I SAB/Bd 63/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Sędzia WSA Halina Adamczewska-Wasilewicz po rozpoznaniu w dniu 23 grudnia 2013 r., na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi H. G., A. K. - członków "T. P." we W. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. w zakresie niewydania decyzji w przedmiocie podatku od nieruchomości na 2013r. postanawia: odrzucić skargę Pismem z dnia 29 listopada 2013r. H. G. i A. K. – członkowie "T. P." we W., złożyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. w zakresie niewydania decyzji w przedmiocie podatku od nieruchomości na 2013r. Skarżący powołując się na uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego stwierdzili, że decyzja o podatku od nieruchomości została wydana z naruszeniem obowiązującego prawa, bowiem w ich opinii decyzje o wymiarze podatku od nieruchomości na 2013r. powinny być wydane odrębnie każdemu właścicielowi domku letniskowego. Zdaniem skarżących, Samorządowe Kolegium Odwoławcze miało obowiązek w ustawowym terminie rozpatrzyć ich odwołanie od decyzji Wójta Gminy W. z dnia [...], którą otrzymali od księgowej "T. P." A. B. w dniu 18 sierpnia 2013r. Według skarżących niedopuszczalne jest, aby organ administracji publicznej, jakim jest SKO we W. odwlekał i nie podejmował działań prowadzących do rozstrzygnięcia sprawy przez około 85 dni. Skarżący podkreślili, że Kolegium powinno zwrócić się o uzupełnienie dokumentów dotyczących umocowania do reprezentowania "T. P." do jego siedziby, a nie do nich. Podnieśli, że od 27 listopada 2010r. do 23 listopada 2013r. byli członkami Komisji Rewizyjnej, która w Stowarzyszeniu jest organem nadzorującym pracę Zarządu. Wyjaśnili, że w dniu 23 listopada 2013r. odbyło się Walne Zgromadzenie Towarzystwa, na które nie przyjechali i nie kandydowali po raz drugi do władz Towarzystwa. W zaistniałej sytuacji nie mieli żadnej możliwości w terminie 7 dni przesłać aktualnego KRS. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. wniosło o odrzucenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), dalej p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie art. (52 § 2 p.p.s.a.). Powyższa regulacja, mająca charakter ogólny, a więc odnoszący się do wszystkich kategorii spraw, oznacza, że nie można skutecznie wnieść skargi, jeżeli nie zostały wykorzystane środki weryfikacji kwestionowanych aktów dostępne podmiotowi, który chce uruchomić sądową kontrolę. Wyliczenie środków zaskarżenia zawarte w art. 52 § 2 p.p.s.a. ma charakter przykładowy i niepełny. Świadczą o tym użyte w tym przepisie wyrazy "taki jak". Oznacza to, że również w przypadku środków prawnych nie wymienionych w tym przepisie, jeżeli przysługują one skarżącemu, skargę można wnieść po ich wyczerpaniu. Taka sytuacja występuje w przypadku "ponaglenia", o którym mowa w art. 141 § 1 Ordynacji podatkowej. "Ponaglenie" nie stanowiąc środka zaskarżenia (nie służy kontroli rozstrzygnięć podjętych w postępowaniu administracyjnym) ma na celu spowodowanie, aby rozstrzygnięcie takie w ogóle zostało podjęte. Przysługuje bowiem "na niezałatwienie sprawy we właściwym terminie lub terminie ustalonym na podstawie art. 140 Ordynacji podatkowej". Spełnia zatem identyczną funkcję jak zażalenie przewidziane w art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r., nr 98, poz. 1071 ze zm.), dalej Kpa. Należy zatem zgodzić się z poglądami ukształtowanymi w orzecznictwie oraz literaturze, że środek ten musi zostać wniesiony przed wniesieniem skargi na bezczynność, w zakresie w jakim skarga ta dotyczy bezczynności na niewydanie decyzji lub postanowienia w postępowaniu uregulowanym w Ordynacji podatkowej (por. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Komentarz, Wyd. Zakamycze 2005, s. 140). Jednakże środek ten nie może zostać wykorzystany w przypadku bezczynności naczelnych organów administracji (art. 5 § 2 pkt 4 Kpa), ministra właściwego do spraw finansów publicznych (art. 13 § 2 pkt 1 i 2 Ordynacji podatkowej) oraz samorządowego kolegium odwoławczego (art. 13 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej). W przypadku bowiem tych organów nie można wskazać organu wyższego stopnia, do którego można by skierować zażalenie (art. 37 Kpa) lub ponaglenie (art. 141 §1 pkt 1 Ordynacji podatkowej). Samorządowe Kolegia Odwoławcze stosownie do przepisu art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2001 r. Nr 79, poz. 856 ze zm.) są organami wyższego stopnia w rozumieniu przepisów Kpa i Ordynacji podatkowej w indywidualnych sprawach z zakresu administracji publicznej należących do właściwości jednostek samorządu terytorialnego. Tego rodzaju ustrojowe usytuowanie samorządowych kolegiów odwoławczych zostało potwierdzone w art. 13 § 1 pkt 3 oraz § 3 Ordynacji podatkowej. Z przepisów tych należy wyprowadzić wniosek, że w przypadku uchybienia terminom do rozpoznania środków zaskarżenia przez samorządowe kolegium odwoławcze środek prawny w postaci ponaglenia (art. 141 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej) nie przysługuje. Jednocześnie jednak Sąd podkreśla, że fakt, iż w rozpoznawanej sprawie nie znajduje zastosowania przepis art. 52 § 1 p.p.s.a, nie oznacza, że skarżący nie byli obowiązani skorzystać z innego środka prawnego, a mianowicie wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Instytucja wymienionego wezwania uregulowana jest w art. 52 § 3 i § 4 p.p.s.a. W ocenie Sądu, w przedmiotowej sprawie nie miał zastosowania przepis art. 52 § 3 p.p.s.a, gdyż dotyczy on jedynie aktów i czynności z art. 3 § 2 pkt 4 i 4a p.p.s.a. Pozostaje zatem do rozważenia zastosowanie przepisu art. 52 § 4 ustawy p.p.s.a. W myśl tego przepisu, w przypadku innych aktów, jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi i nie stanowi inaczej, należy przed wniesieniem skargi do sądu wezwać na piśmie właściwy organ do usunięcia naruszenia prawa. Termin, o którym mowa w § 3 nie ma zastosowania. Zdaniem Sądu, mimo że powołany przepis mówi jedynie o "aktach" to obejmuje on również przypadki "bezczynności w zakresie podejmowania aktów". Przepis ten odnosi się do wszystkich innych przypadków nie objętych art. 52 § 1-3 p.p.s.a. Dotyczy on zarówno tych aktów (w znaczeniu pozytywnym - a więc wydanych przez uprawnione organy), które nie mieszczą się w kategorii wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1-4a, jak i bezczynności - jako aktu zaniechania podjęcia działań nakazanych przez prawo. Reasumując, w ocenie Sądu, skarżący przed wniesieniem skargi obowiązani byli wezwać SKO we W. do usunięcia naruszenia prawa. Jak wynika z akt sprawy ten warunek dopuszczalności skargi nie został w sprawie spełniony. Zważywszy na powyższe, Sąd na podstawie art. 58 §1 pkt 6 oraz art. 58 § 3 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.