II SA/Bd 1022/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wojciech Jarzembski (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Grażyna Malinowska-Wasik Sędzia WSA Renata Owczarzak Protokolant Anna Kaczmarek po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 20 października 2011 r. sprawy ze skargi R. T. na decyzję Zarządu Województwa [...] z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...] w przedmiocie zwrotu nieprawidłowo wykorzystanych środków pieniężnych przyznanych w ramach dofinansowania projektu z budżetu Unii Europejskiej oddala skargę. Na podstawie art. 211 ustawy z 30 czerwca 2005 r. o finansach publicznych (Dz. U. Nr 249, poz. 2104 ze zm.) w zw. z art. 104 Kpa Marszałek Województwa [...] decyzją z [...] określił dla R. O. M. R. T. wysokość środków do zwrotu z tytułu nieprawidłowo wykorzystanych środków finansowych w ramach realizacji projektu "Zakup środków trwałych i oprogramowania dla wprowadzenia nowej usługi doradztwa technicznego, celem wzmocnienia pozycji konkurencyjnej firmy" w kwocie 63960,00 zł wraz z odsetkami jak dla zaległości podatkowych, liczonymi od dnia przekazania środków do dnia ich zwrotu włącznie z tym dniem, na konto Instytucji Zarządzającej w terminie 14 dni od doręczenia decyzji, ustalając że, odsetki zostaną naliczone od dnia [...] września 2009 r. Na podstawie art. 211 ust. 4b ww. ustawy z dnia 30 czerwca 2005 r. oraz art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 Kpa, po rozpatrzeniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, decyzją z [...] - [...] Marszałek utrzymał w mocy ww. decyzję z [...] wskazując, iż z dokonanych w postępowaniu kontrolnym - po przyznaniu wskazanych środków ustaleń wynika, iż skarżący nie spełnił kryteriów podmiotowych dla konkursu Nr [...] z dnia [...] nie będąc mikroprzedsiębiorstwem. Składając skargę R. T. zarzucił naruszenie art. 8 i 9 Kpa, wnosząc o uchylenie decyzji. Organ w odpowiedzi powtarzając argumentację swojej decyzji wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczym i między tymi organami a organami administracji rządowej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje rozstrzygniętą sprawę z punktu widzenia legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270z późn. zm.) Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonego rozstrzygnięcia następuje wtedy gdy sąd stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Stosownie do treści art. 134 § 1 ww. ustawy z 30 sierpnia 2002 r. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną. Nadto w myśl art. 152 cytowanej ustawy w razie uwzględnienia skargi sąd w wyroku określa, czy i w jakim zakresie zaskarżony akt lub czynność nie mogą być wykonane. Rozstrzygnięcie to traci moc z chwilą uprawomocnienia się wyroku. Odnosząc powyższe do niniejszej sprawy należało więc zbadać zgodność zaskarżonej decyzji przede wszystkim z przepisami ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego oraz zgodność zaskarżonej decyzji z przepisami ustawy z 30 czerwca 2005 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2005 r., Nr 249, poz. 2104 z póź. zm.). Na wstępie należało jednak rozważyć - mimo że skarżący tego nie podnosił - czy w ogóle mogła mieć zastosowanie ww. ustawa z 30 czerwca 2005 r. o finansach publicznych, podczas gdy zarówno w chwili wydawania zaskarżonej decyzji jak i poprzedzającej jej decyzji z 15 lutego 2011 r. obowiązywała (i nadal obowiązuje) ustawa z 27 sierpnia 2009 r. - o finansach publicznych (Dz. U. Nr 157, poz. 1240 z późn. zm.), co wynika z przepisu art. 85 ustawy z 27 sierpnia 2009 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o finansach publicznych (Dz. U. Nr 157, poz. 1241 z późn. zm.). Po myśli tego przepisu w zw. z art. 1 tejże ustawy - ww. ustawa z 27 sierpnia 2009 r. weszła w życie w dniu 1 października 2010 r., a ww. ustawa z 30 sierpnia 2005 r. utraciła moc (z drobnymi, nieistotnymi tu wyjątkami). Zgodnie jednak z przepisem art. 113 przywoływanej ustawy z 27 sierpnia 2009 r. dotacje udzielone przed dniem wejścia w życie ustawy, o której mowa w art. 1, podlegają zwrotowi na podstawie dotychczasowych przepisów (ust. 1), w przypadku wykorzystania dotacji udzielonej przed dniem wejścia w życie ustawy wymienionej w art. 85 niezgodnie z przeznaczeniem stosuje się art. 145 ust. 6 tej ustawy (ust. 2), wszczęte przed dniem wejścia w życie ustawy, o której mowa w art. 1, sprawy dotyczące zwrotu dotacji, rozpatrywane przez naczelnika urzędu skarbowego, organy kontroli skarbowej oraz organy odwoławcze, prowadzą w dalszym ciągu te organy aż do zakończenia postępowania. Właściwość organu odwoławczego określają odrębne przepisy (ust. 3), w sprawach wznowienia postępowania o zwrot dotacji zakończonego decyzją ostateczną, stwierdzenia nieważności oraz uchylenia lub zmiany takiej decyzji właściwe są organy właściwe w takich sprawach po dniu wejścia w życie ustawy, o której mowa w art. 1, przy czym wszystkie już podjęte w postępowaniu czynności pozostają w mocy (ust. 4). Z powyższego wynika więc sposób nie budzący jakichkolwiek wątpliwości, że powołanie się organu na przepisy ustawy z 30 czerwca 2005 r. o finansach publicznych (Dz. U. Nr 249, pz. 2104 z późn. Zm.) było prawidłowe i zgodne z prawem. Zgodnie z przepisem art. 133 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy. Z akt sprawy natomiast wynika, że skarżący złożył wniosek o dofinansowanie projektu pn. "Zakup środków trwałych i oprogramowania dla wprowadzenia nowej usługi doradztwa technicznego, celem wzmocnienia pozycji konkurencyjnej firmy" w ramach ogłoszonego przez Instytucję Zarządzającą Regionalnym Programem Operacyjnym Województwa [...] na lata 2007 -2013 konkursu Nr [...] z dnia [...] Ogłoszenie o konkursie określało krąg podmiotów uprawnionych do ubiegania się o wsparcie w formie dotacji inwestycyjnej, stanowiąc, że są nimi mikroprzedsiębiorstwa mające siedzibę i prowadzące działalność na terenie województwa [...]. Z akt wynika także, że składając wniosek skarżący w złożonym załączniku nr [...] oświadczył, iż jest mikroprzedsiębiorcą oraz spełnia wymogi odnoszące się do przedsiębiorstwa niezależnego, a następnie po dokonaniu oceny wniosku w dniu [...] zawarto z R. O. M. R. T. z siedzibą w Ż. umowę o dofinansowanie projektu pn. "Zakup środków trwałych i oprogramowania dla wprowadzenia nowej usługi doradztwa technicznego, celem wzmocnienia pozycji konkurencyjnej firmy" nr [...] w ramach Osi 5 Wzmocnienie konkurencyjności przedsiębiorstw, Działania 5.2 Wsparcie inwestycji przedsiębiorstw, Poddziałania 5.2.1 Wsparcie inwestycji mikroprzedsiębiorstw na kwotę dofinansowania nie więcej niż 63960,00 zł. Z akt wynika, że realizując zawartą umowę skarżący R. T. w dniu [...] złożył wniosek o płatność końcową projektu "Zakup środków trwałych i oprogramowania dla wprowadzenia nowej usługi doradztwa technicznego, celem wzmocnienia pozycji konkurencyjnej firmy", informując o zakończeniu realizacji inwestycji. Wniosek po zweryfikowaniu został zatwierdzony w dniu [...] a po przeprowadzeniu w dniach [...] kontroli, [...] przekazano skarżącemu kwotę 63960,00 zł. Z akt wynika w dniu [...] i [...] przeprowadzone kolejne kontrole (przez Urząd Kontroli Skarbowej w B. oraz przez Biuro Kontroli Projektów RPO) i ustalono, że skarżący R. O. M. R. T. nie spełniał kryteriów podmiotów dla konkursu NR [...] z dnia [...] nie będąc mikroprzedsiębiorcą w rozumieniu załącznika nr 1 do rozporządzenia Komisji (WE) nr 70/2001 z dnia 12 stycznia 2001 r. w sprawie zastosowania art. 87 i 88 Traktatu WE. W związku z powyższym należy zauważyć, że stosownie do definicji w załączniku nr 1 Rozporządzenia Komisji (WE) mikroprzedsiębiorstwo to przedsiębiorstwo zatrudniające mniej niż 10 pracowników, którego roczny obrót lub całkowity bilans roczny nie przekracza 2 milionów EUR. Dane, które będą stosowane przy określaniu liczby personelu i kwot finansowych są to dane odnoszące się do ostatniego zatwierdzonego okresu obrachunkowego i są obliczane na podstawie rocznej. W przypadku, gdy na ostatni dzień bilansu dane przedsiębiorstwo przekracza lub spada poniżej progu zatrudnienia lub pułapu finansowego, uzyskanie lub utrata statusu średniego, małego lub mikroprzedsiębiorstwa następuje tylko wówczas, jeśli zjawisko to powtórzy się w ciągu dwóch kolejnych lat. Tymczasem podczas ww. kontroli ustalono, iż liczba osób personelu odpowiadających liczbie Rocznych Jednostek Roboczych (RJR) wynosiła 12,75 RJR za rok 2006 natomiast 11,92 RJR za rok 2007. Całkowity bilans roczny za okres od 1 stycznia 2006 r. do 31 grudnia 2006 r. wynosił 2 609 470,49 zł, co w przeliczeniu na euro (według średniego kursu NBP na dzień 31 grudnia 2006 r.) stanowiło 681 094,04 euro, roczny obrót 5 028 223,09 zł, co w przeliczeniu na euro (według średniego kursu NBP na dzień 31 grudnia 2006 r.) stanowiło 1 312 440,77 euro. Całkowity bilans roczny za okres od 1 stycznia 2007 r. do 31 grudnia 2007 r. wynosił 2 740 797,71 zł, co w przeliczeniu na euro (według średniego kursu NBP na dzień 31 grudnia 2007 r.) stanowiło 765 158,49 euro, roczny obrót 5 359 820,41 zł, co w przeliczeniu na euro (według średniego kursu NBP na dzień 31 grudnia 2007 r.) stanowiło 1 496 320,61 euro. Z powyższego jednoznacznie wynika, że skarżący R. T. nie był podmiotem uprawnionym w ramach konkursu Nr [...] z dnia [...], co uprawniało organ do wydania w dniu [...]decyzji utrzymanej w mocy zaskarżoną decyzję. Przepis art. 211 ustawy z 30 czerwca 2005 r. o finansach publicznych stanowi bowiem między innymi, że w przypadku gdy środki, o których mowa w art. 5 ust. 3 pkt 2, 3a i 4, tej ustawy a także środki przeznaczone na finansowanie programów i projektów realizowanych z tych środków lub dotacji, o których mowa w art. 202, są: 1) wykorzystane niezgodnie z przeznaczeniem, 2) wykorzystane z naruszeniem procedur, o których mowa w art. 208, 3) podobne nienależne lub w nadmiernej wysokości - podlegają zwrotowi przez beneficjenta wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, liczonymi od dnia przekazania środków na rachunek wskazany przez organ lub jednostkę przekazujące te środki w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji o której mowa w ust. 4 (ust. 1) i że w przypadku stwierdzenia okoliczności, o których mowa w ust. 1, instytucja zarządzająca albo instytucja pośrednicząca, wydaje decyzję określającą kwotę przypadającą do zwrotu i termin, od którego nalicza się odsetki (ust. 4). Natomiast przepis ust. 4b art. 211 stanowi, że od decyzji, o której mowa w ust. 4, wydanej przez instytucję pośredniczącą lub instytucję wdrażającą, o której mowa w ust. 4a, beneficjent może złożyć odwołanie do właściwej instytucji zarządzającej; w przypadku wydania decyzji w pierwszej instancji przez instytucję zarządzającą, beneficjent może zwrócić się do tej instytucji z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy. Chybione są więc zarzuty skarżącego dotyczące naruszenia wskazanych przepisów prawa. To samo stwierdzenie należy także zdaniem Sądu odnieść do zarzutu naruszenia przepisów Kpa. Niezależnie bowiem, od treści przepisu art. 37 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenie polityki rozwoju (Dz. U. Nr 227, poz. 1658 z późn. zm.) stwierdzającego, co do postępowania w zakresie ubiegania się oraz udzielenia dofinansowania na podstawie ustawy ze środków pochodzących z budżetu państwa lub środków zagranicznych nie stosuje się przepisu ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego wypada zaznaczyć, że w ocenie Sądu nie doszło do naruszenia prawa i w tym zakresie. Wypada także zauważyć, że znajdujące się w aktach sprawy oświadczenie skarżącego o spełnieniu kryteriów podmiotowych przez przedsiębiorcę zawierało pouczenie o podstawie prawnej mającej swoje źródło w prawie wspólnotowym i wyraźnie wskazywało mu podstawę prawną, którą należy się posiłkować przy określaniu statusu przedsiębiorstwa, a więc precyzyjnie określało kryteria, jakie powinien spełniać podmiot, aby być uznanym za mikroprzedsiębiorcę oraz sposób liczenia poziomu zatrudnienia. Skoro więc w ocenie Sądu nie doszło do naruszenia przepisów obowiązującego prawa, wobec braku przesłanek z art. 145 § 1 ust. 1 oraz ust. 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało po myśli art. 151 tej ustawy skargę oddalić.