I SAB/Bd 51/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Teresa Liwacz po rozpoznaniu w dniu 13 grudnia 2013r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. R. na bezczynność Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w B. w przedmiocie niewydania rozstrzygnięcia postanawia: odrzucić skargę Pismem z dnia 11 października 2013r. skarżący wnieśli skargę na bezczynność Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w B. w przedmiocie "niewydania do chwili obecnej – pomimo zobowiązania wynikającego z przepisów prawa – rozstrzygnięcia z zawiadomienia z dnia [...] znak [...] nr [...] o zajęciu renty inwalidzkiej ZUS i emerytury ZUS w sprawie o wykup nieruchomości z naszego wniosku z dnia 17 października 1991r." W odpowiedzi na skargę Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego w B. wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Jedną z przyczyn niedopuszczalności skargi jest wyrażona w art. 58 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) - dalej zwana p.p.s.a., zasada powagi rzeczy osądzonej. Zasada ta sprowadza się do tego, że sąd nie może dwukrotnie rozpoznawać merytorycznie tej samej sprawy, tzn. pomiędzy tymi samymi stronami i w tym samym przedmiocie. Z tego względu stosownie do treści powołanego wyżej przepisu sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została prawomocnie osądzona. Zarówno skarga K. i R. R. z 23 sierpnia 2013 r., jak i z dnia 11 października 2013r. dotyczą bezczynności Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w B. w sprawie zawiadomienia tego organu z dnia [...] znak [...] nr [...]. Postępowanie wszczęte pierwszą ze skarg zostało zakończone nieprawomocnym jeszcze postanowieniem z dnia [...] wydanym w sprawie I SAB/Bd 50/13. Tożsamość stron oraz przedmiotu sprawy, której dotyczą obydwie omawiane skargi, nie budzi przy tym żadnych wątpliwości. Oznacza to, że rozpatrywana sprawa znajduje się obecnie w toku. Wystąpiła więc jedna z przesłanek niedopuszczalności skargi wskazanych w art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a., w związku z czym orzeczono jak w sentencji.