I SAB/Bd 8/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Sędzia WSA Mirella Łent po rozpoznaniu w dniu 26 lipca 2016r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. K. na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawie rozpoznania zażalenia przez Pocztę Polską S.A. w W. postanawia: odrzucić skargę Skarżący wniósł skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A. w sprawie rozpoznania zażalenia z dnia 8 września 2015r. na postanowienie Poczty Polskiej S.A. - Centrum Obsługi Finansowej z dnia [...]r. w przedmiocie stanowiska wierzyciela odnoście zgłoszonych zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym przez Naczelnika Urzędu Skarbowego W. Ś. na podstawie tytułów wykonawczych wystawionych przez Pocztę Polską S.A. - Centrum Obsługi Finansowej. W odpowiedzi na skargę Poczta Polska S.A. wniosła o jej odrzucenie ewentualnie oddalenie w całości albo umorzenie postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje. Merytoryczne badanie legalności aktów administracyjnych, poddanych kognicji sądu administracyjnego, jest możliwe jedynie wówczas, gdy skarga jest dopuszczalna. Z analizy złożonej skargi wynika, że jej przedmiotem skarżący uczynił przewlekłe prowadzenie sprawy przez wierzyciela w przedmiocie zajęcia stanowiska co do zgłoszonych zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej. Stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016r., poz. 718) - zwanej dalej "p.p.s.a.", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a, tj. w sprawach skarg na: decyzje administracyjne, postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu, inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013r. poz. 267, z późn. zm.) oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2015r. poz. 613) oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw oraz pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach. Z powyższego wynika, że do kognicji sądów administracyjnych należy m.in. rozpatrywanie skarg na przewlekłe prowadzenie postępowania, jednakże należy mieć na uwadze, iż zakres przedmiotowy skargi na bezczynność wyznaczają postanowienia art. 3 § 2 pkt 1 – 4a tej ustawy. Zaskarżenie przewlekłego prowadzenia postępowania przez organ administracji publicznej jest bowiem dopuszczalne wyłącznie w takim zakresie, w jakim dopuszczalne jest z mocy powyższych przepisów zaskarżenie decyzji, postanowień oraz innych aktów i czynności (por. R. Hauser, M. Wierzbowski "Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi Komentarz 3. wydanie" Wydawnictwo C.H. Beck Warszawa 2015, str. 78). Wskazać należy, że na podstawie art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. w brzmieniu obowiązującym przed 15 sierpnia 2015r., sądy administracyjne były uprawnione do orzekania w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Kognicja sądów w zakresie tych dwóch kategorii orzeczeń nie była ograniczona przedmiotowo. W dniu 15 sierpnia 2015r. weszła w życie ustawa z dnia 9 kwietnia 2015r. o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2015r., poz. 658, zwana dalej ustawą nowelizującą), którą zmieniono między innymi treść art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a.. Zgodnie z aktualnym brzmieniem tego przepisu, sądy administracyjne orzekają w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu. Przepis art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. w brzmieniu nadanym ustawą nowelizującą, ma zastosowanie do postępowań wszczętych po dniu wejścia w życie tej ustawy, tj. po 15 sierpnia 2015r. (art. 2 ustawy nowelizującej). W niniejszej sprawie skarga datowana na dzień 6 czerwca 2016r., wpłynęła do organu 13 czerwca 2016r., a organ przekazał ją zgodnie z procedurą tutejszemu Sądowi. Tym samym zastosowanie w niniejszej sprawie znajdzie art. 3 § 2 pkt 3 w związku z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. w znowelizowanym brzmieniu. Zatem, skoro na postanowienia w przedmiocie stanowiska wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego, również niedopuszczalne jest wniesienie skargi na przewlekłe prowadzenie sprawy w tym zakresie. Na marginesie niniejszych rozważań zaznaczyć należy, że ograniczenie kognicji sądów administracyjnych, na mocy ustawy nowelizującej, w zakresie objętym art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a., pozostaje bez istotnego wpływu na ochronę praw stron w postępowaniu egzekucyjnym, ponieważ w dalszym ciągu mają one możliwość zaskarżania bezczynności lub też rozstrzygnięć ostatecznych organów egzekucyjnych wydanych w sprawie głównej. Mając powyższe na uwadze, skargę wniesioną w niniejszej sprawie należało uznać za niedopuszczalną. Zgodnie zaś z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli jej wniesienie jest niedopuszczalne i dlatego na podstawie tego przepisu w zw. z art. 3 § 2 pkt 3 i 8 p.p.s.a orzeczono jak w sentencji postanowienia.