II SA/Bd 1007/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Krzysztof Gruszecki Sędziowie: Sędzia WSA Renata Owczarzak ( spr.) Sędzia WSA Elżbieta Piechowiak Protokolant Ewa Czerwińska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 5 lutego 2008r. sprawy ze skargi R. L. na decyzję Szefa Inspektoratu Wsparcia Sił Zbrojnych w [...] z dnia [...] października 2007 r. nr [...] w przedmiocie przyznania dodatkowego wynagrodzenia. 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Dowódcy Pomorskiego Okręgu Wojskowego w [...] nr [...] z dnia [...] sierpnia 2007r., 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Dowódca [...] Okręgu Wojskowego, działając na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), art. 25 ust. 1 i 3, art. 88 ust. 1, art. 104 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. Nr 179, poz. 1750 z późn. zm.), § 2 ust. 1 pkt 4 i ust. 2 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 7 kwietnia 2004 r. w sprawie wypłacania żołnierzom zawodowym dodatkowego wynagrodzenia (Dz.U. Nr 108, poz. 1141), odmówił st. chor. sztab. R. L. przyznania dodatkowego wynagrodzenia z tytułu powierzenia pełnienia obowiązków służbowych jako pełniącemu zawodową służbę wojskową na stanowisku Szefa Garnizonowego Węzła Łączności w T. W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia organ administracji podniósł, iż rozkazem dziennym Nr [...] z dnia [...] r. Dowódca [...] Okręgu Wojskowego z dniem [...] r. powierzył st. chor. sztab. R. L. wykonywanie obowiązków Szefa Garnizonowego Węzła Łączności w T. na okres do [...] r., podkreślając przy tym, że nie powierzono zainteresowanemu czasowego pełnienia obowiązków na tym stanowisku służbowym, bowiem niezgodne byłoby to z przepisem art. 25 ust. 3 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, lecz powierzono obowiązki nie określając przy tym prawa do należności finansowych z tego tytułu. Ponadto orzekający organ wskazał, że stanowisko Szefa Garnizonowego Węzła Łączności zaszeregowane było do stopnia etatowego ,,major", stąd brak było podstaw prawnych do powierzenia st. chor. sztab. R. L. czasowego pełnienia obowiązków na tym stanowisku służbowym. Zdaniem organu, reprezentowane stanowisko dodatkowo uzasadnia okoliczność, iż rozkaz dzienny Nr [...] z dnia [...] r. Dowódcy POW nie określał daty objęcia obowiązków i wysokości dodatkowego wynagrodzenia, stosownie do § 2 ust. 2 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 7 kwietnia 2004 r. i dlatego uznano, że nie nastąpiło czasowe powierzenie wnioskodawcy pełnienia obowiązków Szefa GWŁ T. Odwołując się do powyższej decyzji R. L. wskazał, że w okresie od [...] r. faktycznie pełnił obowiązki Szefa Garnizonowego Węzła Łączności T. mając świadomość, iż zgodnie z art. 25 ust. 3 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych Dowódca [...] nie mógł mu powierzyć czasowego pełnienia obowiązków służbowych na stanowisku służbowym przewidzianym w tym wypadku dla oficera o stopniu etatowym majora. Odwołujący stwierdził, że został wyznaczony w na stanowisko Szefa GWŁ T. niezgodnie z cyt. wyżej ustawą, ponieważ nie wskazano przepisów, na podstawie których rozkazem Dziennym Dowódcy [...] Nr [...] z dnia [...] r. powierzono pełnienie obowiązków na stanowisku o stopniu etatowym majora, nie określając przy tym prawa do należności finansowych z tego tytułu. Szef Inspektoratu Wsparcia Sił Zbrojnych po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia [...] r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Zdaniem organu odwoławczego w przedmiotowej sprawie, stosownie do art. 25 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, brak było podstaw prawnych do dodatkowego powierzenia st. chor. szt. R. L. czasowego pełnienia obowiązków służbowych na stanowisku służbowym Szefa Garnizonowego Węzła Łączności w T., gdyż było to stanowisko zaszeregowane do stopnia etatowego majora. Na potwierdzenie słuszności swojego stanowiska powołano również orzecznictwo sądowe m. in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 stycznia 2002 r. (sygn. akt II SA 2094/01, LEX nr 82789) wskazujący, iż przepisy dotyczące uposażenia żołnierzy muszą być wykładane i stosowane ściśle z ich brzmieniem, z pominięciem wykładni rozszerzającej uprawnienia, czy też wykładni celowościowej. Uznając za bezsporną okoliczność, iż tryb określony w art. 25 cyt ustawy nie przewiduje możliwości powierzenia podoficerowi czasowego pełnienia obowiązków służbowych na stanowisku służbowym majora, organ stwierdził, że zaskarżona decyzja jest prawidłowa i dlatego wniesione od niej odwołanie jako bezzasadne nie może zostać uwzględnione. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy R. L. ponowił swoje zarzuty zawarte już w odwołaniu od decyzji organu I instancji. Jego zdaniem argumentacja orzekających w sprawie organów, odwołujących się do braku możliwości zastosowania regulacji zawartej w art. 25 ust. 3 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych ma na celu "unikanie" zapłaty za faktycznie pełnione w okresie od [...] r. obowiązki Szefa Garnizonowego Węzła Łączności w T. Skarżący podniósł, że rozkazem Dziennym Dowódcy [...] Nr [...] z dnia [...] r. powierzono mu pełnienie obowiązków na stanowisku o stopniu etatowym majora niezgodnie z art. 25 ust. 3 cyt. ustawy i jako pracownik nie powinien ponosić konsekwencji prawdopodobnie błędnej decyzji podjętej przez przełożonych. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie uznając, że jej treść nie zawiera żadnych nowych elementów, które dawałyby podstawę do ich uwzględnienia i tym samym zmiany stanowiska zajętego w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Sądy administracyjne sprawują kontrolę aktów i czynności z zakresu administracji publicznej pod względem zgodności z obowiązującym w dacie ich wydania prawem. Sąd administracyjny nie rozważa kwestii, czy decyzja organu administracji publicznej jest słuszna, lecz czy mieści się w granicach obowiązującego prawa materialnego i procesowego. Kryterium legalności umożliwia sądowi administracyjnemu wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji, jeżeli stwierdzi on naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające postawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W rozpatrywanej sprawie organy administracji wydając zaskarżoną decyzję oraz decyzję ją poprzedzającą naruszyły przepisy prawa procesowego w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. W niniejszej sprawie przedmiotem rozstrzygnięcia organów administracji publicznej było orzeczenie o ewentualnym wynagrodzeniu dla st. chor. sztab. R. L., któremu powierzono wykonywanie obowiązków Szefa Garnizonowego Węzła Łączności w T. w okresie od [...] r. Zdaniem organów w niniejszej sprawie do czynienia mamy z sytuacją, w której pełniącemu dotychczas zawodową służbę żołnierzowi w stopniu etatowym starszy chorąży sztabowy, na mocy rozkazu dziennego Nr [...] z dnia [...] r. Dowódcy [...] Okręgu Wojskowego, z dniem [...] r. nie powierzono pełnienia obowiązków Szefa Garnizonowego Węzła Łączności w T., gdyż jak zgodnie twierdzą orzekające organy, skarżącemu "powierzono wykonywanie obowiązków" nie wiązało się to z określeniem daty objęcia obowiązków i wysokości dodatkowego wynagrodzenia. Przenosząc dalsze rozważania na grunt mających w sprawie zastosowanie przepisów prawnych, zwrócić należy uwagę, że stosownie do regulacji zawartej w art. 25 ust. 1 i 3 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, dowódca jednostki wojskowej, w której żołnierz zawodowy jest wyznaczony na stanowisko służbowe, może dodatkowo powierzyć żołnierzowi czasowe pełnienie obowiązków służbowych w tej jednostce na stanowisku nieobsadzonym lub obsadzonym, na którym wyznaczony żołnierz czasowo nie wykonuje zadań służbowych. W wyjątkowych przypadkach podoficerowi zawodowemu można dodatkowo powierzyć czasowe pełnienie obowiązków służbowych na stanowisku służbowym przewidzianym dla oficera zawodowego zaszeregowanym do stopnia etatowego kapitana (kapitana marynarki) włącznie, jeżeli nie wiąże się z tym powierzeniem stosunek przełożeństwa nad oficerami. Zgodnie zaś z art. 88 ust. 1 cyt. ustawy, żołnierzowi zawodowemu, któremu przez okres co najmniej dwóch miesięcy dodatkowo powierzono czasowe pełnienie obowiązków służbowych w trybie określonym w art. 25, przysługuje dodatkowe wynagrodzenie. Wysokość oraz szczegółowe warunki i tryb wypłacania żołnierzom zawodowym dodatkowego wynagrodzenia za czasowe pełnienie obowiązków służbowych określa rozporządzenie Ministra Obrony Narodowej z dnia 7 kwietnia 2004 r. w sprawie wypłacania żołnierzom zawodowym dodatkowego wynagrodzenia. Przywołane przepisy prawne jasno i wyraźnie określają przesłanki, tryb i konsekwencje dodatkowego powierzenia żołnierzowi czasowego pełnienia obowiązków służbowych. Tymczasem w niniejszej sprawie, jak wynika z treści jej akt, rozkazem dziennym Nr [...] z dnia [...] r. Dowódca [...] Okręgu Wojskowego z dniem [...] r. powierzył czasowe wykonywanie obowiązków Szefa Garnizonowego Węzła Łączności w T. i opierając się na wprowadzonej dystynkcji słownej (czasowe powierzenie wykonywania obowiązków), odmówił zaskarżoną decyzją zakwalifikowania tego stanu faktycznego jako czasowego pełnienia obowiązków służbowych, stanowiącego na mocy art. 88 ust. 1 w zw. z art. 25 ust. 1 i 3 podstawę do otrzymania dodatkowego wynagrodzenia. Analiza załączonego do akt "wyciągu" z rozkazu dziennego Nr [...] z dnia [...] r. w żaden sposób nie pozwala stwierdzić motywacji organu uzasadniającej takie działanie. Brakuje tu przede wszystkim przytoczenia podstawy prawnej uzasadniającej podjęcie decyzji o "czasowym powierzeniu wykonywania obowiązków" Szefa Garnizonowego Węzła Łączności w T., szczególnie w kontekście powierzenia ich żołnierzowi pełniącemu dotychczas zawodową służbę w stopniu etatowym starszy chorąży sztabowy. Jak już wyżej wskazano, przepis art. 25 ust. 3 cyt. ustawy upoważnia w wyjątkowych przypadkach do dodatkowego powierzenia podoficerowi zawodowemu czasowego pełnienia obowiązków służbowych na stanowisku służbowym przewidzianym dla oficera zawodowego zaszeregowanym do stopnia etatowego kapitana (kapitana marynarki) włącznie, jeżeli nie wiąże się z tym powierzeniem stosunek przełożeństwa nad oficerami, podczas gdy w niniejszej sprawie podoficerowi powierzono obowiązki majora. Braki przedstawionego materiału dowodowego uniemożliwiają jednak dokonanie oceny prawidłowości zaskarżonego rozstrzygnięcia pod względem prawnym z punktu widzenia odmowy zastosowania instytucji czasowego pełnienia obowiązków służbowych, stanowiącego na mocy art. 88 ust. 1 w zw. z art. 25 ust. 1 i 3 podstawę do otrzymania dodatkowego wynagrodzenia z tytułu czasowego powierzenia pełnienia dodatkowych obowiązków służbowych. W wyjaśnieniach złożonych na rozprawie strona potwierdziła, że skarżący wykonywał obowiązki objęte zakresem kompetencji Szefa Garnizonowego Węzła Łączności w T. oraz to, że nie występował konflikt przełożeństwa, gdyż skarżącemu nie podlegali oficerowie. Skoro więc w przedmiotowej sprawie, organy administracji stwierdziły, że stosownie do art. 25 cyt. ustawy brak było podstaw prawnych do dodatkowego powierzenia st. chor. szt. R. L. czasowego pełnienia obowiązków służbowych na stanowisku służbowym Szefa Garnizonowego Węzła Łączności w T., wyjaśnienia wymaga kwestia podania innej, lecz adekwatnej do istniejącego stanu faktycznego podstawy prawnej, mając w szczególności na względzie podstawową zasadę prawną wynikającą z art. 7 Konstytucji RP, zgodnie z którą organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa. Niedopuszczalne w państwie prawa jest stwierdzenie, że sprzeczne z prawem działanie uzasadnia obciążenie negatywnymi skutkami osoby, która faktycznie poddała się woli organu, wyrażonej w rozkazie dziennym, w sytuacji gdy miała prawo oczekiwać działań zgodnych z przepisami prawa. Mając na uwadze powyższe okoliczności należy stwierdzić, że materiał dowodowy nie został w niniejszej sprawie zebrany w sposób wyczerpujący, zaś stan faktyczny sprawy nie został wyjaśniony w sposób nie budzący wątpliwości, a tym samym zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku. W oparciu o art. 152 wymienionej ustawy Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana.