II SA/Bd 1009/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wojciech Jarzembski (spr.) Sędziowie WSA: Sędzia WSA Małgorzata Włodarska Sędzia WSA Jerzy Bortkiewicz Protokolant Jakub Jagodziński po rozpoznaniu w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Bydgoszczy na rozprawie w dniu 18 stycznia 2007r. sprawy ze skargi E. S., W. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia [...] 2006r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy oddala skargę Stanisław W. złożył do Prezydenta Miasta T. wniosek o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie istniejącego pawilonu usługowego przy ul. Kwiatowej 4 w T. na działkach A i B. Decyzją z dnia [...] 2006 r. znak: [...] Prezydent Miasta T. ustalił Stanisławowi W. warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie istniejącego pawilonu usługowego na działkach nr A i B położonych w obrębie nr 32 przy ul. Kwiatowej 4 w T. Od powyższej decyzji pismem z dnia 14 lipca 2006 r. odwołanie wniósł Stanisław W. w zakresie pkt 2.1 (h), gdyż został w nim uwzględniony warunek uzależniający jej wykonanie od woli osób trzecich. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. jako organ odwoławczy decyzją z dnia [...] 2006 r. (znak: [...]) na podstawie art. 59 ust. 1, art. 61, ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717, ze zm.), § 3 i § 4 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588), oraz na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. uchyliło zaskarżoną decyzję w zaskarżonej części ustalając w tym zakresie nowe warunki. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie Kolegium wskazało, że niezgodną z prawem kwestią jest umieszczenie w pkt 2.1 (h) zaskarżonej decyzji warunku umożliwiającego realizację planowanej inwestycji w przypadku jednoczesnej nadbudowy budynków usytuowanych na działkach sąsiednich ([...]). Wprowadzenie takiego warunku jest sprzeczne z przepisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, które nie umożliwiają wprowadzenia takiego warunku do decyzji ustalającej warunki zabudowy. Działanie organu administracji publicznej w tym zakresie jest pozbawione podstaw prawnych, które uniemożliwiają w tym zakresie wydanie decyzji warunkowych. Wobec powyższego organ odwoławczy zmienił zaskarżoną decyzję w tej części. Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy złożyli E. S. i W. M. zarzucając naruszenie przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690). Skarżący domagali się uchylenia zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Zdaniem organu przepisy wskazanego przez skarżących rozporządzenia mają zastosowanie na etapie wydania pozwolenia na budowę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Na wstępie należy przede wszystkim zauważyć, że zgodnie z treścią art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 127o ze zm.) sąd rozpoznając skargę rozstrzyga w granicach danej sprawy. Granice niniejszej sprawy zostały natomiast zakreślone zarówno treścią wniosku S. W. z dnia [...] 2006 r. skierowanego do prezydenta Miasta T. jak i zaskarżoną decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego oraz poprzedzającą ją decyzją organu pierwszej instancji. Zarówno zaś wniosek jak i dwie powyższe decyzje dotyczyły określenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie istniejącego pawilonu usługowego w T. przy ul. K. na działkach o numerach [...]. Zagadnienia dotyczące tej problematyki uregulowane są treścią przepisów ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) oraz wydanego na podstawie delegacji zawartej w art. 61 ust. 6 tej ustawy – rozporządzenie Ministra Infrastruktury z 26 sierpnia 2003 r. w sprawie ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U Nr 163, poz. 1588). Należało więc zbadać zgodność zaskarżonej decyzji z ww. przepisami a także przepisami ustawy Kodeks postępowania administracyjnego oraz w związku z zarzutami skargi, zgodność z ustawą z 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane. Przepis art. 4 ust. 2 ww. ustawy z 27 marca 2003 r. przewiduje możliwość zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przy czym lokalizację inwestycji celu publicznego ustala w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego, zaś sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla innych inwestycji ustala się w drodze decyzji o warunkach zabudowy. Natomiast w art. 59 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ustawa stanowi, że w przypadku braku planu miejscowego, zmiana zagospodarowania terenu, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, wymaga ustalenia w drodze decyzji, warunków zabudowy. Powyższą decyzję wydaje wójt, burmistrz lub prezydent miasta po odpowiednich uzgodnieniach przewidzianych przepisami prawa. Wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest – stosownie do art. 61 ust. 1 tej ustawy możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Wydanie decyzji poprzedzono stosownie do art. 61 § 4 k.p.a. powiadomieniem stron – m.in. skarżących (!) o wszczętym postępowaniu oraz sporządzonym stosownie do art. 60 ust. 4 ww. ustawy z 27 marca 2003 r. projektem decyzji oraz wydanym na podstawie art. 35 ust. 3 w związku z art. 19 ust. 5 i art. 21 ust. 1 i 1a ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jednolity z 2004 r. Dz. U. Nr 204, poz. 2086 ze zm.), oraz art. 60 ust. 1 w zw. z art. 53 ust. 4 pkt 9 i 5 ww. ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i art. 106 k.p.a. uzgodnieniem w formie postanowienia Dyrektora Miejskiego Zarządu Dróg w T. z [...] 2006 r. (znak: [...]). Z akt sprawy wynika także, że została sporządzona analiza o której mowa w § 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wykazała ona, że jest możliwa realizacja planowanej inwestycji zgodnie z wnioskiem strony. Nie można więc dopatrzeć się w postępowaniu organu naruszenia przepisów obowiązującego prawa. Wskazano także, w zaskarżonej decyzji, że usytuowanie budynku powinno umożliwiać naturalne oświetlenie pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi zgodnie z § 13 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 69 ze zm.). Nie określono zaś w niej odległości o których mowa w skardze. Rozstrzygnięcia w tym zakresie konieczne będą jednak dopiero w decyzji dotyczącej kolejnej fazy procesu inwestycyjnego. Rozstrzygają o tym przepisy ustawy z 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. Nr 89, poz. 414 ze zm.). Przepis art. 5 ust.1 pkt 8 tej ustawy określa jako jeden z elementów prawidłowej budowy odpowiednie usytuowanie obiektu na działce budowlanej. Szczegółowe regulacje w tym zakresie zawiera zaś wydana na podstawie art. 7 ust. 2 pkt 1 ww. ustawy z 7 lipca 1994 r. – i wskazane w skardze rozporządzenie Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków faktycznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. W tym stanie rzeczy uznając że zaskarżona decyzja nie narusza prawa Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy na podstawie art. 151 ww. ustawy z 30 sierpnia 2002 r. skargę oddalił.