynność nie wyczerpała przysługujących jej środków zaskarżenia, co powoduje, że złożona przez nią skarga jest przedwczesna i jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu. Mając na uwadze powyższe, Sąd uznając skargę za niedopuszczalną, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.