I SO/Bd 2/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Leszek Kleczkowski Sędziowie: Sędzia WSA Ewa Kruppik-Świetlicka Sędzia WSA Urszula Wiśniewska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 22 maja 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku P. H. o wyłączenie wszystkich sędziów Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie w sprawie ze skargi P. H. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w S. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie straty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2005 r. postanawia: 1. wyłączyć od rozpoznawania sprawy sędziów: E. M., I. T., D. S.-K. 2. oddalić wniosek o wyłączenie sędziów: A. P., N. K.-G., E. W., A. S., M. K., J. W., K. M., K. G.-M., B. G., M. M., M. I., G. J., A. W., S. K., H. D. 3. umorzyć postępowanie w zakresie wniosku o wyłączenie sędziego Z. C. i M. W.-S. Wraz ze skargą strona skarżąca, złożyła wniosek o wyłączenie wszystkich sędziów Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie. W uzasadnieniu wniosku podała, że z wieloma sędziami tego sądu zna się osobiście, co powoduje, iż zachodzi uzasadniona wątpliwość, co do możliwości zachowania bezstronności wobec niej w przedmiotowej sprawie. Wskazała, że w obiekcie, którego dotyczy postępowanie i zaskarżona decyzja odbywały się spotkania sędziów, zarówno o charakterze szkoleniowym, jak i prywatnym. W związku z powyższym wnioskiem, w ramach składania wyjaśnień na podstawie art. 22 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270; dalej: "p.p.s.a."), czterech sędziów Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, tj. E. M., I. T., D. S.-K. oraz M. W.-S. w pisemnym oświadczeniu wniosło o wyłączenie od rozpoznawania przedmiotowej sprawy, potwierdzając charakter łączących ich osobistych relacji ze stroną skarżącą. Pozostali sędziowie oświadczyli, że między nimi a podatnikiem nie zachodzi stosunek osobisty tego rodzaju, że mógłby wywołać wątpliwości co do ich bezstronności. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Podstawy do wyłączenia sędziego określają art. 18 § 1 i art. 19 p.p.s.a. Stosownie do art. 18 § 1 p.p.s.a. sędzia jest wyłączony z mocy samej ustawy w sprawach: 1) w których jest stroną lub pozostaje z jedną z nich w takim stosunku prawnym, że wynik sprawy oddziałuje na jego prawa lub obowiązki; 2) swojego małżonka, krewnych lub powinowatych w linii prostej, krewnych bocznych do czwartego stopnia i powinowatych bocznych do drugiego stopnia; 3) osób związanych z nim z tytułu przysposobienia, opieki lub kurateli; 4) w których był lub jest jeszcze pełnomocnikiem jednej ze stron; 5) w których świadczył usługi prawne na rzecz jednej ze stron lub jakiekolwiek inne usługi związane ze sprawą; 6) w których brał udział w wydaniu zaskarżonego orzeczenia, jak też w sprawach o ważność aktu prawnego z jego udziałem sporządzonego lub przez niego rozpoznanego oraz w sprawach, w których występował jako prokurator; 6a) dotyczących skargi na decyzję albo postanowienie, jeżeli w prowadzonym wcześniej postępowaniu w sprawie brał udział w wydaniu wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie; 7) w których brał udział w rozstrzyganiu sprawy w organach administracji publicznej. Sędzia, który brał udział w wydaniu orzeczenia objętego skargą o wznowienie postępowania, nie może orzekać co do tej skargi (§ 3). Natomiast zgodnie z art. 19 p.p.s.a., niezależnie od przyczyn wymienionych w art. 18, sąd wyłącza sędziego na jego żądanie lub na wniosek strony, jeżeli istnieje okoliczność tego rodzaju, że mogłaby wywołać uzasadnioną wątpliwość co do jego bezstronności w danej sprawie. Zatem wyłączenie sędziego może uzasadniać każda obiektywna przesłanka wywołująca wątpliwość co do bezstronności sędziego. Wobec tego ocena zasadności wniosku o wyłączenie sędziego zależy od okoliczności faktycznych, jakie w każdym konkretnym przypadku mogą mieć wpływ na sposób prowadzenia postępowania przez sędziego. Z art. 22 § 2 p.p.s.a. wynika, że postanowienie o wyłączeniu sędziego wydaje sąd w składzie trzech sędziów, na posiedzeniu niejawnym, po złożeniu wyjaśnienia przez sędziego, którego wniosek dotyczy. W niniejszej sprawie, w związku ze złożonym wnioskiem strony skarżącej, zastosowanie znajdzie przepis art. 19 p.p.s.a. Jednakże okoliczności podniesione we wniosku korespondują jedynie z oświadczeniami sędziów wyłączonych, natomiast pozostali sędziowie składając oświadczenie w trybie art. 22 § 2 p.p.s.a. nie potwierdzili okoliczności wskazywanych przez stronę skarżącą w przedmiotowym wniosku, zatem nie było podstaw do wyłączenia ich od orzekania w sprawie. Skarżący nie wskazywał na okoliczności, które podważałyby prawdziwość złożonych oświadczeń. Jednocześnie w sprawie zachodziły przesłanki do umorzenia postępowania w zakresie, który wynikał ze zmiany stanu faktycznego istniejącego w chwili składania wniosku i chwili rozstrzygania o nim. Stosownie do art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe; zgodnie z art. 64 § 3 p.p.s.a. do wniosków o wszczęcie postępowania stosuje się odpowiednio przepisy o skardze. Zatem w zakresie wniosku o wyłączenie sędziego Z. C. i M. W.-S. Sąd umorzył postępowanie z uwagi na przejście wskazanych sędziów w stan spoczynku z dniem 28 lutego 2013 r. Mając na uwadze przedstawioną wyżej argumentację w przedmiocie wniosku o wyłączenie sędziów Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.