II SA/Bd 1016/08

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy Sarah Sobecka-Kucharczyk po rozpoznaniu w dniu 13 maja 2009 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. T. o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata w sprawie ze skargi M. T. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2008 r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania z miejsca pobytu stałego postanowił odmówić przyznania prawa pomocy. Postanowieniem z dnia 02 marca 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy odrzucił skargę M. T. na wskazaną powyżej decyzję Wojewody [...] w przedmiocie wymeldowania z miejsca pobytu stałego. Następnie, 13 marca 2009 r. skarżący wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym ustanowienie adwokata. W formularzu urzędowym zainteresowany zawarł oświadczenie, że jest osobą bezrobotną, która pozostaje na utrzymaniu siostry, gdyż nie posiada dochodu. Referendarz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zważył, co następuje Jak stanowi art. 245 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz . U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej " p.p.s.a", prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika. Natomiast prawo pomocy zakresie częściowym obejmuje zwolnienie od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje ustanowienie pełnomocnika ( art.245 § 1 pkt 3 p.p.s.a.). Z akt sprawy wynika, że skarżący ubiega się o ustanowienie adwokata. Zgodnie z przepisem art.246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje wtedy, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Tak więc, to na wnioskującym spoczywa obowiązek wyjaśnienia oraz udokumentowania sytuacji majątkowej, uzasadniającej przyznanie prawa pomocy. W niniejszej sprawie M. T. nie zaprezentował swojej sytuacji finansowej w sposób rzetelny i wyczerpujący. Świadczy o tym znajdujące w aktach sprawy, pozostawione bez odpowiedzi wezwanie Sądu z dnia 2 kwietnia 2009 r. Zgodnie z jego treścią, uzupełnienie wniosku o przyznanie prawa pomocy dotyczyło przedstawienia dokumentów źródłowych, takich jak : odpisy zeznań podatkowych za ostatnie dwa lata kalendarzowe; wyciągów i wykazów z posiadanych rachunków bankowych, w tym kont i lokat dewizowych z okresu ostatnich trzech miesięcy; zaświadczenia o wysokości wynagrodzeń, honorariów i innych należności oraz otrzymywanych świadczeń ( np. z tytułu umowy o dzieło lub zlecenia, umowy najmu, pomocy rodziny, dochodu z zagranicy) z okresu ostatnich 2 lat; zaświadczenia o sytuacji rodzinnej wnioskodawcy wydanego przez właściwą do spraw zdrowia lub opieki społecznej jednostkę organizacyjną gminy/miasta; ewentualne zaświadczenie o posiadaniu statusu bezrobotnego; udokumentowanego oświadczenia o wysokości ponoszonych miesięcznie wydatków związanych z utrzymaniem, wynajęciem mieszkania ( oraz ewentualnie samochodu, zakupem lekarstw); oświadczenia o tytule prawnym przysługującym do obecnie zamieszkiwanego lokalu; oświadczenia o posiadanych oszczędnościach, oświadczenia o źródłach utrzymania. Wyjaśnić należy, że przepis art. 255 p.p.s.a, który stanowił podstawę do wezwania skarżącego do przedstawienia dodatkowych informacji jest nie tylko podstawą prawną do działania umożliwiającego prawidłową ocenę sytuacji materialnej wnioskodawcy, ale regulacja ta pozwala także ubiegającemu się o przyznanie prawa pomocy na uzupełnienie wniosku w przypadku, kiedy okoliczności w nim wykazane nie okażą się wystarczające do stwierdzenia przesłanek z art.246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Podkreślenia wymaga, że wezwanie, o którym mowa powyżej stanowiło swoistą podpowiedź, za pomocą jakich dokumentów wnioskujący winien wykazać istnienie przesłanki warunkującej skorzystanie z prawa pomocy. Brak wskazanych precyzyjnie dokumentów źródłowych pozwalających na zestawienie wysokości dochodów oraz ponoszonych kosztów utrzymania uniemożliwia obiektywną i wolną od wątpliwości ocenę rzeczywistej sytuacji finansowej skarżącego. Pozostawienie omawianego wezwania bez odpowiedzi skutkuje tym, że wszelkie wątpliwości dotyczące możliwości płatniczych strony rozstrzyga się na jej niekorzyść. Wypełniony formularz PPF w tym konkretnym wypadku nie dowodzi, że zainteresowany nie jest w stanie zgromadzić funduszy niezbędnych do prowadzenia procesu. Skoro zaś w przedmiocie prawa pomocy nie można rozstrzygać na zasadzie dowolności i przypuszczeń, konsekwencją jest odmowa jego przyznania. Odbiegając od powyższego zauważyć należy, że pomimo treści niniejszego postanowienia, wnioskujący nie traci uprawnienia do ponownego ubiegania się o przyznanie prawa pomocy (art.243 § 1 p.p.s.a.). W świetle poczynionych powyżej uwag, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowiono jak w sentencji.