II SA/Bd 1013/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Jarzembski (spr.) Sędzia WSA Małgorzata Włodarska Asesor WSA Anna Klotz Protokolant Mariusz Pawełczak po rozpoznaniu w dniu 3 marca 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi Lidii i Mieczysława B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia [...] 2004 nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy oddala skargę. Prezydent Miasta T. decyzją [...] z dnia [...] 2004 r. na podstawie: • art. 4 ust. 2, art. 53 ust. 4, art. 54 w związku z art. 64 ust. 1, art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1, 2 i 4, art. 61 ust. 1 i art. 63 ust. 2 i 4 Ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 z 2003 r.), • Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r. Nr 164, poz. 1588), • art. 104 Ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), po rozpatrzeniu wniosku Wiesława J., ustalił dla inwestycji: rozbudowa istniejącego budynku mieszkalnego na działce: nr [...] położonej przy ul. [...] w T., następujące warunki zabudowy: 1. Rodzaj inwestycji: Rozbudowa istniejącego budynku mieszkalnego, 2. Warunki i szczegółowe zasady wynikające z przepisów odrębnych w zakresie: 1. Warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego: Planowane zamierzenie inwestycyjne to rozbudowa budynku mieszkalnego Lokalizację przedmiotowej rozbudowy zaprojektować zgodnie z przepisami § 12 pkt 7 ust. 2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. o warunkach, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowania a) linia zabudowy – oznaczona wg załącznika graficznego, b) maksymalna powierzchnia zabudowy działki – 50%, c) ilość kondygnacji – max dwie, d) wysokość budynku nie może przekraczać 9,0 m, e) geometria dachu – płaski lub dwuspadowy o nachyleniu 30o-40o, 2. Ochrony środowiska i zdrowia ludzi: Projektowana rozbudowa budynku mieszkalnego nie zalicza się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Projektowaną inwestycję należy zaprojektować i wybudować w sposób określony w przepisach w tym technicznych, zapewniając spełnienie wymagań dotyczących bezpieczeństwa pożarowego (projekt budowlany przedmiotowego budynku uzgodnić z rzeczoznawcą ds. p.poż.), bezpieczeństwa konstrukcji, bezpieczeństwa użytkowania, odpowiednich warunków higienicznych i zdrowotnych oraz ochrony mienia. 3. Ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej: Teren działki nie objęty strefą ochrony konserwatorskiej – zabytków i przyrody. 4. Obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji: Podłączenie budynku do istniejących sieci infrastruktury technicznej na terenie własnej działki, zgodnie z oświadczeniem inwestora. 5. Ochrony interesów osób trzecich: Projektowana rozbudowa budynku mieszkalnego nie może naruszać uzasadnionych interesów osób trzecich. Inwestycja nie może powodować pozbawienia dostępu światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi z uwzględnieniem wymagań określonych w warunkach technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz przepisach bezpieczeństwa i higieny pracy. Inwestycja nie może powodować przekroczenia standardów jakości środowiska poza terenem objętym inwestycją w zakresie poziomu hałasu, wibracji, zakłóceń elektrycznych i promieniowania oraz zanieczyszczenia powietrza, wody i gleby. 6. Ochrona obiektów budowlanych: Przed rozpoczęciem prac projektowych należy ustalić warunki posadowienia obiektu budowlanego zgodnie z Rozporządzeniem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 września 1998 r. w sprawie geotechnicznych warunków posadowienia obiektów budowlanych (Dz. U. Nr 126/1998, poz. 839). 3. Linie rozgraniczające teren inwestycji oraz oznaczenia graficzne przedstawiono na mapie stanowiącej załącznik nr 1 do niniejszej decyzji. Planowana rozbudowa winna być zlokalizowana w nieprzekraczalnych liniach zabudowy. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że działka nr [...] przy ul. [...] w T. położona jest na terenie, dla którego od dnia [...] 2004 r. brak obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i w związku z powyższym stosownie do art. 4 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym sposób zagospodarowania i warunki zabudowy określa się w drodze decyzji o warunkach zabudowy. W wyniku przeprowadzonej analizy stwierdzono, że: • działki sąsiednie dostępne z tej samej drogi publicznej są zabudowane budynkami mieszkalnymi w zabudowie bliźniaczej oraz szeregowej, powyższe pozwoliło na określenie warunków kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu jako kontynuacja funkcji na sąsiednich działkach, • teren posiada dostęp do drogi publicznej, • istniejące uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego, • teren nie wymaga zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze, gdyż przedmiotowa działka zlokalizowana jest na terenie, który zgodnie z w/w wygasłym miejscowym planem przeznaczony był pod usługi mieszkaniowe, działka nr [...] sklasyfikowana jest w ewidencji gruntów jako B – tereny mieszkaniowe, • decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Zdaniem organu spełnione więc zostały łącznie wszystkie warunki wymagane dla wydania decyzji o warunkach zabudowy, o których mowa w art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Projekt decyzji został uzgodniony z: • Wojewodą [...] w zakresie zgodności z zadaniami rządowymi, postanowienie znak: [...] z dnia [...] 2004 r., • Zarządem Województwa [...] w zakresie zgodności z zadaniami samorządu województwa, postanowienie znak: .[...] z dnia [...] 2004 r. Odwołanie od powyższej decyzji złożyli Lidia i Mieczysław B. stwierdzając, że nie wyrażają zgody na rozbudowę na sąsiadującej z nimi nieruchomości. Zwrócili też uwagę, że sąsiadujące budynki są bliźniacze o określonej zabudowie – każda rozbudowa istniejącego budynku spowoduje zakłócenie istniejącej architektury i będzie uciążliwa dla sąsiadującego mieszkania. Wiesław J. ustosunkowując się do złożonego odwołania w swoim piśmie z [...] 2004 r. stwierdził, że • przebudowa jest planowana od strony wschodnio-południowej, w oddaleniu od granicy sąsiada około 4 m, • pełne naświetlenie okien będą mieć około godz. 10, a ogrodu około 20 minut później (praktycznie jak obecnie), • rozbudowa nie spowoduje zmiany bryły istniejącego budynku mieszkalnego, • pozostałe utrudnienia jak hałas, estetyka, wygląd architektoniczny, szkodliwy wpływ ulicy, osłona od wiatrów ulegną poprawie. Zwrócił też uwagę, że planowana przebudowa w nawiązaniu do zmodernizowanego dachu istniejącego bliźniaka poprawi urbanistycznie i architektonicznie ulicę Tulipanową. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. decyzją [...] z dnia [...] 2004 r., jako organ drugiej instancji, na podstawie art. 59 ust. 1, art. 61 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 z późn. zm.), § 3 i § 4 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588) oraz na podstawie art. 138 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji stwierdzono, że zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z prawem. Spełnione bowiem zostały przesłanki z art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5 jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Zgodnie z przepisem art. 60 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym sporządzenie projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy powierza się osobie wpisanej na listę izby samorządu zawodowego urbanistów albo architektów. W rozpatrywanej sprawie projekt decyzji został sporządzony przez Annę R., uprawnioną do projektowania w planowaniu przestrzennym (nr uprawnienia [...]). Organ administracji publicznej na podstawie sporządzonego projektu wydał decyzję ustalającą warunki zabudowy dla planowanej inwestycji. Organ administracji publicznej pierwszej instancji załączył do wydanej przez siebie decyzji analizę, o której mowa w § 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Analiza została przeprowadzona w sposób rzetelny i zgodny z obowiązującymi przepisami prawa. W toku postępowania organ administracji publicznej uzyskał wszystkie wymagane prawem opinie właściwych organów administracji publicznej (postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] 2004 r. znak: [...], postanowienie Zarządu Województwa [...] z dnia [...] 2004 r. nr [...]). Organ drugiej instancji wskazał także, że przepisy prawa powszechnie obowiązującego nie wymagają zgody właścicieli nieruchomości sąsiedniej na wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy. Skarżący będąc stroną postępowania w dalszych etapach procesu inwestycyjnego będą mogli w jego trakcie żądać ochrony swoich praw. Skargę na powyższą decyzję, wnosząc o jej uchylenie, złożyli Lidia i Mieczysław B. zarzucając, iż uwzględnia interes jednej strony, bez ustosunkowania się do zarzutów drugiej strony, oraz iż w warunkach zabudowy bez znaczenia pozostaje fakt, iż inwestycja będzie prowadzona w posesji bliźniaczej i to od strony wschodniej, co spowoduje zacienienie posesji skarżących oraz zakłócenie porządku architektonicznego. Skarżący w uzasadnieniu skargi stwierdzili, że rozbudowa bliźniaczej nieruchomości graniczącej z ich posesją (do 9 m wysokości) spowoduje zdecydowane zmniejszenie przez długi okres dnia nasłonecznienia oraz przy niewielkiej powierzchni nieruchomości zmniejszenie zieleni oraz zakłóci harmonię istniejących obiektów. Stwierdzili, że Wiesław J. w latach 80-90-tych dokonał samowoli budowlanej, bowiem bez ich zgody i zgody architektury pobudował garaż/warsztat oraz budynek gospodarczy nie kierując się żadnymi zasadami sztuki budowlanej. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. podtrzymało swoje rozstrzygnięcie stwierdzając, że zarzuty przedstawione przez stronę w skardze były wyjaśnione w zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. Zapoznawszy się z powyższą odpowiedzią, skarżący Mieczysław B. w piśmie z [...] 2005 r. skierowanym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy podniósł dodatkowe zarzuty, powołując się na zarządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r., a dotyczące nie kompletności decyzji. Natomiast Wiesław J. ustosunkowując się w piśmie procesowym z [...]2005 r. do skargi, zaprzeczył aby w latach 1980-1990 dokonał samowoli budowlanej, a zarzuty zawarte w skardze mają na celu przedłużenie w nieskończoność istniejącego stanu i pozostawienie go w sytuacji patowej, uniemożliwiającej zagospodarowanie miejsca po niszczejącym budynku warsztatowym i wykończeniu architektonicznym domu od ulicy [...]. Na rozprawie przed sądem skarżący dodatkowo podnieśli, że nie zachowano podstawowych zasad praworządności, ponieważ projekt decyzji o warunkach zabudowy został sporządzony przez Annę R., będącą w tym czasie Głównym Architektem T. i Dyrektorem Wydziału Architektury i Budownictwa UM w T., tj. organu, w którym zapadła decyzja I instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Na wstępie przede wszystkim należy ustalić, co jest przedmiotem sądowego rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie. Odwołując się do treści art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) stanowiącego, m.in., że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, należy wskazać, że przedmiotem rozstrzygnięcia sądu w niniejszej sprawie jest tylko i wyłącznie badanie legalności tj. zgodności z prawem decyzji o warunkach zabudowy. Nie jest i nie może być przedmiotem rozstrzygnięcia sądu w tym postępowaniu, czy uczestnik postępowania Wiesław J. w latach 80-90-tych dokonał samowoli budowlanej i bez zgody architektury pobudował garaż/warsztat oraz budynek gospodarczy nie kierując się żądnymi zasadami sztuki budowlanej. Przedmiotem oceny sądu jest tylko i wyłącznie legalność zaskarżonej decyzji z dnia [...] 2004 r., a także z uwagi na to, że utrzymano nią w mocy decyzję organu pierwszej instancji, także decyzja z [...] 2004 r.. Jeśli istotnie, jak twierdzi skarżący, uczestnik postępowania Wiesław Jesionowski w latach 80-90-tych dokonał samowoli budowlanej i bez zgody architektury pobudował garaż/warsztat oraz budynek gospodarczy nie kierując się żadnymi zasadami sztuki budowlanej, to może to być wyłącznie przedmiot odrębnego postępowania i odrębnych decyzji. Celem postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie było rozstrzygnięcie wniosku Wiesława Jesionowskiego z dnia [...] 2004 r. o wydanie decyzji o warunkach zabudowy. Problematykę tę reguluje ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 z późn. zm.). Ustawa ta określa: 1. zasady kształtowania polityki przestrzennej przez jednostki samorządu terytorialnego i organy administracji rządowej, 2. zakres i sposoby postępowania w sprawach przeznaczenia terenów na określone cele oraz ustalania zasad ich zagospodarowania i zabudowy. Natomiast przepis art. 4 ust. 2 ustawy przewiduje możliwość zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy. Art. 59 ust. 1 tej ustawy stanowi, że w przypadku braku planu miejscowego, zmiana zagospodarowania terenu, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Z art. 61 w/w ustawy wynika, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5 jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Natomiast przepisy prawa powszechnie obowiązującego nie wymagają zgody właścicieli nieruchomości sąsiedniej na wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy. Zgodnie z przepisem art. 60 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym sporządzenie projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy powierza się osobie wpisanej na listę izby samorządu zawodowego urbanistów albo architektów. W rozpatrywanej sprawie projekt decyzji został sporządzony przez Annę R. uprawnioną do projektowania w planowaniu przestrzennym (nr uprawnienia [...]). Organ administracji publicznej na podstawie sporządzonego projektu wydał decyzję ustalającą warunki zabudowy dla planowanej inwestycji. Odnosząc się do zarzutu podniesionego w toku sprawy należy stwierdzić, że sporządzenie projektu decyzji przez wskazaną osobę nie było wbrew temu, co podnosi skarżący – uchybieniem prawa. Ani bowiem przepisy ustawy z dnia 22 marca 1990 r. o pracownikach samorządowych (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1593 z późn. zm.), ani przepisy ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o samorządach zawodowych architektów, inżynierów budownictwa oraz urbanistów (Dz. U. z 2001 r. Nr 5, poz. 42), czy też przepisy kodeksu postępowania administracyjnego nie nakazują wyłączenia od sporządzania projektu decyzji o ustalenie warunków zabudowy osoby wskazanej w art. 60 ust. 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, będącej jednocześnie pracownikiem organu, jak sugeruje to skarżący. Osoba ta przygotowuje tylko projekt, który organ właściwy w sprawie akceptuje, bądź odmawia mu akceptacji. Organ wydający decyzję ponosi odpowiedzialność za całe rozstrzygnięcie. W tym miejscu na marginesie należy zwrócić uwagę, że poprzednio obowiązująca ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. (tekst jedn. Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 z późn. zm.) nie przewidywała, iż decyzja musi być poprzedzona oddzielnym – jak to jest obecnie – projektem. Stanowiła tylko, że decyzję przygotowuje osoba posiadająca uprawnienia urbanistyczne. Powracając na grunt obecnie obowiązujących przepisów należy stwierdzić, że niewątpliwie inna byłaby ocena tego zagadnienia, gdyby projekt przygotowała – personalnie rzecz ujmując – ta sama osoba, która następnie jako organ wydałaby decyzję. Sytuacja taka w niniejszej sprawie nie miała miejsca. Na marginesie tylko należy zauważyć, że ani organ drugiej instancji w postępowaniu administracyjnym, ani sąd nie mają uprawnień, aby w toku postępowania w wydanie decyzji o warunkach zabudowy kwestionować legalność wpisu na listę samorządu urbanistów lub architektów. Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w art. 61 ust. 6 i 7 stanowiła, że minister właściwy do spraw budownictwa, gospodarki przestrzennej i mieszkaniowej określi w drodze rozporządzenia, sposób ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego i że w rozporządzeniu tym należy określić wymagania dotyczące ustalania: 1. linii zabudowy; 2. wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu; 3. szerokość elewacji frontowej; 4. wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki; 5. geometrii dachu (kąta nachylenia, wysokości kalenicy i układu połaci dachowych). Wypełnieniem tej delegacji jest rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. (Dz. U. Nr 164, poz. 1588) w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ( to ten akt prawny miał na myśli skarżący podnosząc dodatkowe zarzuty w piśmie z dnia 31.01.2005 r.). Powyższe rozporządzenie w § 3 ust. 1 stanowi, że w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy. Natomiast § 9 tego rozporządzenia stanowi, że warunki i wymagania dotyczące nowej zabudowy i zagospodarowania terenu ustala się w decyzji o warunkach zabudowy, zawierającej część tekstową i graficzną, a wyniki analizy, o której mowa w § 3 ust. 1, zawierające część tekstową i graficzną stanowią załącznik do decyzji o warunkach zabudowy. Organ administracji publicznej pierwszej instancji załączył do wydanej przez siebie decyzji analizę, o której mowa w § 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Analiza została przeprowadzona w sposób rzetelny i zgodny z obowiązującymi przepisami prawa. W toku postępowania organ administracji publicznej uzyskał wszystkie wymagane prawem opinie właściwych organów administracji publicznej (postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] 2004 r. znak: [...], postanowienie Zarządu Województwa [...] z dnia [...] 2004 r. nr [...]). Analizując akta sprawy należy więc stwierdzić, że decyzja organu pierwszej instancji zawiera wszystkie niezbędne elementy i poprzedzona została właściwym projektem, sporządzonym przez uprawnioną do tego osobę, analizą i uzgodnieniami. Nie można więc było uznać skargi za uzasadnioną, ponieważ trudno dopatrzyć się naruszenia prawa w obu decyzjach i dlatego po myśli art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę oddalono.