II SA/Bd 1020/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Elżbieta Piechowiak Sędziowie: sędzia NSA Wiesław Czerwiński sędzia WSA Jarosław Wichrowski (spr.) Protokolant: Magdalena Tambelli po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 4 listopada 2010 r. sprawy ze skargi H. Ś. na postanowienie Wojewody [....] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę. Starosta W. decyzją z dnia [...] r. nr [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił E. Ż. pozwolenia na rozbudowę istniejącego budynku usługowego - sklepu, na działce nr ew. 70/4, w granicy z działkami sąsiednimi nr ew. 70/1 i 70/3, w obrębie ewidencyjnym K., gmina W.. Od decyzji tej odwołali się L. i H. Ś. - strony postępowania administracyjnego w przedmiotowej sprawie. Postanowieniem z dnia [...] r., nr [...] Wojewoda [...] stwierdził uchybienie terminu przewidzianego do wniesienia odwołania. W uzasadnieniu orzeczenia Wojewoda podał, że terminy w postępowaniu administracyjnym, zarówno ustawowe jak i urzędowe, są terminami zawitymi (prekluzyjnymi). Ich niedotrzymanie (uchybienie) powoduje pewne ujemne skutki procesowe, przede wszystkim utratę prawa do wniesienia określonego środka prawnego. Stąd też warunkiem skuteczności czynności procesowej, jaką jest wniesienie odwołania, jest zachowanie ustawowego terminu do jej dokonania. Uchybienie ustawowego terminu powoduje bezskuteczność odwołania, czego następstwem jest ostateczność decyzji. Organ odwoławczy obowiązany jest zatem przeprowadzić wstępne postępowanie w zakresie złożonego odwołania i zbadać, czy odwołanie to zostało wniesione w przewidzianym przepisami prawa terminie. Rozpatrzenie odwołania wniesionego z uchybieniem terminu stanowi bowiem rażące naruszenie prawa (art. 156 § 1 pkt 2 kpa), gdyż oznacza weryfikację w postępowaniu odwoławczym decyzji ostatecznej, czyli decyzji, która korzysta z ochrony trwałości (art. 16 § 1 kpa). Zgodnie z art. 129 § 2 kpa odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie. Przez doręczenie decyzji należy rozumieć doręczenie w sposób unormowany w art. 39-40 kpa. Zgodnie z ustalonymi w kpa zasadami obliczania terminów, przy obliczaniu terminu określonego w dniach nie uwzględnia się dnia, w którym doręczono decyzję. Za koniec terminu określonego w dniach uważa się natomiast upływ ostatniego z wyznaczonej liczby dni (art. 57 § 1 kpa). Dalej organ odwoławczy podał, że zaskarżoną decyzję doręczono L. i H. Ś., jako stronom przedmiotowego postępowania, dnia 13 kwietnia 2010 r. (dowód: zwrotne potwierdzenia odbioru decyzji nr [...], nr nadawcze 117892968 i 117892967). Ustawowy czternastodniowy termin do wniesienia odwołania upłynął w dniu 27 kwietnia 2010 r. Tymczasem odwołanie zostało wniesione do organu pierwszej instancji dnia 28 kwietnia 2010 r. Na datę tę wskazuje bezspornie pieczęć wpływu odwołania do Starostwa Powiatowego we W. - Punkt Obsługi Interesanta. Fakt bezpośredniego złożenia odwołania skarżących w dniu 28 kwietnia 2010 r. w organie potwierdził Starosta W. (dowód: pismo z dn. [...] r., znak: [...], wraz z kopią dziennika otrzymywanej korespondencji - nr 1468). Tym samym organ odwoławczy stwierdził, że ustawowy termin do złożenia przez L. i H. Ś. odwołania od decyzji Starosty W. z dnia [...] r. został uchybiony. Od postanowienia organu II instancji skarżący H. Ś. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, wnosząc o jego uchylenie. Zarzucił naruszenie przepisu art. 129 § 2 kpa w zw. z art. 42 § 1 kpa poprzez ich niewłaściwe zastosowanie. Stwierdził, że na potwierdzeniu zwrotnym przesyłki widnieje data 13 kwietnia 2010 r., jednakże podpis nie jest podpisem skarżącego, lecz pracownicy sklepu oraz że przesyłka z decyzją Starosty Powiatowego została nieprawidłowo zaadresowana, tj. nie na adres miejsca zamieszkania skarżącego, który to adres został wskazany jako adres do doręczeń korespondencji. W konsekwencji przesyłka została doręczona do sklepu należącego do skarżącego zamiast do jego domu. W odpowiedzi na skargę organ, nie znajdując podstaw do jej uwzględnienia, wniósł o jej oddalenie, powołując się na takie same argumenty jak w decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Należy stwierdzić, że od decyzji Starosty W. przysługiwało skarżącemu zgodnie z art. 129 k.p.a. odwołanie, które winien złożyć w terminie 14 dni od dnia jej doręczenia. Decyzję wraz z pouczeniem o środku zaskarżenia doręczono H. Ś. dnia 13 kwietnia 2010 r., a odwołanie zostało wniesione do organu I instancji dnia 28 kwietnia 2010 r. Należy podzielić stanowisko Wojewody [...] w sprawie uchybienia przez skarżącego terminu do wniesienia odwołania, gdyż na zwrotnym potwierdzeniu przesyłki wyraźnie oprócz daty jej doręczenia widnieje podpis skarżącego składający się z jego imienia i nazwiska. Należy zwrócić uwagę na to, że również przesyłka kierowana do żony skarżącego L. Ś. została odebrana osobiście przez skarżącego. Z potwierdzenia odbioru pisma nie wynika w żaden sposób to, aby odebrała je inna niż adresat osoba. Sąd wziął pod uwagę to, że z charakteru pisma widniejącego w podpisie wynika, że doręczyciel dopisał w nim imię odbiorcy, jednak podpis o brzmieniu "Ś." jest bardzo wyraźny i nie daje żadnych podstaw do jego kwestionowania. Należy podkreślić to, że skarżący, pomimo reprezentowania go przez profesjonalnego pełnomocnika, w żaden sposób nie odniósł się do treści przedmiotowego podpisu. Jego stanowisko wyrażone w skardze pozostaje w ewidentnej sprzeczności z treścią potwierdzenia odbioru pisma. Zgodnie z przepisem art. 69 k.p.a. doręczenia dokonuje się w mieszkaniu, w miejscu pracy lub tam, gdzie się adresata zastanie. Takie doręczenie nastąpiło w niniejszej sprawie. Podkreślenia wymaga to, że doręczenie pisma za pokwitowaniem przez pocztę stwarza domniemanie, że faktycznie doręczenie nastąpiło. Mając na uwadze powyższe należy stwierdzić, że skarżący najpóźniej w dniu 27 kwietnia 2010 r. winien złożyć odwołanie bądź osobiście w urzędzie bądź nadać je w urzędzie pocztowym. Odwołanie zaś zostało wniesione do organu I instancji dnia 28 kwietnia 2010 r. Tym samym należy uznać, że zostało ono złożone przez niego po terminie. Zatem argumentacja zawarta w uzasadnieniu postanowienia Wojewody jest prawidłowa, zaś zarzuty skarżącego bezzasadne. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.