II SA/Bd 1011/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Anna Klotz (spr.) Sędziowie: sędzia WSA Joanna Brzezińska sędzia WSA Leszek Tyliński Protokolant sekretarz sądowy Kamila Wesołowska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 13 listopada 2014 r. sprawy ze skargi W. K. na decyzję SKO z dnia[...] lipca 2014 r. nr [...] w przedmiocie nakazu usunięcia odpadów 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję [...] z dnia [..] marca 2014 r. nr [...] 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, 3. zasądza od SKO na rzecz W.K. kwotę 440 ( czterysta czterdzieści ) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia [...] marca 2014 r. Nr [...] Wójt Gminy B., na podstawie art. 26 ust. 1, 2 i 6 ustawy z 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2013r. poz. 21 ze zm.) oraz art. 104 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013r. poz. 267), nakazał W. K.: 1. usunięcie z działki o nr [...] położonej w M., gm. B. zgromadzonych odpadów o kodach: -17 05 04 Gleba i ziemia, w tym kamienie, inne niż wymienione w kodzie odpadów 17 05 03, -17 01 01 Odpady betonu oraz gruz betonowy z rozbiórek i remontów. Odpady w łącznej ilości [...] m³ znajdują się na części północnej ww. działki na powierzchni [...] ha. 2. Wykonanie decyzji nastąpi przez usunięcie zgromadzonych odpadów z ww. nieruchomości do miejsca składowania lub odzysku odpadów, w terminie 3 miesięcy od daty otrzymania decyzji. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, iż zgodnie z art. 3 ust. 5 ustawy o odpadach, przez magazynowanie odpadów rozumie się wstępne magazynowanie odpadów przez ich wytwórcę, tymczasowe magazynowanie odpadów przez prowadzącego zbieranie odpadów oraz ich magazynowanie przez prowadzącego przetwarzanie odpadów. W ocenie organu czynności wykonane przez W. K., czyli utwardzenie części działki gruzem, jak i rozplantowanie magazynowanej ziemi przekroczyły ustawową definicję magazynowania. Na działania te W. K. nie posiadał zezwoleń. Pomimo interwencji Wójta Gminy, W. K. nie zaprzestał dowożenia odpadów ziemi oraz gruzu. Podkreślał również, iż przygotowuje teren pod planowaną zabudowę mieszkaniową, a także w celu rekultywacji jej części. Przez cały okres postępowania strona podejmowała działania związane z uzyskaniem decyzji o warunkach zabudowy dot. przedmiotowej działki i pomimo świadomości, że prace mogą być wykonane dopiero po otrzymaniu prawomocnych decyzji nie zaprzestawał nawożenia. Jednocześnie organ ustalił ilość i źródła pochodzenia odpadów i podał, że ilość odpadów (gruzu wymieszanego z ziemią) oszacowana została przez geodetę mgr inż. A. W., na podstawie pomiaru dokonanego [...] listopada 2013 r., przy czym w pomiarze nie ujęto hałd ziemi nierozplantowanych na powierzchni. Odwołanie od ww. decyzji złożył W. K., wnosząc o jej uchylenie w całości i umorzenie postępowania. Podniósł, iż zgodnie z art. 14 ust. 1 ustawy o odpadach, odpady przestają być odpadami, jeśli spełniają łącznie następujące warunki: przedmiot (ziemia) jest powszechnie stosowany do konkretnych celów (podniesienie poziomu gruntów), istnieje rynek takich przedmiotów oraz popyt na nie, dany przedmiot spełnia warunki techniczne, zastosowana (ziemia) nie prowadzi do negatywnych skutków dla życia. W ocenie W. K., wszystkie ww. warunki zostały spełnione i bezzasadne jest żądanie wywiezienia odpadów, bo nie są to już odpady, a nawieziona ziemia spełniła w ustawowym czasie warunek jej odzysku. Odwołujący wyjaśnił, że otrzymał w dniu [...] maja 2010 r. zgodę na czasowe magazynowanie ziemi, przy czym Wójt Gminy wiedział, że magazynowanie ziemi jest tylko elementem przygotowawczym do inwestycji oraz, na jakich gruntach składowanie ma nastąpić. Skarżący podkreślił, że zgoda na czasowe magazynowanie dawała mu czas na załatwienie spraw formalnych tj. decyzji o warunkach zabudowy i odrolnienie. Przy czym liczył się z tym, że gdyby w ciągu trzech lat nie udało się uzyskać ww. decyzji, ziemię trzeba byłoby usunąć i przywrócić jej rolniczy charakter. Nadto wyjaśnił, że jako właściciel działki ma prawo w dowolnym miejscu wyznaczyć drogę gruntową i utwardzić ją gruzem, przez co nie traci ona statusu rolnego. Ponadto skoro wydane zostały pozwolenie Nr [...] na budowę drogi wewnętrznej, została ona odrolniona i wykonano na niej część prac budowlanych oraz pozwolenie Nr [...] na budowę sieci wodociągowej i kanalizacji wraz z przyłączami do domów (dotyczy całego terenu projektowanego osiedla), to zaskarżona decyzja "dublując się" z ww. narusza prawo. Skarżący podniósł również, iż Wójt Gminy nie uwzględnił wydanych pozwoleń budowlanych i warunków zabudowy i nie umorzył postępowania w sprawie przed [...] stycznia 2013 r., czyli wejściem w życie nowej ustawy o odpadach. Decyzją z dnia [...] lipca 2014 r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i pkt 2 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego, art. 3 ust. 1 pkt 5, 6, 19, art. 14 ust. 1. art. 26 ust. 1, 2 i 6, art. 45 ust. 1 ustawy o odpadach, art. 28 ust. 1, art. 41 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r. poz. 1409 ze zm.), załącznika do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 27 września 2001 r. w sprawie katalogu odpadów (Dz. U. z 2001 r. Nr 112, poz. 1206), rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 19 grudnia 2008 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie listy rodzajów odpadów, które posiadacz odpadów może przekazywać osobom fizycznym lub jednostkom organizacyjnym nie będącym przedsiębiorcami, oraz dopuszczalnych metod ich odzysku (Dz. U. z 2008 r. Nr 235, poz. 1614), orzekło: --uchylić zaskarżoną decyzję w części, tj. w pkt 1; --pkt 1 nadać brzmienie: "Usunięcie odpadów z działki o nr ew. [...] położonej w M., gm. B. zgromadzonych odpadów, tj. -o kodzie 17 05 04 Gleba i ziemia, w tym kamienie inne niż wymienione w kodzie odpadów 17 05 03 -o kodzie 17 01 01 Odpady betonu oraz gruz z rozbiórek i remontów -o kodzie 17 05 06 Urobek z pogłębiania inny niż wymieniony w kodzie 17 05 05 Odpady znajdują się na części północnej ww. działki na powierzchni [...] ha i z tej powierzchni należy je usunąć."; --w pozostałym zakresie utrzymać w mocy zaskarżoną decyzję, tj. w pkt 2. W uzasadnieniu organ wskazał na przebieg postępowania w sprawie podając, że: Wnioskiem z dnia [...] maja 2010 r. (doprecyzowanym [...] maja 2010 r.) W. K. wystąpił do Wójta Gminy B. o wyrażenie zgody na czasowe składowanie ziemi tj. do dnia [...] maja 2013 r. na działkach o nr ewid. [...],[...], [...],[...],[...], [...] i [...] położonych w M. Wnioskodawca wyjaśnił, że zamierza podnieść poziom gruntu ponad poziom wody gruntowej do bezpiecznej wysokości, co umożliwi naturalny spływ grawitacyjny wody opadowej do melioracji. Organ I instancji poinformował wnioskodawcę, że nie ma kompetencji do wydania zgody na nawiezienie ziemią ww. działek. Organ wyjaśnił, że planowane przez wnioskodawcę prace polegające na wymianie części gruntu poprzez ściągnięcie humusu (torfu) wymagają zgody Starosty na wyłączenie gruntu z produkcji rolnej, a tego rodzaju roboty powinny być objęte decyzją o pozwoleniu na budowę. Następnie, w dniu [...] maja 2010 r. organ wyraził zgodę na czasowe magazynowanie ziemi. Organ I instancji pismem z dnia [...] czerwca 2010 r. cofnął wnioskodawcy zgodę na czasowe magazynowanie ziemi na działkach [...],[...], [...],[...], [...] i [...], bowiem ustalił, że W. K. nie jest właścicielem działki o nr ew. [...], gdyż nie została zawarta umowa przeniesienia własności nieruchomości, a jedynie warunkowa umowa sprzedaży z dnia [...] lutego 2010 r. Skoro magazynowanie odpadów może odbywać się na terenie, do którego posiadacz ma tytuł prawny, zgoda na czasowe magazynowanie ziemi na działce o nr [...] stała się bezprzedmiotowa. W piśmie z dnia [...] lipca 2010 r. W. K. zwrócił się ponownie do organu I instancji o wydanie zgody na nawiezienie i czasowe składowanie ziemi na działce o nr ew. [...], załączając do wniosku umowę przeniesienia własności nieruchomości z dnia [...] lipca 2010 r. W myśl § 5 pkt 1 umowy, wydanie przedmiotu umowy w posiadanie nabywców W. K. i M. S.-K., miało nastąpić do dnia [...] czerwca 2011 r. Organ I instancji w piśmie z dnia [...] października 2010 r. zawiadomił strony o wszczęciu postępowania w sprawie składowania odpadów na nieruchomości o nr ew. [...]. Organ wskazał, że zgodnie z art. 34 ust. 1 ustawy o odpadach, jest obowiązany nakazać posiadaczowi odpadów ich usunięcie z miejsc nieprzeznaczonych do ich składowania lub magazynowania, wskazując sposób wykonania decyzji. Wnioskodawca w piśmie z dnia [...] października 2010 r. wycofał wniosek o wyrażenie zgody na nawiezienie ziemi na działkę o nr ew. [...]. W dniu [...] listopada 2010 r. odbyły się oględziny na działce nr ew. [...], podczas których stwierdzono, że działka ta została nawieziona i utwardzona gruzem na odcinku wytyczonym jako droga. W trakcie kolejnych oględzin, które odbyły się w dniu [...] grudnia 2010 r. W. K. oświadczył, że faktycznie nawiózł gruz na działkę, jednak po wszczęciu postępowania na przełomie listopada i grudnia gruz ten wywiózł. W piśmie z dnia [...] lutego 2011 r. W. K. zwrócił się do organu I instancji o wyrażenie zgody na składowanie ziemi przez okres 3 lat na działce o nr ew. [...] w M. Wnioskodawca podniósł, iż zgoda taka została już wydana w 2010 r. i na jej podstawie nawieziono 50% ziemi. Dodatkowo wniósł o wyrażenie zgody na czasowe nawiezienie ziemi na działki o nr ew. [...],[...] i [...] w M. Organ odmówił wyrażenia zgody na powyższe, jednocześnie wyjaśnił, że oględziny terenowe przeprowadzone w dniu [...] marca 2011 r. na działkach, na które W. K. uzyskał zgodę czasowego magazynowania ziemi potwierdziły, że ziemia została tam rozplantowana, a działki utwardzono gruzem. W związku z niedotrzymaniem ustaleń, organ podjął kroki mające na celu zaprzestanie degradowania terenu. W dniu [...] marca 2011 r. odbyły się kolejne oględziny działki o nr ew. [...] podczas których ustalono, że ziemia magazynowana na jej części została rozplantowana i wyrównana, poziom działki po nawiezieniu został podniesiony o min. 80 cm. Na środku działki została wytyczona droga wewnętrzna utwardzona gruzem i przykryta warstwą piasku. Droga gminna została również nawieziona gruzem i podniesiona o 30cm. Na działce nr [...] została wytyczona droga wewnętrzna o długości 50m, nawieziona gruzem i częściowo przysypana warstwą gruntu mineralnego. Droga na działce nr [...] została utwardzona piaskiem z domieszką gruzu. Decyzją z dnia [...] maja 2011 r. Nr [...] Wójt Gminy B. nakazał właścicielowi działki o nr ew. [...] położonej w M., gm. B. – W. K. oraz M. S.-K. - usunięcie z działki o nr ew. [...] zgromadzonych odpadów o kodzie 17 05 04 i 17 01 01 w łącznej ilości [...] m3, znajdujących się na części północnej ww. działki. Rozstrzygnięcie wydano na podstawie art. 34 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach. Utwardzenie części działki gruzem i podniesienie terenu bez wymaganych pozwoleń przekroczyły ustawową definicję magazynowania. W świetle przepisów działania te należy uznać za nielegalne. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B., na skutek odwołania, decyzją z dnia [...] sierpnia 2011 r. Nr [...] uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia wskazując, że z uzasadnienia decyzji organu I instancji nie wynika, w jaki sposób i kto dokonał oszacowania ilości zdeponowanych odpadów. W postępowaniu organ winien ustalić, skąd pochodzą odpady. W piśmie z dnia [...] kwietnia 2012 r. W. K. wniósł o zawieszenie postępowania dotyczącego działek o nr ew. [...] i [...]. Postanowieniem z dnia [...] maja 2012 r. organ zawiesił postępowanie w sprawie wydania decyzji na usunięcie z działki o nr [...] położonej w M. zgromadzonych odpadów gruzu. Organ wyjaśnił, iż w dniu [...] marca 2012 r. W. K. uzyskał decyzję o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie dróg wewnętrznych na terenie, którego dotyczy niniejsze postępowanie. Miejsce budowy drogi wewnętrznej pokrywa się z miejscem, na którym gromadzone są odpady. W związku z tym, mając na uwadze art. 2 ustawy z 27 kwietnia 2001 r. o odpadach, organ zawiesił postępowanie do czasu wydania przez Starostę decyzji o pozwoleniu na budowę dla inwestycji polegającej na budowie dróg wewnętrznych na dz. nr [...]. Następnie, W. K. zwrócił się do organu I instancji o umorzenie postępowania w sprawie, z uwagi na wydanie przez Starostę B. decyzji Nr [...] z dnia [...] października 2012 r. o pozwoleniu na budowę dróg wewnętrznych na działkach o nr ew. [...] i [...] oraz decyzji Nr [...] z dnia [...] listopada 2012 r. ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie osiedla domów. Z uwagi na powyższe, postanowieniem z dnia [...] marca 2013 r., Wójt Gminy B. podjął zawieszone postępowanie w sprawie składowania odpadów na nieruchomości o nr [...] w M. Następnie w piśmie z [...] kwietnia 2013 r. poinformował strony, że z uwagi na wejście w życie nowej ustawy o odpadach z dnia 14 grudnia 2012 r., nie ma możliwości umorzenia postępowania, gdyż w świetle art. 105 k.p.a., organ nie ma do tego podstaw. Organ podniósł, iż w obecnie obowiązującej ustawie nie ma zapisu, według którego ustawy o odpadach nie stosuje się m.in. do mas ziemnych lub skalnych usuwanych lub przemieszczanych w związku z realizacją inwestycji, jeżeli miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, decyzja o pozwoleniu na budowę lub zgłoszenie robót budowlanych określają warunki i sposób ich zagospodarowania, a ich zastosowanie nie spowoduje przekroczeń wymaganych standardów jakości gleby i ziemi, o których mowa w ustawie Prawo ochrony środowiska. Wójt Gminy B. w piśmie z [...] lipca 2013 r. zawiadomił strony, że w dniu [...] maja 2013 r. minął termin czasowego składowania ziemi na działkach o nr ew. [...],[...],[...],[...], [...], [...] i [...]. Organ wezwał strony do przedłożenia zezwolenia na składowanie (magazynowanie) odpadów na działkach o nr ew. [...],[...] i [...] oraz projektów wykonawczych decyzji Nr [...]. W piśmie z dnia [...] września 2013 r. W. K. wskazał, że na podstawie pozwolenia Nr [...] na budowę dróg wewnętrznych na działkach o nr [...] i [...] wykonał w większości prace polegające na całkowitej wymianie gruntu pierwotnego. Teren osiedla z byłych działek o nr [...],[...], [...] i [...] jest całkowicie odrolniony i podzielony, zaś działki o nr [...] w części pasa drogowego. Dla terenu ww. osiedla wydana została decyzja o warunkach zabudowy Nr [...]. W piśmie z dnia [...] stycznia 2014 r. organ I instancji zawiadomił S. K., nowego właściciela działki o nr [...], o wszczęciu postępowania, jednocześnie wzywając do złożenia wyjaśnień, czy ww. stał się również posiadaczem odpadów znajdujących się na ww. nieruchomości. W odpowiedzi na powyższe S. K. podał, że nic mu nie wiadomo na temat nawiezionej ziemi i nie jest też jej właścicielem. Powołaną na wstępie decyzją z dnia [...] marca 2014 r. Wójt Gminy B. nakazał właścicielowi odpadów znajdujących się na działce o nr [...] położonej w M., gm. B. – W. K. - usunięcie z działki o nr [...] zgromadzonych odpadów, tj. 17 05 04 (gleba i ziemia, w tym kamienie) i 17 01 01 (odpady betonu oraz gruz betonowy z rozbiórek i remontów) w łącznej ilości [...] m3 znajdujących się na części północnej ww. działki na pow. [...] ha. Organ wskazał, że wykonanie decyzji nastąpi przez usunięcie zgromadzonych odpadów z nieruchomości do miejsca składowania lub odzysku odpadów w terminie 3 miesięcy od daty otrzymania decyzji. Wskutek wniesionego odwołania od ww. decyzji, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. zaskarżoną, powołaną na wstępie decyzją z dnia [...] lipca 2014 r., uchyliło decyzję organu I instancji w części obejmującej pkt 1 decyzji, jednocześnie nadając pkt 1 brzmienie: "Usunięcie odpadów z działki o nr ew. [...] położonej w M., gm. B. zgromadzonych odpadów, tj. -o kodzie 17 05 04 Gleba i ziemia, w tym kamienie inne niż wymienione w kodzie odpadów 17 05 03, -o kodzie 17 01 01 Odpady betonu oraz gruz z rozbiórek i remontów, -o kodzie 17 05 06 Urobek z pogłębiania inny niż wymieniony w kodzie 17 05 05. Odpady znajdują się na czyści północnej ww. działki na powierzchni [...] ha i z tej powierzchni należy je usunąć." W pozostałym zakresie, tj. w pkt 2, organ II instancji utrzymał decyzję w mocy. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wyjaśnił, że w dniu wydania przez organ I instancji decyzji, obowiązywała już nowa ustawa z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2013 r. poz. 21), której przepisy stanowiły podstawę materialnoprawną wydanej decyzji. Ustawa nie zawiera przepisów przejściowych pozwalających na stosowanie do spraw wszczętych przed datą jej wejścia w życie i będących w toku, przepisów dotychczasowych. Organ wyjaśnił, że ustawa z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach nie wprowadziła całkowicie nowej regulacji prawnej. Regulacja art. 26 ust. 1 i 2 i 6 aktualnie obowiązującej ustawy o odpadach, która stanowiła podstawę rozstrzygnięcia odpowiada regulacji art. 34 ust. 1 ustawy o odpadach z dnia 27 kwietnia 2001 r. Organ wskazał, że w myśl art. 26 ust. 1, 2 i 6 ustawy, posiadacz odpadów jest obowiązany do niezwłocznego usunięcia odpadów z miejsca nieprzeznaczonego do ich składowania lub magazynowania (ust. 1). W przypadku nieusunięcia odpadów zgodnie z ust. 1, wójt, burmistrz lub prezydent miasta, w drodze decyzji wydawanej z urzędu, nakazuje posiadaczowi odpadów usunięcie odpadów z miejsca nieprzeznaczonego do ich składowania lub magazynowania (...) (ust. 2). W decyzji, o której mowa w ust. 2, określa się w szczególności: termin usunięcia odpadów; rodzaj odpadów; sposób usunięcia odpadów (ust. 6). Brak jest jakichkolwiek przepisów, które nakazywałyby wskazywanie w ww. decyzji szacunkowej kubatury odpadów. W oparciu o powyższy przepis za zgodną z prawem według organu należy uznać taką decyzję, która wskazuje jakie odpady i z jakiej powierzchni mają być usunięte. Zdaniem Kolegium w tym zakresie decyzja organu I instancji zawiera uchybienia, bowiem określona w decyzji objętość wysypisk gruzu wymieszanego z ziemią, jaką należy usunąć przyjęta na podstawie operatu dotyczy jedynie wysypiska rozplantowanego na powierzchni, w ogóle przy tym nie obejmując stert hałd ziemi nierozplantowanych. Organ II instancji podzielił pogląd organu I instancji, co do możliwości zastosowania ustawy o odpadach do występującego w sprawie "materiału", którego substancji i struktury skarżący nie kwestionuje. Organ wskazał, że gleba/ziemia z wykopów budowlanych jest traktowana jak odpad, jeżeli nie jest wykorzystywana na terenie budowy, na którym powstała. Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 6 u.odp., odpadem jest każda substancja lub przedmiot, których posiadacz pozbywa się, zamierza się pozbyć lub do których pozbycia się jest obowiązany. Na teren przedmiotowej działki nr [...] nawieziono odpady z wykopów pod budownictwo mieszkaniowe i odpady z bagrowania B. Takie odpady należy zakwalifikować na podstawie załącznika do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 27 września 2001r. w sprawie katalogu odpadów (Dz. U. z 2001 r. Nr 112, poz.1206), w niniejszej sprawie następująco (przy czym o kwalifikacji danych substancji lub przedmiotów do określonej grupy odpadów decyduje obiektywna okoliczność w postaci źródła ich powstania): -grupa 17-Odpady z budowy, remontów i demontażu obiektów budowlanych oraz infrastruktury drogowej (włączając glebę i ziemię z terenów zanieczyszczonych), -podgrupa 17 05-Gleba i ziemia (włączając glebę i ziemię z terenów zanieczyszczonych oraz urobek z pogłębiania), -kod i rodzaj: 17 05 04-Gleba i ziemia, w tym kamienie, inne niż wymienione w 17 05 03 17 01 01-Odpady betonu oraz gruz betonowy z rozbiórek i remontów 17 05 06-Urobek z pogłębiania inny niż wymieniony w 17 05 05. Kod 17 05 06 dla odpadów (urobek z pogłębiania Kanału B.) wynika z karty przekazania odpadów Nr [...] i Nr [...] oraz wyjaśnień skarżącego złożonych do protokołu w dniu [...] marca 2011 r. Organ odwoławczy podkreślił, że odpady te zostały przez organ I instancji w sentencji decyzji niezasadnie pominięte. Organ II instancji wskazał, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy pozwala przyjąć, iż W. K. jest posiadaczem odpadów na działce o nr [...] w M. W. K. był współwłaścicielem ww. działki, co potwierdza wypis z rejestru gruntów i w czasie, kiedy władał nieruchomością nawoził na nią odpady ziemi i gruzu, co wielokrotnie potwierdzał. W dniu [...] listopada 2013 r. nowym właścicielem działki został S. K., jednakże do usunięcia odpadów z miejsc nieprzeznaczonych do ich składowania lub magazynowania powinien być zobowiązany posiadacz odpadów, tj. W. K. Organ podniósł, że działka o nr [...] w M. nie jest też miejscem składowania i magazynowania odpadów. Podał, że ustawa z dnia 27 czerwca 1997 r. o odpadach stosowała pojęcie "gromadzenie odpadów" a nie "magazynowanie odpadów" i wymagała odrębnej decyzji wójta (burmistrza, prezydenta miasta) wyrażającej zgodę na miejsce oraz sposób gromadzenia odpadów. W świetle ustawy o odpadach z dnia 27 kwietnia 2001 r., organ I instancji nie miał kompetencji, aby poza jedną z decyzji określonej w art. 63 ust. 6 ww. ustawy określić miejsce magazynowania odpadów. Z przepisów ustawy o odpadach i ustawy Prawo ochrony środowiska wynikały warunki dopuszczalności magazynowania odpadów, które musiały być spełnione łącznie. Organ wyjaśnił, że zgodnie z ustawą o odpadach, składowanie odpadów jest jedną z dopuszczalnych form unieszkodliwiania odpadów, natomiast w art. 3 ust. 1 pkt 5 ustawy ustalono, że magazynowaniem odpadów jest czasowe przechowywanie odpadów obejmujące wstępne magazynowanie odpadów przez ich wytwórcę albo tymczasowe magazynowanie odpadów przez prowadzącego zbieranie odpadów albo magazynowanie odpadów przez prowadzącego przetwarzanie odpadów. W myśl art. 25 ust. 3 u.odp. magazynowanie odpadów jest prowadzone wyłącznie w ramach wytwarzania, zbierania lub przetwarzania odpadów. Zarówno składowanie, jak też magazynowanie odpadów polega w istocie na gromadzeniu odpadów w jednym miejscu, jednakże magazynowanie od składowania różni się tym, iż magazynowanie jest gromadzeniem odpadów czasowym (do lat 3) i odbywającym się w ramach pewnego zaplanowanego procesu - transportu, odzysku lub unieszkodliwiania odpadów. Słusznie zatem wywodzi organ I instancji, że działania podejmowane przez W. K. przekroczyły ustawową definicję magazynowania. Zdaniem jednak organu odwoławczego, aby można dane postępowanie z odpadami uznać za magazynowanie, czyli działanie które ustawa uznaje za legalne, tak jak przy każdym innym postępowaniu z odpadami, muszą być spełnione ustawowo określone warunki, odnoszące się do miejsca, czasu, celu i podstawy formalnoprawnej. Organ stwierdził, że proces składowania wymaga uzyskania decyzji - zezwolenia na prowadzenie takiej działalności , której skarżący nie posiada. Na magazynowanie nie jest wymagane odrębne zezwolenie, jednakże magazynowanie nie może być oderwane od konkretnego działania objętego obowiązkiem uzyskania decyzji. Magazynowanie związane jest zawsze z konkretnym działaniem dotyczącym wytwarzania lub zagospodarowania odpadów, dlatego miejsce i sposób magazynowania oraz rodzaj magazynowanych odpadów wskazuje się w odpowiedniej decyzji - zezwoleniu na zbieranie odpadów (art. 43 ust. 1 pkt 4 u.odp.) i zezwoleniu na przetwarzanie odpadów (art. 43 ust. 2 pkt 5 u.odp.). Organ II instancji stwierdził, że w sprawie niniejszej nie została wydana żadna decyzja, która określałaby miejsce magazynowania odpadów na terenie działki o nr [...]. Ustawa o odpadach przewiduje również sytuacje, w których wprost zwalnia się z obowiązku uzyskania ww. zezwoleń. Zgodnie z brzmieniem art. 45 ust. 1 pkt 2 u.odp. z obowiązku uzyskania zezwolenia na zbieranie odpadów lub zezwolenia na przetwarzanie odpadów zwalnia się osobę fizyczną i jednostkę organizacyjną niebędące przedsiębiorcami, wykorzystujące odpady na potrzeby własne, zgodnie art. 27 ust. 8 ustawy. Zasadniczą zatem kwestią jest rozstrzygnięcie, czy na terenie działki o nr [...] doszło do wykorzystania odpadów przez osoby fizyczne lub jednostki organizacyjne, niebędące przedsiębiorcami, na ich własne potrzeby. W przeciwnym bowiem wypadku należy przyjąć, że doszło do składowania lub magazynowania odpadów w miejscu na to nieprzeznaczonym, co pociąga za sobą konsekwencje określone w art. 26 u.odp. Takie przypadki zostały określone w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 19 grudnia 2008 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie listy rodzajów odpadów, które posiadacz odpadów może przekazywać osobom fizycznym lub jednostkom organizacyjnym nie będącym przedsiębiorcami, oraz dopuszczalnych metod ich odzysku (Dz. U. nr 235, poz. 1614). W ww. rozporządzeniu wskazano kilka przypadków dopuszczalnego wykorzystania odpadów, o których mowa w przedmiotowej sprawie tj. gleby i ziemi, odpadów betonu oraz gruzu betonowego z rozbiórek i remontów. Utwardzenie terenu, jego niwelacja może być legalnie dokonane jedynie wówczas, gdy jest powiązane z procesem inwestycyjnym. Niwelacja terenu może wprawdzie stanowić wstępny etap dalszych robót budowlanych polegających na budowie obiektu budowlanego i w takim przypadku niwelacja terenu stanowi rodzaj prac przygotowawczych, koniecznych do rozpoczęcia inwestycji. Jednakże, wykonywanie niwelacji terenu, w celu dalszego prowadzenia inwestycji przed uzyskaniem ostatecznej decyzji zezwalającej na budowę, jest traktowane jako samowola. W konsekwencji, powyższego organ odwoławczy stwierdził, że w niniejszej sprawie przesłanka wykorzystywania odpadów na potrzeby własne nie występuje. W. K., nie wykorzystywał odpadów ziemi/gruzu na potrzeby własne gospodarstwa domowego. Świadczy o tym ilość nawiezionych odpadów, obszar na który odpady zostały nawiezione, cel ich nawiezienia, tj. utwardzenie terenu w związku z planowaną inwestycją budowy drogi wewnętrznej, dla której to otrzymał pozwolenie na budowę na skutek złożonego wniosku inwestora W. K. prowadzącego działalność gospodarczą pn. "[...]". Działania skarżącego, polegające na utwardzaniu działki o nr [...], nie były prowadzone w celu zapewnienia zwykłego użytkowania działki a związane były z planowaną inwestycją - budową drogi wewnętrznej. W ocenie Kolegium, W. K. powinien był posiadać decyzję zezwalającą na przetwarzanie (odzysk) odpadów. Organ wyjaśnił, że uzyskanie pozwolenia na budowę drogi wewnętrznej na przedmiotowej działce nie może uchylić zastosowania art. 26 u.odp., gdyż miało miejsce już po dokonaniu zmian w terenie (decyzję Nr [...] wydano w dniu [...] października 2012 r. tj. już po wszczęciu postępowania w sprawie, które miało miejsce w październiku 2010 r. i po dokonaniu zmian w terenie). W świetle powyższego skoro utwardzenie działki było wykonane przed uzyskaniem decyzji o pozwoleniu na budowę, to jej uzyskanie nie ma znaczenia prawnego. Odnosząc się do zarzutu odwołania, że ziemia nie jest już odpadem przy spełnieniu warunków określonych w art. 14 ust. 1 u.odp., więc nie można żądać jej wywiezienia organ wskazał, że w myśl ww. przepisu, określone rodzaje odpadów przestają być odpadami, jeżeli na skutek poddania ich odzyskowi, w tym recyklingowi, spełniają łącznie warunki: a)przedmiot lub substancja są powszechnie stosowane do konkretnych celów, b)istnieje rynek takich przedmiotów lub substancji lub popyt na nie, c)dany przedmiot lub substancja spełniają wymagania techniczne dla zastosowania do konkretnych celów oraz wymagania określone w przepisach i w normach mających zastosowanie do produktu, d)zastosowanie przedmiotu lub substancji nie prowadzi do negatywnych skutków dla życia, zdrowia ludzi lub środowiska. Zgodnie z zasadami ustalonymi w ustawie o odpadach, każdy odpad powinien być zagospodarowany. Polega to na poddaniu go procesom odzysku lub unieszkodliwienia. Innej legalnej drogi nie ma. Niedopuszczalne jest, w świetle prawa, samodzielne kwalifikowanie postępowania z odpadami jako odzysk, bez wymaganej decyzji zezwolenia na przetwarzanie odpadów. Zgodnie z brzmieniem art. 33 ust. 1 u.odp. posiadacz odpadów jest obowiązany do postępowania z odpadami w sposób zgodny z zasadami gospodarki odpadami, o których mowa w art. 16-31, w tym do prowadzenia procesów przetwarzania odpadów w taki sposób, aby procesy te oraz powstające w ich wyniku odpady nie stwarzały zagrożenia dla życia lub zdrowia ludzi oraz dla środowiska, a także w sposób zgodny z przepisami o ochronie środowiska i planami gospodarki odpadami. Kolegium ustaliło na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, że zezwolenia takiego skarżący nie posiadał, chociaż wielokrotnie informowany był, że na działania, jakie prowadzi wymagane są stosowne decyzje. Brak decyzji na przetwarzanie odpadów, w tym na odzysk wyklucza możliwość weryfikacji działania mającego takie cechy. Zdaniem organu odwoławczego, Wójt Gminy B. uczynił zadość przepisom k.p.a. nakładającym na skarżącego obowiązek przeprowadzenia postępowania dowodowego, w celu ustalenia faktów niezbędnych do wydania decyzji, w oparciu o art. 26 u.odp. Dowody pozwoliły na ustalenie powierzchni z jakiej odpady należy usunąć. Nie zgadzając się z dokonanym rozstrzygnięciem, skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożył W. K. wnosząc o uchylenie zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji Wójta Gminy B. W ocenie skarżącego, doszło do nadinterpretacji przepisów prawa przeciwko skarżącemu. Zaskarżona decyzja nie ustosunkowuje się do tez zgłoszonych przez skarżącego. Ponadto, mylnie ocenia się logikę i konsekwencje działań, ich kolejność oraz następstwa, błędnie interpretuje terminologię niwelacja, plantowanie, itp. Skarżący zarzucił organowi naruszenie art. 3 ust. 1 pkt 5, 6, 19, art. 14 ust. 1, art. 26 ust. 1, 2 i 6 ustawy o odpadach, poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie oraz art. 28 ust. 1, art. 41 ust. 1 i 3 ustawy Prawo budowlane. Ponadto zarzucił niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy. Skarżący podał, że Urząd Gminy w dniu [...] maja 2010 r. wyraził zgodę na czasowe magazynowanie przez skarżącego ziemi bez dodatkowych warunków określających sposób magazynowania. Podniósł, że była to zgoda na czasowe magazynowanie ziemi do wykorzystania w terminie późniejszym z opcją, iż po trzech latach będzie musiał ziemię wywieźć o ile nie zrealizuje scenariusza legalizującego późniejszy odzysk ziemi. Podkreślił, że dochował należytej staranności, aby prowadzić legalne działania. Skarżący wyjaśnił, że zdecydowana większość ziemi na działce nr [...] była zdeponowana w okresie obowiązywania zgody. Po wycofaniu zgody dotyczącej dz. [...] ziemia była wożona na sąsiednie działki. Późniejsze zmiany w tym zakresie były związane z utwardzeniem drogi wewnętrznej. Skarżący podniósł, że miał prawo do utwardzenia drogi, której jest właścicielem, poprzez m.in. nawiezienie gruzu. Zatem podnoszenie przez organ zarzutu o degradacji terenu czy naruszeniu prawa budowlanego jest chybione, a podpieranie się nim przy wydawaniu decyzji jest niekompetentne i bezprawne. Podkreślił również, że niezasadna jest teza, iż działania skarżącego, tj. utwardzenie części działki gruzem, przekroczyły definicję magazynowania i są działaniami nielegalnymi. Ponadto, w opinii skarżącego, w tej chwili nikt jednoznacznie nie jest w stanie określić, ile ziemi i gruzu nawieziono. Skarżący wskazał również, że po zaprojektowaniu poziomu budynku (pozwolenie budowlane), a tym samym poziomu zewnętrznego terenu, przystąpiono do jego niwelacji, wymiany gruntu, robót fundamentowych i to już jest proces inwestycyjny. Samo zdeponowanie ziemi nie było rozpoczęciem inwestycji, a tym bardziej nie było nim utwardzenie przejazdu do gruntów rolnych. Ponadto podkreślił, że odpady ziemi nie stanowią zagrożenia dla ludzi i dla środowiska. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 ww. artykułu, kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Wydana decyzja dotyczy nałożonego na skarżącego obowiązku usunięcia odpadów z działki nr [...] w M. Bezsporne jest, że we wniosku z dnia [...] maja 2010 r. skarżący wystąpił o zgodę, do Urzędu Gminy B., na nawiezienie ziemi m.in. na działkę nr [...] w M. Wyjaśnił w podaniu, że nawiezienie ziemi podniesie poziom gruntu ponad poziom wody gruntowej do bezpiecznej wysokości, a ponadto umożliwi grawitacyjny spływ wody opadowej do melioracji (k-2 akt administracyjnych organu I instancji). W piśmie z dnia [...] maja 2010 r. skarżący doprecyzowując podanie z dnia [...] maja 2010 r. wniósł o zgodę na czasowe składowanie ziemi m.in. również na ww. działce informując, że ma możliwość pozyskania darmowej ziemi (k-3 i k-4 akt administracyjnych). Wójt Gminy B. odnośnie żądań skarżącego wyraził stanowisko w pismach z dnia: - [...] maja 2010 r., w którym podtrzymał stanowisko Wydziału Budownictwa Starostwa Powiatowego w B. z dnia [...] listopada 2009 r. znak: [...] (k-1 akt administracyjnych), a z którego wynikało, że roboty polegające zdjęciu humusu i nawiezienie piasku nie są objęte ustawą Prawo budowlane, chyba że dotyczą budowy obiektu budowlanego. Wydobywanie natomiast torfu, jako kopaliny podlega reżimom ustawy Prawo geologiczne i górnicze z dnia 4 lutego 1994 r. (Dz. U. z 2005 r. Nr 228, poz. 1947) i wymaga koncesji. Nadto Wójt poinformował skarżącego, że nie posiada kompetencji do wydania zgody na nawiezienie działek ziemią. Poinformował, że wymiana części gruntu poprzez ściągnięcie humusu (torfu) wymaga zgody na wyłączenie gruntu z produkcji rolnej, którą wydaje Starosta w trybie przepisów ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2004 r. Nr 121, poz. 1266 ze zm.). - [...] maja 2010 r., w którym organ poinformował, że akceptuje warunki czasowego magazynowania ziemi zaproponowane przez skarżącego oraz, że po terminie [...] maja 2013 r. organ może na podstawie art. 34 ustawy o odpadach, w drodze decyzji, nakazać posiadaczowi odpadów ich usuniecie z miejsc nie przeznaczonych do ich składowania lub magazynowania, wskazując sposób wykonania tej decyzji. Z analizy treści żądań zawartych w podaniach skarżącego oraz ww. pismach organu stanowiących odpowiedź na wnioski skarżącego wynika, że organ wyraził zgodę na czasowe magazynowanie ziemi w dniu [...] maja 2010 r. do [...] maja 2013 r. Akta administracyjne potwierdzają, że organ następnie w czerwcu wycofał się z tej zgody z uwagi na brak ze strony skarżącego tytułu prawnego do działki nr [...]. Zgodnie z obowiązującym stanem prawnym w dacie wyrażenia zgody przez organ na magazynowanie odpadów, składowanie i magazynowanie odpadów było uregulowane w Rozdziale 7 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach (Dz. U. z 2010 r. Nr 185, poz. 1243 ze zm.). Wójt nie posiadał kompetencji do wydawania decyzji o zgodzie na magazynowanie odpadów. Przez magazynowanie odpadów należało rozumieć czasowe przetrzymywanie lub gromadzenie odpadów przed ich transportem, odzyskiem lub unieszkodliwianiem (art. 3 ust. 3 pkt 3 tej ustawy). Pisemne stanowisko Wójta w przedmiocie magazynowania odpadów nie było zatem decyzją i nie może w świetle obowiązujących wówczas przepisów prawa zostać uznane za decyzję, bo byłoby orzeczeniem nieważnym wydanym bez podstawy prawnej. Bezspornie na podstawie art. 34 ww. ustawy o odpadach Wójt miał nadzór na nad odpadami nawożonymi na teren działki [...]. W art. 63 ustawy o odpadach z 2010 r. uregulowane były wymogi magazynowania odpadów. W okresie nawożenia odpadów na działkę skarżącego organ miał z racji kompetencji nadzorczych obowiązek pełnej kontroli nad gromadzonymi odpadami i powinien na bieżąco monitorować przestrzeganie wymogów wynikających z art. 63 ww. ustawy począwszy od źródła wytworzonych odpadów do miejsca ich gromadzenia na działce [...]. Określenie miejsca magazynowania odpadów mogło nastąpić w decyzji administracyjnej lub w informacji o wytwarzanych odpadach oraz o sposobach gospodarowania wytworzonymi odpadami, tj. w jednym z dokumentów wymienionych w art. 63 ust. 6 ustawy o odpadach tj.: 1) pozwoleniu zintegrowanym, o którym mowa w przepisach o ochronie środowiska; 2) pozwoleniu na wytwarzanie odpadów, o którym mowa w art. 17 ust. 2; 3) decyzji zatwierdzającej program gospodarki odpadami niebezpiecznymi, o której mowa w art. 17 ust. 1 pkt 1; 4) informacji o wytwarzanych odpadach oraz o sposobach gospodarowania wytworzonymi odpadami, o której mowa w art. 17 ust. 1 pkt 2; 5) zezwoleniu na prowadzenie odzysku lub unieszkodliwiania odpadów, o którym mowa w art. 26 ust. 1; 6) zezwoleniu na prowadzenie działalności w zakresie zbierania lub transportu odpadów, o którym mowa w art. 28 ust. 1; 7) zgłoszeniu do rejestru, o którym mowa w art. 33 ust. 5. Wójt Gminy B. nie wydał żadnej decyzji, która określałaby miejsce magazynowania odpadów na terenie ww. działki, bo nie miał kompetencji w tym zakresie. Organ ten jedynie przyjął informację o zamiarze nawiezienia ziemi na ww. działkę i wyraził zgodę w formie pisma na jej magazynowanie. Działka na [...] stanowiła zatem miejsce magazynowania odpadów nieustalonego przez organy gminy pochodzenia pod nadzorem tych organów. Skarżący nawoził odpady na działkę nr [...], które oprócz ziemi stanowiły gruz, beton, osady bagrownicze, poddając je następnie zabiegom polegającym na utwardzeniu dróg i rozplantowaniu nawiezionej ziemi. Przypomnieć jeszcze raz należy, że nawożenie odpadów odbywało się w czasie, gdy obowiązywały przepisy ustawy o odpadach z 2010 r. Art. 2 ust. 1 tej ustawy stanowił, że jej przepisy stosuje się także do mas ziemnych lub skalnych, jeżeli są usuwane albo przemieszczane w związku z realizacją inwestycji lub prowadzeniem eksploatacji kopalin. Natomiast w art. 2 ust. 2 pkt 1, 1a i 3 ustawy o odpadach określone zostało, w stosunku do jakiego pochodzenia mas ziemnych przepisów ww. ustawy o odpadach nie stosuje się. I tak obowiązujących wówczas przepisów ustawy o odpadach nie stosowało się do: 1) mas ziemnych lub skalnych usuwanych albo przemieszczanych w związku z realizacją inwestycji, jeżeli miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, decyzja o pozwoleniu na budowę lub zgłoszenie robót budowlanych określają warunki i sposób ich zagospodarowania, a ich zastosowanie nie spowoduje przekroczeń wymaganych standardów jakości gleby i ziemi, o których mowa w ustawie z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska; 1a) mas ziemnych lub skalnych przemieszczanych w związku z wydobywaniem kopalin ze złóż, jeżeli koncesja na wydobywanie kopalin ze złóż, udzielona na podstawie ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. - Prawo geologiczne i górnicze lub miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dla terenu górniczego określają warunki i sposób ich zagospodarowania; 2) mas ziemnych pochodzących z pogłębiania akwenów morskich w związku z utrzymywaniem infrastruktury zapewniającej dostęp do portów oraz infrastruktury portowej, a także z pogłębiania zbiorników wodnych, stawów, cieków naturalnych, kanałów i rowów w związku z utrzymywaniem i regulacją wód, stanowiących niezanieczyszczony urobek. Wobec powyższego, aby można było mówić o zastosowaniu przepisów ustawy o odpadach z 2010 r. do magazynowanych mas ziemi na działce nr [...] w pierwszej kolejności konieczne jest ustalenie pochodzenia tych mas. Bezsporne jest, że odpady zostały nawiezione na sporną działkę. Sam skarżący w pismach procesowych nie podważa tej okoliczności. Dokumentacja sporządzona podczas oględzin (treść protokołów oraz zdjęcia), które zostały przeprowadzone kilkakrotnie potwierdza, że przedmiotem sporu są odpady mas ziemi, beton, głazy, gruz z rozbiórek i remontów, osady bagrownicze. Podkreślić należy, że obowiązująca wówczas ustawa o odpadach z 2010 r. zapewniała pełen monitoring obrotu odpadami od momentu ich wytworzenia do ich przetworzenia, odzysku i unicestwienia, któremu towarzyszyła dokumentacja wymagana przez przepisy prawa. Organy w przedmiotowej sprawie wykazały, że nawożenie odpadów na działkę nr [...] miało miejsce zanim skarżący uzyskał ostateczne decyzje o warunkach zabudowy i pozwoleniu na budowę dróg. W ocenie Sądu wydanie tych decyzji może mieć znaczenie dla odpadów, które były za zgodą Wójta nawożone i gromadzone na ww. działkę, a z ostatecznych decyzji o warunkach zabudowy i pozwoleń na budowę dróg, budowę obiektów budowlanych, będzie wynikało, że do celów budowlanych można wykorzystać materiały w postaci ww. gromadzonych odpadów. Innymi słowy możliwe jest rozliczenie tych odpadów jeżeli miały one legalne pochodzenie udokumentowane wymogami wynikającymi z art. 63 ww. ustawy. Z akt administracyjnych sprawy wynika, że organ wezwał strony do przedłożenia zezwolenia na składowanie (magazynowanie) odpadów na działkach o nr ew. [...],[...] i [...] oraz projektów wykonawczych decyzji z dnia [...] października 2012 r. Nr [...]. W ocenie Sądu organ jednak nie dokonał analizy udzielonych decyzji i pozwoleń w zakresie możliwości wykorzystania do celów budowlanych gromadzonych na działce nr [...] odpadów za zgodą Wójta. Sąd nie podziela stanowiska organu, że uzyskanie pozwolenia na budowę drogi wewnętrznej na przedmiotowej działce nie może uchylić zastosowania art. 26 u.odp., gdyż miało miejsce już po dokonaniu zmian w terenie (decyzję Nr [...] wydano w dniu [...] października 2012 r. tj. już po wszczęciu postępowania w sprawie, które miało miejsce w październiku 2010 r. i po dokonaniu zmian w terenie). Za nieuzasadnione Sąd uznaje również stanowisko organu, że skoro utwardzenie działki było wykonane przed uzyskaniem decyzji o pozwoleniu na budowę, to jej uzyskanie nie ma znaczenia prawnego. Decyzje o warunkach zabudowy oraz decyzje o pozwoleniu na budowę mają znaczenie prawne w sytuacji, gdy przewidują możliwość wykorzystania w procesie budowlanym materiałów gromadzonych na działce skarżącego. Organ miał obowiązek zbadania pozwoleń w tym zakresie. Sprawa natomiast utwardzenia działki przed uzyskaniem pozwolenia na budowę nie podlega ocenie w tym postępowaniu. Do tego typu spraw stosuje się przepisy ustawy prawo budowlane, gdyż należą one do kompetencji organów sprawujących nadzór nad robotami budowlanymi, takimi jak utwardzenie drogi, budowa drogi, wykonanie wykopów, wymiana gruntu pod budowę drogi. Zatem w sytuacji, gdy roboty te wykonywane były bez pozwolenia na budowę organem właściwym do kontroli tych prac był nadzór budowlany, a nie Wójt Gminy B. Wobec powyższego organ ponownie rozpatrując sprawę uwzględni powyższe stanowisko Sądu. Podkreślić jednak należy, że z bezprawnego działania, nie można wywodzić uprawnień. Na skarżącym spoczywają nie tylko prawa gwarantowane przez Konstytucję RP z tytułu prawa własności do działki nr [...], ale i obowiązki. Na podstawie art. 83 Konstytucji RP skarżący ma obowiązek przestrzegania prawa Rzeczypospolitej Polskiej. Natomiast na mocy art. 86 tej ustawy skarżący jest obowiązany do dbałości o stan środowiska i ponoszenia odpowiedzialność za spowodowane przez siebie jego pogorszenie. Zasady tej odpowiedzialności określa m.in. ustawa o odpadach, ale i inne akty stanowiące źródła prawa. W ocenie Sądu, rozpoznając przedmiotową sprawę organy powinny uwzględnić dwa okresy nawożenia odpadów przez skarżącego, a mianowicie okres przed wydaniem ostatecznych decyzji o warunkach zabudowy i pozwoleń na budowę w związku z planowanymi inwestycjami na działkach w M., w tym inwestycji drogowych oraz okres po wydaniu tych decyzji. Dla pierwszego z okresów organ powinien uzupełnić materiał dowodowy w zakresie ustaleń, skąd pochodziły odpady nawiezione na działkę nr [...]. W ocenie Sądu, wątpliwości organów powinny budzić miejsca, z których te masy ziemne i odpady zostały nawiezione. Decyzja o warunkach zabudowy dla budowy dróg wydana została w dniu [...] marca 2012 r., nawożenie ziemi i gruzu miało miejsce wcześniej wg oględzin z dnia [...] listopada 2010 i [...] marca 2011 r. W protokole ze stawiennictwa skarżącego w Starostwie Powiatowym w B. w dniu [...] marca 2011 r. wynika, że nawożone odpady pochodziły z wykopów pod budownictwo mieszkaniowe z terenu B., w tym z ul. K., które przywoziło przedsiębiorstwo [...] oraz z ul. Ż., które przywoziło przedsiębiorstwo [...], a także osady bagrownicze pochodzące z rzeki B. i Kanału B. o kodzie 17 05 06, przywożone zgodnie z kartami przekazania odpadów (k-155 do 160 akt administracyjnych). Powyższych okoliczności skarżący nie kwestionuje. Żaden z organów administracji nie zasięgnął informacji co do pozwolenia na budowę lub innych dokumentów dotyczących budowy, pozwolenia na rozbiórkę, na roboty budowlane. Są w aktach dokumenty potwierdzające nawożenie odpadów w postaci osadów bagrowniczych, umowa spisana pomiędzy skarżącym, a M. B. z dnia [...] maja 2010 r. z której wynika, że skarżący udostępnia swoje łąki w tym m.in. działkę nr [...] do składowania ziemi. Załączone do akt karty przekazania odpadu monitorują ostatnie miejsce, z którego pochodziły odpady, urobek z pogłębiania inny niż wymieniony w 17 05 05. Podmiotem przekazującym był Zakład Gospodarowania Odpadami "[...]" C. S. Brak jest natomiast dokumentów, skąd pochodziły odpady przewożone z "[...]", kto był ich wytwórcą i czy posiadał decyzje, z których wynikał dalszy sposób postępowania z nimi co do miejsca przekazania, magazynowania, wykorzystania, czy też przetworzenia. Organy zatem powinny postępowanie z nawiezionymi odpadami rozpocząć od ustalenia źródła, z którego pochodzą, a następnie przeanalizować pozwolenia wydane w tym przedmiocie celem zbadania, gdzie miały być składowane masy ziemne pochodzące z inwestycji polegających na budowie, rozbiórce obiektów budowlanych oraz masy ziemne pochodzące z pogłębiania akwenów wodnych. Być może uda się ustalić, że z zachowaniem wymogów wynikających z art. 63 ustawy o odpadach z 2010r. możliwe było przekazanie tych odpadów skarżącemu jako osobie fizycznej, który nosząc się z zamiarem przyszłych inwestycji budowlanych przez okres 3 lat magazynował te odpady celem wykorzystania w przyszłym procesie inwestycji budowlanych. Dopiero powyższe ustalenia pozwolą ocenić, czy masy ziemi nawiedzone, gruzu, betonu i osadów bagrowniczych mogły być gromadzone na działce nr [...]. Przepisy poprzednio obowiązującej ustawy o odpadach z 2010r. zapewniały pełną kontrolę nad odpadami. W Rozdziale 4 ww. ustawy zawarte zostały obowiązki posiadaczy odpadów i transportujących odpady. Tylko dla porządku należy przytoczyć w tym miejscu art. 17 ust. 1 ww. ustawy, zgodnie z którym wytwórca odpadów jest obowiązany do: 1) uzyskania decyzji zatwierdzającej program gospodarki odpadami niebezpiecznymi, jeżeli wytwarza odpady niebezpieczne w ilości powyżej 0,1 Mg rocznie; 2) przedłożenia informacji o wytwarzanych odpadach oraz o sposobach gospodarowania wytworzonymi odpadami, jeżeli wytwarza odpady niebezpieczne w ilości do 0,1 Mg rocznie albo powyżej 5 Mg rocznie odpadów innych niż niebezpieczne. Z ust. 1a natomiast wynika, że wytwórca odpadów, który prowadzi działalność polegającą na świadczeniu usług w zakresie budowy, rozbiórki, remontu obiektów, czyszczenia zbiorników lub urządzeń oraz sprzątania, konserwacji i napraw, a także przetwarzania odpadów zawierających azbest w urządzeniach przewoźnych, jest obowiązany do uzyskania decyzji zatwierdzającej program gospodarki odpadami. Wytworzone zatem odpady mas ziemnych, kamieni, betonów, zbrojenia muszą mieć swoje wiadome pochodzenie od ich wytwórcy, który może wykazać ich pochodzenie. Z uwagi na odpowiedzialność, która się z tym wiąże w interesie wytwórcy odpadów, a tym bardziej w rozpoznawanej sprawie skarżącego będzie udokumentowanie źródła ich pochodzenia. Ważny jest również okres, w którym nawożone były przedmiotowe odpady, co pozwoli przyporządkować je do wydanych decyzji wskazujących miejsce gromadzenia odpadów. Przy ustaleniach stanu faktycznego w powyższym zakresie konieczna jest pełna współpraca i zaangażowanie skarżącego, który powinien wskazać organowi podmioty i miejsca z których pochodziły odpady gromadzone na działce nr [...]. Z akt administracyjnych sprawy wynika, że powyższa działka jest własnością skarżącego i mógł on jako właściciel realizując inwestycje jako inwestor na tej działce składować masy ziemne. Inny inwestor nie miał prawa na składowanie mas ziemnych na działce, nie będącej jego własnością, chyba że zgodę wyraziłby właściciel. Brak ustaleń organu w powyższym zakresie uzasadnia zarzut niedokładnego wyjaśnienia tej sprawie stanu faktycznego. Po dokonaniu ustaleń w powyższym zakresie organ powinien ponownie dokonać oszacowania wielkości odpadów na działce nr [...], które miałyby być przeznaczone do usunięcia. Odrębnego rozważenia wymaga kwestia ponoszenia odpowiedzialności za tak zgromadzone odpady. Zgodnie z art. 3 ust. 3 pkt 22 ustawy o odpadach, pod pojęciem wytwórcy odpadów rozumie się przez to każdego, którego działalność lub bytowanie powoduje powstawanie odpadów, oraz każdego, kto przeprowadza wstępne przetwarzanie, mieszanie lub inne działania powodujące zmianę charakteru lub składu tych odpadów; wytwórcą odpadów powstających w wyniku świadczenia usług w zakresie budowy, rozbiórki, remontu obiektów, czyszczenia zbiorników lub urządzeń oraz sprzątania, konserwacji i napraw jest podmiot, który świadczy usługę, chyba że umowa o świadczenie usługi stanowi inaczej. Ustawa o odpadach jako posiadacza odpadów wskazuje każdego, kto faktycznie włada odpadami (wytwórcę odpadów, inną osobę fizyczną, osobę prawną lub jednostkę organizacyjną). Ponieważ faktycznie włada odpadami przede wszystkim ich wytwórca, a jest nim każdy, którego działalność lub bytowanie powoduje powstawanie odpadów (art. 3 ust. 3 pkt 22 ustawy o odpadach), obowiązkiem organu jest przede wszystkim przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego celem ustalenia posiadacza odpadów. Jeżeli okaże się to niemożliwe, wówczas działa domniemanie, iż władający powierzchnią ziemi jest posiadaczem odpadów znajdujących się na nieruchomości. W takim wypadku organ winien ustalić, kto jest osobą władającą. Takie stanowisko zajął Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 15 czerwca 2004 r., sygn. akt IV SA 2710/03, opubl. w LEX nr 152400 i Sąd w tej sprawie pogląd ten akceptuje. Za wadliwe należy uznać, że organy nie wykazały, iż żaden z wymogów z art. 63 nie zaistniał. Jedną z istotnych kwestii spornych w przedmiotowej sprawie jest zagadnienie ponoszenia odpowiedzialności administracyjnej za odpady zgromadzone na działce nr [...] bez wymaganego zezwolenia i bez jakiejkolwiek decyzji pozwalającej na ich gromadzenie na tej działce. Zgodnie z art. 25 ust. 1 ustawy o odpadach z 2010r., wytwórca odpadów mógł zlecić wykonanie obowiązku gospodarowania odpadami innemu posiadaczowi. Dalej art. 25 ust. 2 ustawy o odpadach stanowił, że posiadacz odpadów może je przekazywać wyłącznie podmiotom, które uzyskały zezwolenie właściwego organu na prowadzenie gospodarowania odpadami, chyba że działalność taka nie wymaga uzyskania zezwolenia. Art. 28 ust. 1 ustawy o odpadach stanowił, że prowadzenie zbierania odpadów wymaga uzyskania zezwolenia, z zastrzeżeniem art. 31 ust. 1, art. 32 ust. 1 oraz art. 33 ust. 1a i 4. Powołane art. 31 ust. 1, 32 ust. 1 i 34 ust. 1 i 4 ustawy o odpadach nie dotyczą gromadzenia mas ziemi. Art. 25 ust. 3 ustawy o odpadach stanowił zaś, że jeżeli posiadacz odpadów, w tym wytwórca odpadów, przekazuje odpady następnemu posiadaczowi odpadów, który ma zezwolenie właściwego organu na zbieranie, odzysk, unieszkodliwianie odpadów lub koncesję na składowanie odpadów w górotworze, w tym w podziemnych wyrobiskach górniczych, posiada decyzję, o której mowa w art. 31 lub w art. 32, lub jest wpisany do rejestru, o którym mowa w art. 33 ust. 5, odpowiedzialność za gospodarowanie odpadami przenosi się na tego następnego posiadacza odpadów. Mając powyższe na uwadze należy wskazać, że stosownie do art. 25 ustawy o odpadach z 2010r., odpowiedzialność za odpady na równi z ich wytwórcami mogły ponosić również podmioty zajmujące się ich zagospodarowaniem, ale tylko wówczas, gdy odbiorca odpadów posiadał zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie zagospodarowania odpadów lub w tych przypadkach, gdy nie było to wymagane, tenże odbiorca miał obowiązek wpisania się do właściwego rejestru. Należy pamiętać, że z obowiązku uzyskania zezwolenia zwolniono, miedzy innymi, osoby fizyczne i jednostki organizacyjne niebędące przedsiębiorcami prowadzącymi działalność w zakresie wykorzystania odpadów na własne potrzeby przez te podmioty (art. 33 ust. 2 ustawy o odpadach). Wyłączenia spod uzyskania zezwolenia na zbieranie mas ziemi nie zawiera rozporządzenie Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 23 grudnia 2003r. w sprawie rodzajów odpadów, których zbieranie lub transport nie wymagają zezwolenia na prowadzenie działalności (Dz. U. z 2004 r. Nr 16, poz. 154 ze zm.). Także rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 21 kwietnia 2006 r. w sprawie listy rodzajów odpadów, które posiadacz odpadów może przekazywać osobom fizycznym lub jednostkom organizacyjnym niebędącym przedsiębiorcami, oraz dopuszczalnych metod ich odzysku (Dz. U. z 2006 r. Nr 75, poz. 527 ze zm.) regulujące zwolnienie od obowiązku uzyskania zezwolenia na przekazywanie przez posiadacza odpadów innym podmiotom (osobom fizycznych lub jednostko nie będącym przedsiębiorcami) nie ma zastosowania w tej sprawie. Wprawdzie zgodnie z załącznikiem do ww. rozporządzenia z 21 kwietnia 2006 r. w pozycji nr 52 znajdują się odpady o kodzie 17 05 04 stanowiące glebę i ziemię, w tym kamienie, to jednak żeby mogło one być przekazywane przez posiadacza odpadów osobom fizycznym lub jednostkom nie będącym przedsiębiorcami bez odrębnego zezwolenia, musiały one podlegać następującej dopuszczalnej metodzie odzysku: "do utwardzania powierzchni po rozkruszeniu, jeśli jest to konieczne do wykorzystania odpadów, oraz z zachowaniem przepisów odrębnych w szczególności przepisów prawa wodnego i prawa budowlanego". Podobna regulacja dotyczy odpadu o kodzie 17 01 01 stanowiącego odpady betonu oraz gruz betonowy z rozbiórek i remontów (pozycja nr 42 ww. załącznika) z przeznaczeniem do utwardzania powierzchni w sposób uniemożliwiający pylenie przez ich zestalenie lub przykrycie warstwą niepylącą z zachowaniem przepisów odrębnych, w szczególności przepisów prawa wodnego i prawa budowlanego; do budowy fundamentów, wykorzystania jako podsypki pod posadzki na gruncie po rozkruszeniu pod warunkiem, że zostało to uwzględnione w planie zagospodarowania przestrzennego, w decyzji wydanej na podstawie przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym lub prawa budowlanego bądź też wynika ze zgłoszenia robót budowlanych. W ocenie Sądu w sytuacji, gdyby skarżący nie uzyskał pozwolenia na budowę, decyzji ustalającej warunki zabudowy lub nie dokonał zgłoszenia wykonania robót budowlanych obejmujących wykorzystania mas ziemnych na części działki nr [...], a nawoził ją ustalonymi przez organy odpadami nie można mówić o zwolnieniu z obowiązku stosowania przepisów ustawy o odpadach. Bezspornie odpady były nawożone na teren ww. działki zanim skarżący uzyskał ww. decyzje. Koniecznym jest zatem ustalenie źródła pochodzenia odpadów. W związku z powyższym w pierwszej kolejności należy ustalić wytwórców odpadów. Zgodnie z art. 25 ust. 3 ustawy o odpadach, z wytwórcy odpadów przeniesiona zostaje odpowiedzialność jedynie za te kategorie odpadów, na których wykorzystanie odbiorca posiada stosowne zezwolenie lub ich wykorzystanie zwolnione jest z tego obowiązku. Natomiast jeżeli odpady są przekazywane podmiotowi niespełniającemu wymagań, wytwórca nie zwalnia się z odpowiedzialności za nie. Odpowiedzialność za odpady ma charakter zobiektywizowany i oderwana jest od pojęcia winy. Obliguje to wytwórców odpadów do dokładania szczególnej staranności przy przekazywaniu odpadów. W przypadku natomiast tych odpadów, których wytwórców nie udało się ustalić, zgodnie z art. 34 ust. 1 ustawy o odpadach z 2010 r., a obecnie art. 26 ustawy o odpadach, posiadacz odpadów zobowiązany jest do ich usunięcia z miejsc nieprzeznaczonych do ich składowania lub magazynowania. W aktach sprawy znajdują się fotografie pojazdów samochodowych wykorzystywanych do nawożenia stwierdzonych przez organ odpadów (k-113, 111 akt administracyjnych) te informacje również mogą przyczynić się do ustalenia pochodzenia odpadów. Należy bowiem wyjaśnić, że decyzja z art. 26 ustawy o odpadach może być wydana także wtedy, kiedy wiadomo kto zgromadził odpady w miejscu nieprzeznaczonym do ich składowania lub magazynowania, a jest on podmiotem innym niż władający powierzchnią ziemi. Powołany art. 3 ust. 3 pkt 13 ustawy o odpadach stanowi że domniemywa się, że władający powierzchnią ziemi jest posiadaczem odpadów znajdujących się na nieruchomości. To domniemanie jest obalone. Władający powierzchnią ziemi może zwolnić się z odpowiedzialności za odpady tylko w jeden sposób, mianowicie wykazując, że odpadem włada lub władał faktycznie inny podmiot, czyli wskazać wyraźnie na innego posiadacza odpadów. Tym samym skoro do usunięcia odpadów z miejsc nieprzeznaczonych do ich składowania lub magazynowania powinien być zobowiązany obecny lub były posiadacz odpadów, to w interesie osoby zobowiązanej (skarżącej) powinno być przynajmniej podjęcie czynności w zakresie obalania domniemania, że to ona jest posiadaczem tych odpadów. Nie zwalania to organów również od badania tej kwestii. To, że w aktualnym stanie prawnym nie ma przepisu art. 2 ust. 2 pkt 1 ustawy o odpadach z 2010 r. pozostaje bez wpływu na wynik sprawy. W przepisach przejściowych nowej ustawy o odpadach został wprowadzony art. 232, który stanowi: 1. Zezwolenia na zbieranie odpadów oraz zezwolenia na odzysk lub unieszkodliwianie odpadów wydane na podstawie przepisów dotychczasowych stają się odpowiednio zezwoleniami na zbieranie odpadów i zezwoleniami na przetwarzanie odpadów, w rozumieniu przepisów niniejszej ustawy. 2. Zezwolenia na zbieranie odpadów oraz zezwolenie na odzysk lub unieszkodliwianie odpadów, wydane na podstawie przepisów dotychczasowych, zachowują ważność na czas, na jaki zostały wydane, nie dłużej jednak niż przez dwa lata od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy. 3. Decyzje wydane na podstawie art. 31 ust. 3 i art. 32 ust. 3 ustawy, o której mowa w art. 252, zachowują ważność w zakresie zbierania, odzysku lub unieszkodliwiania odpadów na czas, na jaki zostały wydane, nie dłużej niż przez dwa lata od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy. 4. Przed upływem terminu, o którym mowa w ust. 3, posiadacz odpadów może prowadzić zbieranie lub przetwarzanie odpadów na podstawie decyzji, o której mowa w ust. 3. Zezwolenie na zbieranie odpadów było uregulowane w art. 28 ust. 2 poprzednio obowiązującej ustawy o odpadach z 2010 r. Zgodnie z ust. 5 tego przepisu, w zezwoleniu na zbieranie lub transport odpadów, określało się odpowiednio: 1) rodzaje odpadów przewidywanych do zbierania lub transportu; 2) oznaczenie obszaru prowadzenia działalności - w przypadku transportu odpadów lub miejsca prowadzenia działalności - w przypadku zbierania odpadów; 3) w przypadku zbierania odpadów miejsce i sposób oraz rodzaj magazynowanych odpadów, a także opis sposobu dalszego zagospodarowania odpadów; 4) sposób i środki transportu odpadów. Natomiast w art. 27 tej ustawy uregulowane było wydanie zezwolenia na prowadzenie odzysku lub unieszkodliwianie odpadów. W zezwoleniu należało również wskazać miejsce i sposób magazynowania odpadów, czy też miejsce i dopuszczone metody odzysku lub unieszkodliwiania odpadów, ze wskazaniem procesu odzysku lub unieszkodliwiania zgodnie z załącznikami 5 lub 6 do ustawy, oraz opis procesu technologicznego (ust. 2). W obecnie obowiązującym stanie prawnym, zezwolenia na zbieranie odpadów oraz zezwolenia na odzysk lub unieszkodliwianie odpadów wydane na podstawie przepisów dotychczasowych stają się odpowiednio zezwoleniami na zbieranie odpadów i zezwoleniami na przetwarzanie odpadów, w rozumieniu przepisów niniejszej ustawy (uregulowane w: DZIAŁ IV Uprawnienia wymagane do gospodarowania odpadami oraz prowadzenie rejestru, Rozdział 1 Zezwolenie na zbieranie odpadów i zezwolenie na przetwarzanie odpadów). Oznacza to, że wcześniejsze zezwolenia, jeżeli były wydane to są ważne jeszcze przez dwa lata od dnia wejścia w życie ustawy. Ważne zatem jest, aby ustalić źródło odpadów nawożonych przed wydaniem pozwoleń na budowę. Bez tego nie można ostateczną decyzją o pozwoleniu na budowę zalegalizować wcześniejszego przemieszczania odpadów niewiadomego pochodzenia. W przedmiotowej sprawie brak ustaleń co do pochodzenia odpadów nawiezionych na działkę nr [...] w zakresie wydanych zezwoleń na prowadzenie odzysku lub unieszkodliwianie odpadów, które są obecnie zezwoleniami na zbieranie odpadów i zezwoleniami na przetwarzanie odpadów. W obecnie obowiązującym stanie prawnym (art. 3 pkt 19 nowej ustawy o odpadach) przez posiadacza odpadów - rozumie się wytwórcę odpadów lub osobę fizyczną, osobę prawną oraz jednostkę organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej będące w posiadaniu odpadów; domniemywa się, że władający powierzchnią ziemi jest posiadaczem odpadów znajdujących się na nieruchomości. W dalszym ciągu obowiązują przepisy, które nie zwalniają z obowiązku odpowiedzialności za odpady jego wytwórcy - Rozdział 9 zatytułowany: "Przekazywanie odpadów i przenoszenie odpowiedzialności za gospodarowanie odpadami". Brak ustalenia zatem, skąd pochodziły odpady powoduje, że tak naprawdę nie można uznać na tym etapie sprawy, czy posiadaczem jest skarżący, czy też inny podmiot, tym bardziej, że z oględzin wynika, że przekazywane były odpady budowlane nierozkruszone, których w takim stanie nie można było przekazać osobie fizycznej. Wobec powyższego organ powinien ustalić, czy były jednak zezwolenia, które wskazywały miejsce przekazania odpadów. Czynnie uczestniczyć w tych ustaleniach i dołożyć należytej staranności poprzez wskazanie dostawców odpadów powinien skarżący. Brak ustaleń w tym zakresie będzie świadczyło o nielegalnym obrocie odpadami. Wówczas to skarżący będzie w świetle przepisów prawa posiadaczem i przejmie obowiązek ich usunięcia. Dopiero po ustaleniu stanu faktycznego w sposób określony w powyższym wyroku możliwe będzie wypowiedzenie się przez organ, czy spełnione zostały przesłanki do uznania, że nawiezione odpady przestały nimi być, na podstawie art. 14 ust. 1 ustawy o odpadach, który stanowi: "Określone rodzaje odpadów przestają być odpadami, jeżeli na skutek poddania ich odzyskowi, w tym recyklingowi, spełniają: 1) łącznie następujące warunki: a) przedmiot lub substancja są powszechnie stosowane do konkretnych celów, b) istnieje rynek takich przedmiotów lub substancji lub popyt na nie, c) dany przedmiot lub substancja spełniają wymagania techniczne dla zastosowania do konkretnych celów oraz wymagania określone w przepisach i w normach mających zastosowanie do produktu, d) zastosowanie przedmiotu lub substancji nie prowadzi do negatywnych skutków dla życia, zdrowia ludzi lub środowiska". Stanowisko organu co do degradacji gruntów wykracza poza granice rozpoznawanej sprawy, może być przedmiotem odrębnego postępowania. Również przedmiotem rozpoznawanej sprawy nie jest samowolne utwardzenie drogi na gruntach stanowiących własność skarżącego. W tym zakresie do kontroli działania skarżącego właściwe są organy nadzoru budowlanego. Pisemna zgoda na czasowe magazynowanie odpadów nie ma znaczenia w przedmiotowej sprawie, ponieważ jak zostało to wykazane organ gminy nie miał kompetencji do wydania decyzji w tym zakresie. Organ ten miał jedynie nadzór nad magazynowanymi odpadami na podstawie art. 34 ustawy o odpadach z 2010 r., czego zaniechał w ocenie Sądu. Mając bowiem już w 2010 r. wiedzę o nawożeniu odpadów powinien zbadać źródło ich pochodzenia i dokumenty monitorujące ich przekazanie. Tylko wykazanie, że zostały one nawiezione bez decyzji, czy zezwoleń wydawanych w oparciu o obowiązujące wówczas przepisy prawa będzie wiązało się z negatywnymi skutkami dla skarżącego. W ocenie Sądu, jeżeli w sposób legalny z zachowaniem wymogów z art. 63 ustawy o odpadach z 2010r. skarżący najpierw prowadził magazynowanie ziemi, gruzu, betonu , osadów bagrowniczych, a następnie po uzyskaniu pozwoleń na budowę drogi, czy też osiedla dokonał wykorzystania tych materiałów pod inwestycję budowlaną to nie zostały naruszone przepisy prawa. W ramach prowadzonego postępowania Sąd nie ocenia działalności Wójta Gminy, gdyż skarga w tym zakresie wykracza poza granice sprawy. Mając powyższe na uwadze, Sąd uchylił obie wydane w sprawie decyzje, ponieważ materiał dowodowy zgromadzony w sprawie był niekompletny i nie wyjaśniono istotnych dla sprawy kwestii. Tym samym nastąpiło naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. To zaś zobowiązuje Sąd do uchylenia decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. Stosownie do art. 141 § 4 p.p.s.a., ponownie prowadząc postępowanie należy prawidłowo ukształtować krąg stron w zakresie wskazanych w uzasadnieniu tego wyroku, następnie ustalić wielkość nawiezionych odpadów na działkę nr [...] w M. oraz umożliwić skarżącemu podjęcie czynności zmierzających do obalenia domniemania, że w stosunku do całości odpadów ujętych w operacie pomiarowym k-214 akt administracyjnych skarżący jest ich posiadaczem. Ponownie rozpatrując sprawę skarżący powinien ściśle w tym zakresie współpracować z organem celem wyjaśnienia tej kwestii. Sąd zdaje sobie sprawę z tego, że czas nawożenia odpadów i ich stan poprzez zmieszanie z ziemią, w tym wykorzystanie ich do utwardzenia dróg może powodować pewne trudności. Niemniej, jeżeli organ ustali źródło wytwarzania tych odpadów przez wytwórców i dokona analizy wydanych pozwoleń, decyzji, jeżeli były to być może okaże się, że mogły być one przekazywane skarżącemu jako osobie fizycznej. Po uzupełnieniu materiału dowodowego, sprawę należy załatwić w drodze aktu administracyjnego. O wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji orzeczono na podstawie art. 152 p.p.s.a. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.