II SA/Bd 1008/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Elżbieta Piechowiak ( spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Renata Owczarzak asesor WSA Grzegorz Saniewski Protokolant Ewa Czerwińska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 22 lutego 2008r. sprawy ze skargi A. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] października 2007 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia licencji w krajowym transporcie drogowym oddala skargę. Decyzją z dnia [...] r. znak [...] Kierownik Wydziału Ochrony Środowiska, Rolnictwa i Infrastruktury Technicznej działający z upoważnienia Starosty [...], na podstawie art. 15 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r., Nr 125, poz. 874), orzekł o cofnięciu A. M. licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego. W uzasadnieniu organ powołał się na wyrok Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] w sprawie II K 111/06 skazujący A. M. za czyn z art. 178a § 1 kodeksu karnego. Fakt prawomocnego skazania A. M. za przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji wyczerpał, zdaniem organu, dyspozycję przepisu art. 15 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, zgodnie z którym licencję cofa się, jeżeli jej posiadacz nie spełnia wymagań uprawniających do wykonywania działalności w zakresie transportu drogowego. Przepis art. 5 ust. 3 pkt 1 lit a stanowi, że przedsiębiorcy udziela się licencji, jeżeli spełnia wymogi dobrej reputacji, zaś wymóg dobrej reputacji nie jest spełniony lub przestał być spełniany, jeżeli osoba prowadząca działalność została skazana prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwa umyślne: karne skarbowe, przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, mieniu, obrotowi gospodarczemu, wiarygodności dokumentów, ochronie środowiska lub warunkom pracy i płacy albo innym przepisom dotyczącym wykonywania zawodu. W związku z tym, że strona została skazana prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, przestała spełniać wymóg tzw. dobrej reputacji, a więc jako posiadacz licencji nie spełniała wymagań co do wykonywania działalności w zakresie transportu drogowego, co na podstawie art. 15 ust. 1 pkt 2 lit. a cytowanej ustawy o transporcie drogowym skutkowało koniecznością cofnięcia licencji. W odwołaniu od powyższej decyzji wniesionym w dniu [...] r. A. M. wniósł o unieważnienie jej w całości. Odwołujący przyznał, że Starosta [...] miał podstawy prawne do cofnięcia licencji, jednak ze względu na wysokie bezrobocie w regionie oraz fakt, że odwołujący tworzy miejsca pracy zwrócił się z prośbą o anulowanie decyzji Starosty, która mu uniemożliwia prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie transportu. Podniósł nadto, że w wyniku likwidacji działalności odwołującego stracą pracę jego pracownicy, zasilając wraz z odwołującym szeregi bezrobotnych. Ponadto odwołujący zapewnił, że do momentu popełnienia czynu, za który został skazany prawomocnym wyrokiem jego postawa była nienaganna. Nie mogąc świadczyć osobiście usług transportowych z powodu orzeczenia zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów w ruchu lądowym odwołujący zamierza zatrudnić kolejnych pracowników. Samorządowe Kolegium Orzekające we [...], po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia [...] r. sygn. [...] orzekło o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, iż w rozpatrywanej sprawie podstawą cofnięcia A. M. licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego była przesłanka wymieniona w przepisie art. 15 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o transporcie drogowym, tj. zaistnienie sytuacji, w której posiadacz licencji nie spełnia wymagań uprawniających do wykonywania działalności w zakresie transportu drogowego. Organ odwoławczy potwierdził ustalenia organu I instancji, dotyczące braku spełniania przez odwołującego wymogu dobrej reputacji wobec skazania go prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji. Organ II instancji podkreślił, iż przepis art. 15 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o transporcie drogowym ma charakter obligatoryjny dla organu administracji publicznej, jeżeli posiadacz licencji nie spełnia wymagań uprawniających do wykonywania działalności w zakresie transportu drogowego, jakim jest wymóg dobrej reputacji. Jeżeli posiadacz licencji przestał go spełniać, to organ musi cofnąć mu licencję – i to bez pisemnego ostrzeżenia, o którym mowa w art. 15 ust. 2 ustawy. Odnosząc się do argumentacji strony podniesionej w odwołaniu organ stwierdził, że nie mają one znaczenia dla merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy. Okoliczności takie jak czynniki społeczne, w tym wskazane przez stronę wysokie bezrobocie w regionie, czy też fakt tworzenia miejsc pracy bądź konieczność likwidacji działalności gospodarczej – nie wpływają na podjęcie decyzji w przedmiocie cofnięcia licencji. Wystąpienie przesłanki cofnięcia licencji było niewątpliwe, zatem wniesionego odwołania nie można było uwzględnić, a zaskarżoną decyzję organu I instancji należało utrzymać w mocy. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy A. M. wniósł o unieważnienie zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu skarżący wywodzi, że działanie organów jest dla niego krzywdzące, gdyż za popełniony czyn został już prawomocnie skazany wyrokiem sądu karnego, który wymierzył mu stosowna karę. Skarżący uznał cofnięcie licencji za ponowne ukaranie za ten sam czyn. Ponadto wskazuje, iż utrata licencji spowoduje utratę jedynego źródła utrzymania rodziny. W odpowiedzi na skargę organ, nie znajdując podstaw do jej uwzględnienia, wniósł o jej oddalenie. Skazanie posiadacza licencji za popełnienie przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji oznacza brak spełniania wymogu dobrej reputacji. Przepisy ustawy o transporcie drogowym nakazują cofnięcie licencji w przypadku nie spełnienia wymogu dobre reputacji. Skarżący wymogu tego nie spełnia, zatem rozstrzygnięcie w przedmiocie cofnięcia licencji jest prawidłowe. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna, gdyż rozstrzygając sprawę dotyczącą cofnięcia licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego, zarówno organ I jak i II instancji, nie dopuścił się naruszenia przepisów prawa materialnego, ani tez przepisów postępowania administracyjnego. Na wstępie podkreślenia wymaga fakt, iż prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie podejmowania i wykonywania transportu drogowego podlega reglamentacji i nadzorowi ze strony właściwych organów administracji. Znajduje to przejaw m.in. w konieczności uzyskania przez zainteresowanego odpowiedniej licencji. Zgodnie z przepisem art. 4 pkt 17 ustawy o transporcie drogowym licencja jest to decyzja administracyjna wydana przez ministra właściwego do spraw transportu lub określony w ustawie organ samorządu terytorialnego, uprawniająca do podejmowania i wykonywania działalności gospodarczej w zakresie transportu drogowego. Uprawnienie to nie ma charakteru nieodwołalnego, gdyż zgodnie z przepisem art. 15 ust. 1 pkt 2 ustawy o transporcie drogowym licencję cofa się, jeżeli jej posiadacz: a) nie spełnia wymagań uprawniających do wykonywania działalności w zakresie transportu drogowego, b) rażąco naruszył warunki określone w licencji lub inne warunki wykonywania działalności objętej licencją określone przepisami prawa, c) odstąpił licencję osobie trzeciej, d) zaprzestał wykonywania działalności gospodarczej objętej licencją, a w szczególności nie wykonuje, na skutek okoliczności zależnych od niego, transportu drogowego co najmniej przez 6 miesięcy, e) rażąco narusza przepisy dotyczące czasu pracy kierowców lub kwalifikacji kierowców. W przedmiotowej sprawie należy zwrócić uwagę na uregulowanie zawarte w przepisie art. 15 ust 1 pkt 2 ppkt a ustawy o transporcie drogowym. Odnosi się ono do sytuacji, w której posiadacz licencji nie spełnia wymagań uprawniających do wykonywania działalności w zakresie transportu drogowego określonych szczegółowo w przepisie art. 5 ust 3 cyt. ustawy. Przepis ten stanowi, iż przedsiębiorcy udziela się licencji m.in., jeżeli:1)członkowie organu zarządzającego osoby prawnej, osoby zarządzające spółką jawną lub komandytową, a w przypadku innego przedsiębiorcy - osoby prowadzące działalność gospodarczą, spełniają wymogi dobrej reputacji; wymóg dobrej reputacji nie jest spełniony lub przestał być spełniany przez te osoby, jeżeli: a) zostały skazane prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwa umyślne: karne skarbowe, przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, mieniu, obrotowi gospodarczemu, wiarygodności dokumentów, ochronie środowiska lub warunkom pracy i płacy albo innym przepisom dotyczącym wykonywania zawodu, b) wydano w stosunku do tych osób prawomocne orzeczenie zakazujące wykonywania działalności gospodarczej w zakresie transportu drogowego. W sprawie ustalono bezspornie, m.in. na podstawie odpisu prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] w sprawie II K 111/06, iż skarżący został skazany za przestępstwo umyślne przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji na podstawie przepisu art. 178a § 1 K.k. W ocenie sądu oznacza to jednoznacznie, że skarżący przestał spełniać wymóg dobrej reputacji, o którym mowa w art.5 ust.3 ustawy o transporcie drogowym, co implikuje uznanie, że tym samym przestał spełniać wymagania uprawniające do wykonywania działalności w zakresie transportu drogowego. Przepis art. 15 ust. 1 pkt 2 ppkt a jest jednoznaczny i – w przeciwieństwie do uregulowania zawartego w ust. 3 tego artykułu ("licencja może być cofnięta") - nie pozwala organowi na żaden zakres uznania. Wynika to wprost z imperatywnej redakcji art. 15 ust. 1 pkt 2 ustawy o transporcie drogowym nakazującej cofnięcie licencji w razie stwierdzenia występowania pozytywnych przesłanek cofnięcia licencji. Uwarunkowania i okoliczności społeczno-gospodarcze, na które powołuje się strona skarżąca nie mają prawnej doniosłości dla przedmiotowej sprawy. W istocie skarżący nie podnosi względem zaskarżonej decyzji żadnych zarzutów natury prawnej bądź proceduralnej, a jedynie wskazuje na negatywne skutki cofnięcia licencji w kontekście jego sytuacji zawodowej, materialnej i rodzinnej. Wskazane przez stronę skarżącą względy społeczne (utrata źródła utrzymania, wzrost bezrobocia w regionie) nie mogą stanowić podstawy podważenia decyzji wydanych przez właściwe organy. Zgodnie bowiem z art. 1 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych sądy te sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji. Nie mogą zatem rozstrzygać spraw w oparciu o zasady współżycia społecznego ani zasady słuszności. Z tego względu argumenty niewątpliwie istotne z punktu widzenia skarżącego nie mogą implikować odmiennej oceny legalności zaskarżonej decyzji. Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w sentencji wyroku, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).