II SA/Bd 1012/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Renata Owczarzak Sędziowie: Sędzia WSA Grażyna Malinowska - Wasik Asesor WSA Anna Klotz (spr.) Protokolant Justyna Straka po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 8 czerwca 2006r. sprawy ze skargi Krzysztofa L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia [...] 2005. nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego 1. oddala skargę, 2. zasądza od Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy na rzecz adwokata Malwiny J. kwotę 240zł (dwieście czterdzieści) tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Krzysztof L. wniósł skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia [...] 2005r. Nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta G. z dnia [...] 2005r. znak : [...] w przedmiocie przyznania skarżącemu zasiłku celowego na zaspokojenie niezbędnych potrzeb - wydatki na mieszkanie w kwocie 50 zł i leki w kwocie 20 zł. W odwołaniu od decyzji organu I instancji skarżący kwestionuje wysokość przyznanego świadczenia, uważa że jego sytuacja finansowa uprawnia go do przyznania wyższej kwoty . Krzysztof L. twierdzi , że sam zrezygnował z dodatku mieszkaniowego. Obecnie przyznane środki finansowe nie wystarczają na pokrycie jego potrzeb. Kolegium utrzymując w mocy rozstrzygniecie organu I instancji powołało się na to, że skarżący otrzymał świadczenie według możliwości finansowych organu, a powyższe podlega uznaniu administracyjnemu. W motywach rozstrzygnięcia Kolegium podało, iż podstawę przyznania zasiłku celowego stanowił art. 39 ust.1 i 2 ustawy z dnia 12 marca 2004r. o pomocy społecznej ( Dz. U. Nr 64, poz. 593 ze zm.), w myśl którego w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej może być przyznany zasiłek celowy. Zasiłek celowy może być przyznany w szczególności na pokrycie części lub całości kosztów zakupu żywności, leków i leczenia, opału, odzieży, niezbędnych przedmiotów użytku domowego, drobnych remontów i napraw w mieszkaniu, a także kosztów pogrzebu. Osobom bezdomnym i innym osobom niemającym dochodu oraz możliwości uzyskania świadczeń na podstawie przepisów o powszechnym ubezpieczeniu w Narodowym Funduszu Zdrowia może być przyznany zasiłek celowy na pokrycie części lub całości wydatków na świadczenia zdrowotne. Zasiłek celowy może być przyznany w formie biletu kredytowanego. Organ, przyznając ten zasiłek, działa w ramach uznania administracyjnego, co oznacza, iż bierze pod uwagę sytuację materialną i osobistą wnioskodawcy, jak również możliwości finansowe ośrodka pomocy społecznej. W skardze do Sądu skarżący wyraził niezadowolenie z przyznanego świadczenia w kwocie którą otrzymał. W udzielonej odpowiedzi na skargę organ potrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji wraz z argumentacją w niej zawartą. Ustanowiony w sprawie pełnomocnik z urzędu w ramach prawa pomocy podtrzymał skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem sądowa kontrola zaskarżonej decyzji administracyjnej nie wykazała naruszenia przepisów prawa materialnego ani też przepisów postępowania, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U Nr 153 , poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej dokonywaną pod względem zgodności z prawem , jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Katalog spraw przewidzianych do kontroli sądowej zawarty został w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 , poz. 1270 z późn. zm)- dalej P.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. ( art. 134 § 1 P.p.s.a.). W świetle powyższego kontrola legalności działalności administracji publicznej sprowadza się do jego oceny pod kątem zgodności z przepisami prawa, ale tylko w granicach danej sprawy. Samorządowe Kolegium Odwoławcze prawidłowo wykazało, że zasiłek celowy, którego materialnoprawną podstawę stanowił przepis art. 39 ustawy o pomocy społecznej, jest świadczeniem przyznawanym w ramach uznania administracyjnego. Okoliczność ta, jak już wielokrotnie podkreślano w orzecznictwie sądowym, powoduje, iż sam fakt spełniania kryteriów ustawowych nie oznacza automatycznego przyznania osobie zainteresowanej tego świadczenia i w wysokości zgodnej z jej oczekiwaniami. Z przepisów prawa regulujących tryb przyznawania zasiłku celowego wynika, że udzielając świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej organ kieruje się ogólnymi zasadami wyrażonymi w przepisach cyt. ustawy tzn.: dostosowywania rodzaju, formy i rozmiaru świadczeń do okoliczności konkretnej sprawy, jak również uwzględniania potrzeb osób korzystających z pomocy, jeżeli potrzeby te odpowiadają celom i możliwościom pomocy społecznej. Z materiału zgromadzonego w aktach sprawy wynika, że skarżący znajduje się rzeczywiście w trudnej sytuacji materialnej. Nie budzi zatem wątpliwości konieczność udzielenia jemu pomocy społecznej w formie pieniężnej. Należy jednak podkreślić, iż wartość przyznanego świadczenia zależy od uznania organu wydającego decyzję. Uznanie administracyjne obejmuje również prawo organu do oceny hierarchii zgłaszanych potrzeb, które należy rozeznać w kontekście ogólnej liczby osób ubiegających się o pomoc oraz zgłoszonych przez nich żądań. Ośrodki pomocy dysponują ograniczonymi środkami finansowymi, a posiadane fundusze muszą być rozdzielane pomiędzy stale rosnącą liczbę osób wymagających wsparcia. Nie ulega więc wątpliwości, iż organ nie może zabezpieczyć wszystkich potrzeb osób ubiegających się o pomoc, jak również udzielać świadczeń w oczekiwanej przez te osoby wysokości. Należy także zauważyć, że skarżący często otrzymuje pomoc finansową od organu pomocy społecznej. Natomiast zgoła odmienną kwestią jest to, że przyznana wysokość zasiłku skarżącego nie satysfakcjonuje. Z podniesionych wyżej względów Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że organ wydając decyzję nie naruszył przepisów prawa i nie przekroczył granic uznania administracyjnego, a zatem skarga wniesiona na taką decyzję musiała ulec oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.