II SA/Bd 1002/05

Dnia 2 lutego 2006 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Elżbieta Piechowiak Sędziowie: sędzia WSA Renata Owczarzak asesor WSA Ewa Kruppik - Świetlicka (spr.) Protokolant: Arkadiusz Skomra po rozpoznaniu w dniu 2 lutego 2006 roku na rozprawie sprawy ze skargi A. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] 2005 r., nr [...] w przedmiocie skierowania na egzamin sprawdzający kwalifikacje z zakresu przepisów ruchu drogowego oddala skargę. II SA/Bd 1002/05 U Z A S A D N I E N I E Zaskarżoną decyzją z dnia [...] 2005 r. Nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. (SKO), utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta B. z dnia [...] 2005 r. Nr [...], na podstawie której, skarżący A. C. został skierowany na egzamin sprawdzający kwalifikacje z zakresu przepisów prawa o ruchu drogowym. W uzasadnieniu wydanej decyzji organ II instancji przywołał stan faktyczny sprawy podając, iż powodem dla którego skarżący został skierowany na egzamin kontrolny był fakt naruszenia przez niego przepisów prawa drogowego, skutkującego otrzymaniem 27 punktów karnych. Przed wydaniem decyzji Prezydent Miasta B. , w dniu 19 maja 2005 roku skierował do skarżącego pismo informujące, że w terminie 7 dni od daty otrzymania tej korespondencji, przysługuje mu prawo do zapoznania się z aktami sprawy wraz z prawem do wypowiedzenia się, co do zebranych w sprawie dowodów i materiałów. Pismo to, zdaniem organu, zostało skutecznie doręczone, gdyż na potwierdzeniu odbioru figuruje podpis dorosłego domownika, M. C.. Jako podstawę prawną skierowania skarżącego na egzamin organ przywołał art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. "b " ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. Nr 58, poz. 515 ze zm.), na podstawie którego w przypadku przekroczenia 24 punktów karnych kierowca podlega kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji, które uruchamiane jest na wniosek Policji, do której zgodnie z art. 130 cyt.ust. 1 cyt. wyżej ustawy należy prowadzenie ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego. Organ powołał się na rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 20 grudnia 2002 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego ( Dz. U. 236, poz. 1998 ), które reguluje kwestie ewidencji kierowców. W skardze do Sądu, skarżący żąda uchylenia decyzji o skierowaniu go na egzamin sprawdzający z uwagi na naruszenie procedury administracyjnej, poprzez pozbawienie go prawa do zapoznania się i wypowiedzenia się co do materiałów i dowodów zebranych w sprawie, z uwagi na nieotrzymanie pisma informującego go o przysługującym mu w/w uprawnieniu. Co oznacza, że skarżący zaprzecza faktowi odbioru pisma przez swego dorosłego syna M. Organ II instancji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swe dotychczasowe stanowisko w sprawie. Dodatkowo podniósł, że rozstrzygnięcie merytoryczne, co do skierowania skarżącego na egzamin sprawdzający, nie budzi zastrzeżeń. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Sądy administracyjne zgodnie z treścią art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zgodnie z treścią § 2 cyt. artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżone rozstrzygnięcie zostało wydane zgodnie z obowiązującym prawem materialnym. Sąd nie stwierdza także naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na rozstrzygniecie sprawy. Niniejszy spór sprowadza się jedynie do procedury postępowania administracyjnego, w zakresie skutecznego doręczenia pisma. Poza sporem zatem pozostaje fakt, iż skarżący dopuścił się naruszenia przepisów ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r Prawo o ruchu drogowym. ( Dz. U. Nr 58, poz. 515 ze zm.), za co otrzymał 27 punktów karnych. Skarżący nie podważa zasadności wydanej decyzji o skierowaniu go na egzamin kwalifikacyjny. Wnosi jednak o uchylenie powyższej decyzji z uwagi na naruszenie procedury postępowania administracyjnego, twierdząc, że nie otrzymał pisma zawierającego informację o przysługującym mu uprawnieniu, mimo, że na potwierdzeniu odbioru tej korespondencji figuruje podpis syna z adnotacją pracownika poczty o doręczeniu pisma. Zaprzecza tym samym, wbrew zebranym dowodom ( adnotacja pracownika poczty, podpis syna ), że pismo zostało doręczone. Biorąc powyższe pod uwagę, mamy tu do czynienia z doręczeniem zastępczym, uregulowanym w art. 43 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego( tekst jedn. : Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz., 1071 ze zm. ) KPA. Zgodnie z przywołanym wyżej przepisem, doręczenie zastępcze ma miejsce wówczas, gdy z powodu nieobecności adresata pismo doręcza się, za pokwitowaniem, dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, jeżeli osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi. Jak wynika z adnotacji pracownika poczty, na zwrotnym potwierdzeniu odbioru, pismo zostało doręczone M. C., dorosłemu domownikowi, synowi skarżącego, który odbierając przesyłkę złożył swój podpis( K- 3 ). Zgodnie z cyt. wyżej przepisem art. 43 KPA doręczenie jest skuteczne, jeżeli są spełnione 3 przesłanki : 1/ adresata nie ma w domu; 2/ nieobecność ma charakter czasowy; 3/ nastąpiło doręczenie za pokwitowaniem, do rąk dorosłego domownika. W związku z tym można stwierdzić, że wszystkie wskazane wyżej przesłanki zostały spełnione. Dla określenia skutków prawnych zastosowania doręczenia zastępczego należy przyjąć, że norma art. 43 KPA tworzy fikcję prawną, która jest rozumiana jako świadome przyjęcie przez ustawodawcę pewnych twierdzeń za prawdziwe, bez względu na to, czy odpowiadają one rzeczywistości, czy też nie (por. J. Dąbrowa, Znaczenie domniemań..., s. 6). Oznacza to, że ustawodawca świadomie zakłada prawdziwość twierdzenia o doręczeniu pisma adresatowi, bez względu na to, czy pismo w ten sposób doszło do jego rąk, czy też fakt taki nie miał miejsca. (Łaszczyca G., Zakamycze 2005, Komentarz do art. 43 KPA) Na marginesie należy dodać, że pracownik poczty dokonując adnotacji na potwierdzeniu odbioru wpisał rzeczywiste imię syna skarżącego, co dodatkowo uwiarygodnia fakt, że pismo zostało przez niego odebrane. Okoliczność, że syn prawdopodobnie nie przekazał pisma ojcu nie ma znaczenia dla skuteczności doręczenia. Mając powyższe na względzie Sąd w niniejszym składzie w oparciu o art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. ) orzekł, jak w sentencji.