I SAB/Bd 59/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Teresa Liwacz po rozpoznaniu w dniu 16 stycznia 2013r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. R. i R. R. na bezczynność Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w B. w przedmiocie niezałatwienia wniosku postanawia: odrzucić skargę Pismem z dnia 16 października 2012r. skarżący wnieśli skargę na bezczynność Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w B. w przedmiocie niezałatwienia pisma z dnia [...]r. znak [...] (zwanego przez skarżących skargą). W odpowiedzi na skargę Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego w B.wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) – dalej zwana "p.p.s.a." - kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania organów. Stosownie do art. 52 § 1 powołanej ustawy, skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego wnosi się po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie chyba, że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. W myśl natomiast art. 52 § 2 p.p.s.a. przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Z powyższych przepisów wynika, że dokonywana przez wojewódzki sąd administracyjny kontrola działalności administracji publicznej rozpoczyna się dopiero w momencie, kiedy strona wyczerpie możliwość podważenia rozstrzygnięć organów administracji przy pomocy środków zaskarżenia przewidzianych w toku procedowania przed tymi organami, a więc kiedy w sprawie wypowiedziały się organy obu instancji. Z akt sprawy wynika, że strona wniosła skargę do tut. Sądu na bezczynność Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w B., zarzucając organowi brak wydania decyzji w sprawie umorzenia postępowania w sprawie [...]. Niniejsze postępowanie przed organem pierwszej instancji zostało zainicjowane pismem skarżących z dnia [...]r. zatytułowanym "Zgłoszenie zdarzenia stanowiącego zagrożenie dla zdrowia publicznego oraz informacja o podjętych działaniach". Z akt administracyjnych oraz odpowiedzi na skargę wynika, że Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego w B. zawiadomieniem z dnia [...]r. nr [...] przekazał zgodnie z właściwością rzeczową pismo skarżących Państwowemu Powiatowemu Inspektorowi Sanitarnemu w B.. Gdy skarga na bezczynność została skierowana do organu administracji publicznej, który nie jest właściwy do załatwienia sprawy będącej przedmiotem wniosku, skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu. Ponadto, należy zauważyć, że w przypadku skargi na bezczynność organu lub na przewlekłość postępowania środkiem zaskarżenia, o którym mowa w art. 52 p.p.s.a. jest zażalenie, o którym mowa w art. 37 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. Zgodnie z tym przepisem, na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 tej ustawy, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 tej ustawy lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie lub na przewlekłość postępowania, którego skutkiem jest uruchomienie działania nadzorczego organu wyższego stopnia, wnosi się bezpośrednio do tego organu, którym w niniejszej sprawie jest Dyrektor Izby Skarbowej w B.. Strona niezadowolona z braku podjęcia przez organ pierwszej instancji czynności, jakich oczekiwała powinna, zatem w pierwszej kolejności skorzystać ze środków zaskarżenia wskazanych przez ustawodawcę, tak aby w sprawie wypowiedziały się organy obu instancji. Z akt administracyjnych sprawy wynika natomiast, że strona nie złożyła zażalenia do organu wyższego stopnia. W związku z powyższym należy stwierdzić, że skarżący w niniejszej sprawie przed wniesieniem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy na bezczynność nie wyczerpali przysługujących im środków zaskarżenia, co powoduje, że złożona przez nich skarga jest także z powyższych względów niedopuszczalna i podlega odrzuceniu. Mając na uwadze powyższe, Sąd uznając skargę za niedopuszczalną, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.