II SA/Bd 1014/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Elżbieta Piechowiak po rozpoznaniu w dniu 12 lutego 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W.K. na pismo Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] października 2009r., nr [...] i [...];[...]i [...] w przedmiocie wezwania do wskazania adresu do doręczeń postanawia: odrzucić skargę Pismem z dnia 23 października 2009 r. W.K. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na pismo Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] października 2009r., nr [...]i [...];[...]i [...]w przedmiocie wezwania do wskazania adresu do doręczeń . W oparciu o zarządzenie Przewodniczącego Wydziału z dnia 25 listopada 2009 r. Sąd wezwał W.K. do usunięcia braków formalnych skargi, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi, poprzez oznaczenie miejsca zamieszkania, a w razie jego braku, wskazanie prawidłowego adresu do doręczeń. Skarżąca pismo odebrała osobiście w dniu [...] grudnia 2009 r. (dowód: zwrotne potwierdzenie odbioru k. 6). Termin do uzupełnienia braku upłynął dnia [...] grudnia 2009 r. Na podstawie akt sprawy ustalono, że strona skarżąca nie uzupełniła braku formalnego skargi w zakreślonym, siedmiodniowym terminie, który w stosunku do niej upłynął z dniem [...] grudnia 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył co następuje: Zgodnie bowiem z art. 46 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270; z późn. zm. – zwanej dalej "p.p.s.a."), gdy pismo strony jest pierwszym pismem w sprawie, powinno ponadto zawierać oznaczenie miejsca zamieszkania, a w razie jego braku – adresu do doręczeń, lub siedziby stron, ich przedstawicieli ustawowych i pełnomocników oraz przedmiotu sprawy, pisma zaś dalsze – sygnaturę akt. Jest to uzasadnione tym, że dane te mają umożliwić sądowi skuteczne komunikowanie się z osobami biorącymi udział w postępowaniu, a zwłaszcza skuteczne dokonywanie doręczeń. Pojęcie miejsca zamieszkania dotyczy wyłącznie podmiotów będących osobami fizycznymi. Zgodnie z art. 25 Kodeksu cywilnego miejscem zamieszkania jest miejscowość, gdzie osoba fizyczna przebywa z zamiarem stałego pobytu. O miejscu zamieszkania nie decyduje samo zameldowanie, ale zamiar stałego lub długotrwałego przebywania w danym miejscu, połączony z wolą koncentracji w nim spraw życiowych, w tym założenia ośrodka osobistych i majątkowych interesów (por. wyrok NSA z 15 maja 2001r., V SA 1496/00, Lex nr 54454). Na potrzeby procesowe nie wystarczy jednak wskazanie wyłącznie miejscowości, w której dana osoba przebywa, bowiem takie określenie miejsca zamieszkania nie umożliwia skutecznego dokonywania doręczeń. Przez pojecie ,,określenie miejsca zamieszkania" należy rozumieć podanie adresu – tj. oprócz nazwy miejscowości również nazwy ulicy, numeru domu i mieszkania, numeru pocztowego kodu adresowego i siedziby właściwego do doręczeń urzędu pocztowego. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę odrzucił.