II SA/Bd 1023/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jerzy Bortkiewicz Sędziowie Sędzia WSA Joanna Janiszewska-Ziołek (spr.) Asesor WSA Mariusz Pawełczak Protokolant Starszy sekretarz sądowy Jakub Jagodziński po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 marca 2025 r. sprawy ze skargi R. C. na orzeczenie Komendanta Policji z dnia [...] września 2024 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary wydalenia ze służby oddala skargę. Zaskarżonym orzeczeniem nr [...] z [...] września 2024r. Komendant Wojewódzki Policji w B. (dalej: KWP, organ II instancji, organ odwoławczy) utrzymał w mocy orzeczenie Komendanta Powiatowego Policji w A. K. (dalej: KPP, organ I instancji) z [...] lipca 2024r., o uznaniu R. C. (dalej: Skarżący) winnym popełnienia zarzucanego mu przewinienia dyscyplinarnego w postaci nieprzestrzegania zasad etyki zawodowej i wymierzeniu kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby. Orzeczenie wydano w następującym stanie faktycznym i prawnym. Pismem z [...] kwietnia 2024r. (data wpływu do KPP w A. K.) A. L. (opiekun prawny W. M.) poinformowała Komendanta Powiatowego Policji w A. K., że jej podopieczny zatrzymany przez Policję, po nocy spędzonej w areszcie wrócił do domu bez sygnetu srebrnego, pozostawionego na Komendzie (sygnet nie został złożony do depozytu i nie został oddany po wypuszczeniu podopiecznego z aresztu). Dnia [...] kwietnia 2024r. funkcjonariusz Policji M. B. dokonał wstępnego przeglądu monitoringu wizyjnego pomieszczeń pokoju przesłuchań i korytarza głównego budynku KPP w A. K., w wyniku czego ustalił on, że [...] kwietnia 2024r. o godzinie 23.29 R. C. prawdopodobnie dokonał przywłaszczenia sygnetu pozostawionego w pokoju przesłuchań. Postanowieniem nr [...] z [...] kwietnia 2024r. Komendant Powiatowy P. w A. K. wszczął postępowanie dyscyplinarne przeciwko Skarżącemu, w którym zarzucił mu popełnienie czynu stanowiącego naruszenie zasad etyki zawodowej funkcjonariusza P., ponadto Rozkazem personalnym nr [...] zawiesił Skarżącego w czynnościach służbowych. Postanowieniem wydanym ww. dacie Prokurator Rejonowy w A. K. zażądał od Skarżącego dobrowolnego wydania sygnetu. Sygnet został oddany przez Skarżącego, który w protokole zatrzymania rzeczy oświadczył, że znalazł ten przedmiot na terenie Komendy i że "potraktował go jako użyty kawałek metalu, nikomu nie potrzebny". W toku postępowania przeprowadzono następujące czynności dowodowe: - oględziny pomieszczenia służbowego – pokoju przesłuchań – komendy Powiatowej P. w A. K., - przesłuchano świadków: K. G. (sprzątaczkę), J. L. (opiekuna prawnego W. M.), M. B., D. J. (funkcjonariusza pełniącego służbę wspólnie ze Skarżącym [...] kwietnia 2024r.), R. K. (funkcjonariusza przeprowadzającego czynności z zatrzymanym W. M.), K. M.-O. (Komendanta komisariatu P. w C. – bezpośredniego przełożonego Skarżącego), - oględziny rzeczy – sygnetu, - opinii służbowych dotyczących Skarżącego za okres służby od marca do maja 2023r., - notatników służbowych R. K. i Skarżącego, - odtworzenia nagrania monitoringu na DVD, z którego sporządzono protokół odtworzenia zapisów monitoringu z 16, 17 i 19 kwietnia 2024r. z terenu KPP w [...], - przesłuchano Skarżącego w obecności jego obrońcy adwokata D. K.. W dniu [...] czerwca 2024r. zapoznano Skarżącego oraz jego obrońcę z aktami postępowania dyscyplinarnego. Skarżący i jego obrońca nie złożyli wniosków o uzupełnienie postępowania dowodowego. Nie zgłosili żadnych wniosków. Rzecznik dyscyplinarny, uznając w oparciu o dowody zgromadzone w postępowaniu dyscyplinarnym, że wyjaśnione zostały wszystkie okoliczności sprawy, [...] czerwca 2024r. wydał postanowienie o zakończeniu czynności dowodowych i [...] czerwca 2024r. sporządził stosowne sprawozdanie, w którym wniósł o uznanie obwinionego winnym popełnienia zarzucanego mu czynu i w tym zakresie wymierzenie mu kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby. Pismem z [...] czerwca 2024r. Skarżący został wezwany do raportu w celu wysłuchania przed Komendantem Powiatowym Policji w R. na dzień [...] lipca 2024r. Wezwanie to wraz z odpisem sprawozdania zostało doręczone za pośrednictwem poczty elektronicznej obrońcy Skarżącego [...] czerwca 2024r. Wezwanie adresowane do Skarżącego nie zostało jemu bezpośrednio doręczone. Kontaktowano się ze Skarżącym telefonicznie celem ustalenia miejsca i terminu przekazania korespondencji bezpośrednio do rąk Skarżącego za pośrednictwem wyznaczonego funkcjonariusza. Jak wynika z notatki służbowej z [...] czerwca 2024r. Skarżący w rozmowie z rzecznikiem dyscyplinarnym zaproponował przekazanie adresowanej do niego korespondencji jego matce (z uwagi na wyjazd Skarżącego poza miejsce stałego zamieszkania), z notatki sporządzonej [...] czerwca 2024r. wynika zaś, że Skarżący potwierdził zapoznanie się z treścią wezwania go do raportu dyscyplinarnego. Dnia [...] lipca 2024r. matka Skarżącego – E. C. – złożyła pisemne oświadczenie o odebraniu [...] czerwca 2024r. korespondencji adresowanej do jej syna. Oświadczyła, że korespondencja została jej przekazana przez funkcjonariusza Policji w jej miejscu pracy ok. godz. 23.00. Pismem z [...] czerwca 2024r. obrońca Skarżącego oświadczył, że Skarżący potwierdził odbiór dokumentów zakończenia postępowania dowodowego oraz wezwania go do raportu w celu wysłuchania go [...] lipca 2024r. i jednocześnie wniósł o: - zawiadomienie Zarządu Wojewódzkiego NSZZ Policjantów Województwa [...] celem wyznaczenia przedstawiciela, który mógłby wziąć udział w czynnościach raportu i wyrazić opinię co do zamiaru wymierzenia Skarżącemu kary dyscyplinarnej, - dokonanie prawidłowego zawiadomienia Skarżącego i jego obrońcy o terminie raportu z zachowanie 7 dniowego terminu pozwalającego na przygotowanie się obwinionego do tej czynności. W kolejnym piśmie z [...] lipca 2024r. obrońca Skarżącego wniósł ponownie o dokonanie prawidłowego doręczenia obwinionemu wezwania do raportu, wskazał bowiem, że doręczenie korespondencji matce Skarżącego w jej miejscu pracy nie było zgodne z obowiązującymi przepisami. Skarżący i jego obrońca nie stawili się w wyznaczonym termie do raportu dyscyplinarnego. Skarżący nie usprawiedliwił nieobecności. Na wyznaczony termin raportu stawił się jedynie wyznaczony przez Skarżącego przedstawiciel Zarządu Wojewódzkiego NSZZ Policjantów. Orzeczeniem nr [...] z [...] lipca 2024r. Komendant Powiatowy P. w A. K. uznał Skarżącego winnym popełnienia zarzucanego mu czynu i wymierzył karę dyscyplinarną wydalenia ze służby. Skarżącemu zarzucono to, że: [...] kwietnia 2024r. ok. godziny 23.30 w pomieszczeniu służbowym nr [...] Komendy Powiatowej Policji w A. K. w czasie wykonywania czynności służbowych nie przestrzegał zasad etyki zawodowej policjanta polegających na tym, ze policjant powinien postępować tak, aby jego działania mogły być przykładem praworządności oraz, że policjant powinien wykonywać czynności służbowe z należytą uczciwością w ten sposób, że przebywając ww. pomieszczeniu ukrył, a następnie zabrał sygnet należący do W. M – doprowadzonego jako zatrzymanego do KPP w A. K. – tj. czyn z art. 132 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji (Dz. U. z 2024r., poz. 145) w zw. z § 2 i § 3 Załącznika do Zarządzenia nr 805 Komendanta Głównego Policji z dnia 31 grudnia 2003r. w sprawie "Zasad etyki zawodowej policjanta" (Dz. Urz. KGP nr 1, poz. 3). W uzasadnieniu orzeczenia opisano szeroko przebieg postępowania dyscyplinarnego, a także opisano zachowanie Skarżącego dnia [...] kwietnia 2024r. ujawnione z zapisów monitoringu. KPP ustalił, w oparciu o zapis monitoringu, że: Skarżący o godzinie 23.28 wszedł do pomieszczenia służbowego nr [...] , do którego wcześniej wszedł inny funkcjonariusz; Skarżący najpierw podszedł do biurka przy którym siedział drugi funkcjonariusz, a następnie przemieścił się w kierunku pudełka, w którym znajdował się przedmiot przypominający sygnet, wyjął prawą dłoń spod kamizelki i wziął sygnet w dłoń, oglądał go; następnie wykonał ruch, który wskazywałby, że odkłada przedmiot, jednak przedmiotu nie widać w pudełku, następnie Skarżący schował prawą dłoń pod kamizelkę taktyczną i przemieścił się w kierunku drugiego funkcjonariusza (cały czas zajętego sporządzaniem dokumentacji); o godz. 23.31 Skarżący opuścił pomieszczenie. KPP w A. K. wyjaśnił, że zebrany materiał dowodowy potwierdza jednoznacznie, że Skarżący dopuścił się zarzucanego jemu przewinienia dyscyplinarnego poprzez dokonanie zaboru rzeczy do niego nienależącej. KPP wyjaśnił przy ty, że usprawiedliwieniem dla zachowania Skarżącego nie może być ani niewielka wartość przedmiotu, ani tym bardziej jego wygląd. Zachowanie Skarżącego, w ocenie KPP podważa społeczne zaufanie do Policji, daje podstawy do wątpliwości co do jego dalszego postępowania w służbie. Postawa Skarżącego, który interesuje się nienależącym do niego przedmiotem, a następnie go zabiera zasługuje na surową ocenę, której nie może złagodzić dotychczasowy nienaganny przebieg służby i pozytywne opinie służbowe. Orzeczenie doręczono obwinionemu [...] lipca 2024r., a obrońcy zaś [...] lipca 2024r. W odwołaniu od ww. orzeczenia dyscyplinarnego, Skarżący zarzucił organowi I instancji: - naruszenie przepisów postępowania tj. art. 132 ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji w zw. z § 2 i § 3 załącznika do Zarządzenia KGP nr [...] poprzez wydanie orzeczenia o uznaniu Skarżącego za winnego popełnienia czynu opisanego w części dyspozytywnej orzeczenia, z zaniechaniem wskazania na czym polegało przewinienie dyscyplinarne popełnione przez obwinionego, na jakich dowodach zostało oparte i dlaczego nie uznano dowodów przeciwnych, - naruszenie art. 135 j pkt 2 ppkt 4 i 6 ustawy o Policji poprzez wydanie orzeczenia o winie obwinionego z zaniechaniem uzasadnienia na czym polegało przewinienie dyscyplinarne, na czym polegało dokonanie przez niego naruszenia zasad praworządności, na podstawie jakich dowodów uznano, że obwiniony dopuścił się zarzucanego przewinienia w czasie wykonywania czynności służbowych- w sytuacji, gdy wobec W. m. obwiniony nie wykonywał żadnych czynności służbowych, - rażące naruszenie prawa do obrony przysługującego obwinionemu z godnie z art. 135 f pkt 3,6 i 7 ustawy o Policji poprzez: niepowiadomienie obwinionego o terminie raportu w sposób wynikający z art. 129, 131 i 132 k.p.k., nierozpoznanie wniosku obrońcy obwinionego z 2 lipca 2024r. (o doręczenie wezwania zgodnie z przepisami), niezawiadomienie obrońcy o termonie raportu w sposób prawidłowy, zaniechanie doręczenia obrońcy obwinionego sprawozdania z postępowania dyscyplinarnego z zachowaniem terminu umożliwiającego podjęcie obrony (doręczenia dokonano 16 lipca 2024r.), zaniechanie rozpoznania wniosku o zawieszenie postepowania dyscyplinarnego do czasu rozpoznania odwołania od rozkazu o zawieszeniu Skarżącego w czynnościach służbowych. W odwołaniu Skarżący sformułował wnioski dowodowe, domagając się przeprowadzenia dowodu z: akt sprawy [...] Prokuratury Rejonowej we [...] celem wykazania, że działanie Skarżącego było przypadkowe, spowodowane sytuacją i zmęczeniem oraz z oświadczenia pisemnego 8 funkcjonariuszy komisariatu Policje w C. na okoliczność podważenia stanowiska rzecznika dyscyplinarnego, że w realiach sprawy zachowanie obwinionego podważało społeczne zaufanie do Policji. Do odwołania dołączono oświadczenie z 6 lipca podpisane przez 8 osób, w którym wyrażono m.in. przekonanie o zaangażowaniu Skarżącego, o przestrzeganiu przez niego najwyższych standardów etycznych. Komendant Policji powołał komisję do zbadania zaskarżonego orzeczenia o ukaraniu Skarżącego karą wydalenia ze służby. W wyniku prac komisji (prowadzonych z udziałem przedstawiciela Zarządu NSZZ policjantów) sporządzone zostało [...] września 2024r. sprawozdanie z wnioskiem o utrzymanie w mocy zaskarżonego orzeczenia. Przedstawiciel Zarządu Wojewódzkiego NSZZ Policjantów jako prawidłowe uznał ustalenia organu I instancji, zgłosił zastrzeżenia wyłącznie co do wymiaru kary, wnioskując o wymierzenie Skarżącemu łagodniejszej kary dyscyplinarnej. Organ II instancji, utrzymując zaskarżone orzeczenie w mocy stwierdził, że zgromadzony w postępowaniu materiał dowodowy jest pełny i pozwala na ocenę zachowania obwinionego. Ustalone okoliczności sprawy w oparciu o dowody zgromadzone w postępowaniu dyscyplinarnym w sposób jednoznaczny potwierdzają popełnienie przez obwinionego zarzucanego mu czynu. Wskazał, że w myśl art. 132 ust. 1 ustawy o Policji, policjant odpowiada dyscyplinarnie za popełnienie przewinienia dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej lub nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej. Organ odwoławczy stwierdził, że zabór cudzej rzeczy ruchomej przez funkcjonariusza Policji nie jest akceptowalny z punktu widzenia zasad postępowania praworządnego i uczciwego. A zarzucany obwinionemu czyn jest zdecydowanie czynem bezprawnym o znamionach czynu zabronionego. Organ wskazał, że ustalenia dokonane w tym zakresie przez organ I instancji znajdują potwierdzenie w zgromadzonym materiale dowodowym – w tym przede wszystkim w dowodzie z oględzin nośnika z zapisem monitoringu pomieszczenia służbowego nr 11. Wyjaśnienia złożone przez Skarżącego, w ocenie organu odwoławczego, zmierzały do uniknięcia odpowiedzialności poprzez bagatelizowanie wartości zabranej rzeczy i trywializowanie jego cech. Organ wskazał, że z zapisu monitoringu wynika, że Skarżący analizował cechy przedmiotu (12 sekund), oglądał go przed schowaniem pod kamizelką – co wyklucza przypadkowość działania. Organ odwoławczy podkreślił też, że do protokołu zatrzymania rzeczy Skarżący wyjaśnił, że zabraną rzecz potraktował jako nikomu niepotrzebny kawałek metalu. Wypowiedź ta także świadczy o celowym działaniu i umyślnym postępowaniu. Organ odwoławczy uznał zatem za prawidłowe przypisanie Skarżącemu działanie z winy umyślnej z zamiarem bezpośrednim. Oceniając wysokość wymierzonej obwinionemu kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby, uznał jej adekwatności do popełnionego przewinienia dyscyplinarnego i stopnia zawinienia. Powołał się tu na brzmienie art. 134h ust. 1 ustawy o Policji. Organ drugiej instancji badając sprawę w zakresie dyrektyw ustawowych uznał że Komendant Powiatowy Policji w A. K. zebrał i rozważył cały materiał dowodowy oraz uwzględnił dotychczasowy przebieg służby obwinionego w obliczu wagi czynu. W ocenie KWP w B. Skarżący swoim zachowaniem doprowadził do utraty nieposzlakowanej opinii i zarazem złamał rotę złożonego ślubowania.. Postępowanie, którego się dopuścił Skarżący nie zasługuje na pobłażanie i uniemożliwia jego dalsze pozostawanie w służbie. Policjant powinien dbać o społeczny wizerunek Policji jako formacji, w której służy i podejmować działania służące budowaniu zaufania do niej. Rozpatrując zarzuty dotyczące naruszenia prawa do obrony organ odwoławczy powołał się na art. 135p ust. 1 ustawy o Policji, zgodnie z którym w sprawach w niej nieuregulowanych do postępowania dyscyplinarnego stosuje się odpowiednio przepisy kodeksu postępowania karnego, dotyczące wezwań, terminów, doręczeń i świadków, z wyłączeniem możliwości nakładania kar porządkowych., a nadto na art. 142 k.p.k. Organ odwoławczy uznał, że w sprawie doszło do skutecznego doręczenia Skarżącemu oraz jego obrońcy dokumentów dotyczących zaplanowanego raportu, albowiem obwiniony i jego obrońca potwierdzili ich otrzymanie, a za skuteczne należy przyjąć dokonywanie doręczeń obrońcy obwinionego droga elektroniczną (art. 132 § 3 k.p.k.). Zgłoszenie wniosków dowodowych dopiero na etapie postepowania odwoławczego KWP uznał za działanie bezpodstawne (art. 135 f ust. 1 ustawy o Policji), albowiem w postępowaniu tym nie przeprowadza się postępowania dowodowego, a zgromadzony w sprawie materiał był wystarczający i wyczerpujący dla podjęcia orzeczenia w trybie dyscyplinarnym. Organ odwoławczy, wskazując na odrębność odpowiedzialności dyscyplinarnej od odpowiedzialności karnej (art. 132 ust. 4 ustawy o Policji) za niezasadny uznał wniosek o uzupełnienie materiału dowodowego o akta postepowania prowadzonego przez Prokuratura Rejonowego we [...] w przedmiocie przekroczenia uprawnień i niedopełnienia obowiązków przez Skarżącego. Wskazując na powyższe zaskarżonym orzeczeniem, opisanym na wstępie, Komendant Policji orzekł o utrzymaniu w mocy zaskarżonego orzeczenia. W skardze na ww. orzeczenie organu II instancji, pełnomocnik Skarżącego zarzucił: - naruszenie art. 7 k.p.a. w zw. z art. 75 § 1 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 132 ust. 1, 2, 3 ustawy o Policji w zw. z § 2 i § 3 Załącznika do Zarządzenia nr [...] KGP z dnia [...] grudnia 2003r. poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego oraz błędną ocenę i niewyczerpujące rozpatrzenie całości zgromadzonego materiału dowodowego, zaniechanie przeprowadzenia dowodów zawnioskowanych przez obronę, mających istotne znaczenie dla poczynienia prawidłowych ustaleń faktycznych, co spowodowało w konsekwencji błąd poprzez przyjęcie, że Skarżący [...] kwietnia 2024r. w czasie wykonywania czynności służbowych nie przestrzegał zasad etyki zawodowej poprzez zabranie sygnetu należącego do W. M. – co sugeruje umyślność postępowania, podczas gdy całość zgromadzonego i dostępnego materiału dowodowego wynika, że działania Skarżącego były nieumyślne wynikające wyłącznie ze zmęczenia, - naruszenie art. 134 pkt 7 w zw. z art. 134 h pkt 1 i 1a oraz pkt 3 ppkt 1 i 3 ustawy o Policji poprzez ocenę zachowania Skarżącego jako działania umyślnego, gdy w istocie materiał dowodowy zgromadzony w sprawie i dostępny na skutek zgłoszonych wniosków dowodowych należycie oceniony wykazuje, że działanie Skarżącego było przypadkowe, nieumyślne, nie stanowiło niedopełnienia obowiązków służbowych bądź przekroczenia uprawnień, nie zmierzało do zaboru mienia, - rażące naruszenie prawa do obrony – sformułowane w sposób tożsamy z zarzutami odwołania W oparciu o powyższe zarzuty Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i poprzedzającego go orzeczenia organu I instancji. Skarżący zgłosił nadto wniosek o przeprowadzenie dowodów z akt sprawy 4081-1Ds.148.2024 Prokuratury rejonowej we [...] w szczególności z dokumentów wymienionych w skardze. W odpowiedzi na skargę KWP podtrzymał swoje stanowisko w sprawie i wniósł o jej oddalenie. Postanowieniem z [...] marca 2025r. wydanym na rozprawie Sad oddalił wniosek dowodowy sformułowany w skardze. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r.- Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r., poz. 1267) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 - dalej przywoływana jako: "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Ponadto, zgodnie z treścią art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl art. 145 § 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b), inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c); 2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 K.p.a. lub w innych przepisach; 3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w k.p.a. lub innych przepisach. Z przepisów tych wynika, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Sądy administracyjne nie zastępują organów administracji publicznej i nie przejmują ich kompetencji do końcowego załatwienia sprawy administracyjnej i wydania rozstrzygnięcia. Orzeczenia sądów administracyjnych, w razie uwzględnienia skarg, rozstrzygają o uchyleniu lub stwierdzeniu nieważności zaskarżonego aktu bądź zobowiązują organ administracji publicznej do określonego zachowania się w toku dalszego załatwiania sprawy administracyjnej. W rozpatrywanej sprawie ocenie Sądu podlega orzeczenie organu Policji, który po przeprowadzeniu postępowania dyscyplinarnego nałożył na Skarżącego karę dyscyplinarną w postaci wydalenia ze służby. Powyższe rozstrzygniecie zostało utrzymane w mocy przez organ odwoławczy. Skarżący (co warto podkreślić) nie kwestionuje faktu, zabrania i wyniesienia poza teren Komendy sygnetu należącego do W. M., jednak w jego ocenie w sprawie zostały naruszone zasady postępowania poprzez odmowę uwzględnienia wniosków dowodowych dla wykazania działania jakoby "z przypadku" i nieumyślnie oraz prowadzenia postępowania bez zapewnienia prawa do obrony. KWP stoi na stanowisku, że postępowanie dyscyplinarne zostało przeprowadzone zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, a czyn, jakiego dopuścił się Skarżący [...] kwietnia 2024r. w trakcie pełnienia obowiązków służbowych należało zakwalifikować jako nieprzestrzeganie zasad etyki zawodowej policjanta - co uzasadniało wymierzenie kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby. W ocenie Sądu, zaskarżone orzeczenie nie narusza reguł postępowania dyscyplinarnego. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem nie można organom zarzucić naruszenia przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. W pierwszej kolejności należy zauważyć, że postępowanie w przedmiocie odpowiedzialności dyscyplinarnej policjantów jest wprawdzie postępowaniem administracyjnym, jednak nie toczy się według szczegółowych uregulowań kodeksu postępowania administracyjnego. Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji w rozdziale 10 zatytułowanym "Odpowiedzialność dyscyplinarna i karna policjantów", zawiera zarówno regulację materialnoprawną odpowiedzialności dyscyplinarnej policjantów, jak i regulację procesową postępowania dyscyplinarnego. Regulacja postępowania dyscyplinarnego jest - co do zasady - regulacją pełną (kompleksową) w zakresie wszczęcia, przebiegu i formy zakończenia. Przyjmuje się, że sprawa odpowiedzialności dyscyplinarnej nie jest sprawą administracyjną indywidualną, rozstrzyganą w formie decyzji administracyjnej. Oznacza to, że do postępowania dyscyplinarnego policjantów nie stosuje się przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Zarzuty skargi odnoszące się do naruszenia przepisów k.p.a. (art. 7, art. 77 § 1 k.p.a. i art. 75 § 1 k.p.a.) chociażby z tego względu należało uznać za nietrafne. Sąd dalej wskazuje, że zgodnie z art. 132 ust. 1 ustawy o Policji policjant odpowiada dyscyplinarnie za popełnienie przewinienia dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej lub nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej. Przewinieniem dyscyplinarnym jest również nieprzestrzeganie Zasad etyki zawodowej policjanta, które stanowią załącznik do Zarządzenia nr 805 Komendanta Głównego Policji z 31 grudnia 2003 r. Przepisy § 2 i 3 Zasad etyki stanowią, że: policjant powinien przestrzegać zasad współżycia społecznego i postępować tak, aby jego działania były przykładem praworządności i prowadziły do pogłębiania zaufania do Policji (§2), policjant powinien wykonywać czynności służbowe z należytą uczciwością, rzetelnością, odwagą według najlepszej woli i wiedzy (§3). Właśnie te obowiązki zostały naruszone przez Skarżącego, który pełniąc obowiązki służbowe na terenie Komendy 19 kwietnia 2024r. zabrał z pomieszczenia zatrzymań nienależący do niego sygnet i wyniósł go poza budynek. Okoliczności tego zdarzenia nie budzą wątpliwości zostały potwierdzone nagraniem z monitoringu i nie są kwestionowane przez Skarżącego. Czyn stanowiący przewinienie dyscyplinarne, wypełniający jednocześnie znamiona przestępstwa lub wykroczenia albo przestępstwa skarbowego lub wykroczenia skarbowego, podlega odpowiedzialności dyscyplinarnej niezależnie od odpowiedzialności karnej, o czym stanowi art. 132 ust. 4 ustawy o Policji. Katalog kar dyscyplinarnych zawiera art. 134 ustawy o Policji. Są nimi kara dyscyplinarna: 1) upomnienia; 2) nagany; 3) ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku; 4) wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe; 5) obniżenie stopnia; 6) ostrzeżenie o niepełnej przydatności do służby; 7) wydalenie ze służby. Kara wydalenia ze służby oznacza zwolnienie ze służby w Policji. Zdaniem Sądu, w przeprowadzonym postępowaniu dyscyplinarnym zostały wyjaśnione istotne okoliczności sprawy, a zebrany materiał dowodowy był wystarczający do podjęcia merytorycznego rozstrzygnięcia. Stosownie do art. 132a pkt 1 ustawy o Policji przewinienie dyscyplinarne jest zawinione wtedy, gdy policjant ma zamiar jego popełnienia, to jest chce je popełnić, albo przewidując możliwość jego popełnienia, na to się godzi. Do pociągnięcia funkcjonariusza Policji do odpowiedzialności dyscyplinarnej konieczne jest stwierdzenie, czy zarzucane mu przewinienie dyscyplinarne jest zawinione. Ustawodawca w art. 132a ustawy o Policji wskazuje dwie postacie winy, warunkujące odpowiedzialność dyscyplinarną funkcjonariusza Policji. Powyższy zapis przepisu art. 132a pkt 1 ustawy o Policji odwołuje się do funkcjonującej na gruncie Kodeksu karnego instytucji winy umyślnej, w ramach której występuje zamiar bezpośredni lub ewentualny. Podstawę wszelkich rozstrzygnięć w postępowaniach dyscyplinarnych stanowią ustalenia faktyczne (art. 134ha ust. 1 ustawy o Policji). Przełożony dyscyplinarny i rzecznik dyscyplinarny kształtują swoje przekonanie na podstawie wszystkich przeprowadzonych dowodów, ocenianych swobodnie, z uwzględnieniem zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego (art. 134ha ust. 2 ustawy o Policji). Zatem rolą organu prowadzącego postępowanie dyscyplinarne jest zgromadzenie kompletnego i wyczerpującego materiału dowodowego, a następnie poddanie go wnikliwej ocenie i wydanie rozstrzygnięcia o winie policjanta i wymiarze kary dyscyplinarnej. Z kolei, rolą sądu administracyjnego, kontrolującego orzeczenie dyscyplinarne, jest ustalenie, czy organ wyczerpał wszystkie możliwości dowodowe, czy właściwie ocenił materiał dowodowy, a także czy wymierzona kara jest adekwatna do wagi zarzuconego przewinienia, a jej zastosowanie zostało przez organ należycie uzasadnione. W rozpoznawanej sprawie organy uznały, że Skarżący w przypadku ww. przewinienia (określonego w przedstawionych zarzutach) dopuścił się go z winy umyślnej w zamiarze bezpośrednim. Sąd nie podzielił stanowiska Skarżącego i ocenił, że KWP prawidłowo stwierdził, że materiał dowodowy zgromadzony w sprawie jednoznacznie wskazywał, że Skarżący swoim postępowaniem dopuścił się przewinienia dyscyplinarnego polegającego na nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej poprzez dopuszczenie się z winy umyślnej w zamiarze bezpośrednim czynu polegającego na przywłaszczeniu sobie cudzej rzeczy ruchomej (sygnetu). Zawinienie Skarżącego nie pozostawia wątpliwości. Jak wynika z zapisu monitoringu Skarżący zabrał z biurka (otwartego pudełka) sygnet i następnie ukrył go pod kamizelką, następnie wyniósł sygnet poza teren Komendy. Okoliczności zdarzenia potwierdzają zatem zamiar zatrzymania przez Skarżącego nienależącej do niego rzeczy. Nie sposób przyjąć, aby Skarżący nie miał świadomości, że zabrany i wyniesiony przez niego przedmiot nie należał do niego. Przekonanie Skarżącego o niewielkiej wartości przywłaszczanej rzeczy (z uwagi na jej wygląd, ślady uszkodzenia), czy też odczucie zmęczenia po wielu godzinach służby nie przesądzają o popełnieniu przewinienia dyscyplinarnego, nie umniejszają przypisania zawinienia Skarżącemu. Przekonanie o zasadności przypisania Skarżącemu winy umyślnej wyraził też przedstawiciel Zarządu Wojewódzkiego NSZZ Policjantów woj. Kujawsko-Pomorskiego, wskazany przez Skarżącego i biorący udział w pracach Komisji powołanej przez Komendanta Policji celem zbadania zaskarżonego orzeczenia organu I instancji. W ocenie Sądu w przedmiotowej sprawie postępowanie dyscyplinarne zostało zatem przeprowadzone zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami prawa. Wszechstronnie wyjaśniono okoliczności zarzucanego Skarżącemu czynu, a materiał dowodowy zgromadzony w sprawie (zapisy monitoringu) potwierdza, że Skarżący dopuścił się zarzucanego mu przewinienia dyscyplinarnego. Ponadto w uzasadnieniu zaskarżonych decyzji organy wskazały okoliczności i dowody, które legły u podstaw ustalenia stanu faktycznego oraz przepisy prawa i rozważyły stwierdzone naruszenia w kontekście winy, jaką można Skarżącemu przypisać. Sąd uznał, że orzeczenia organu I i II instancji w zakresie uznania działania Skarżącego z winy umyślnej w zamiarze bezpośrednim było prawidłowe. W związku z czym wymierzenie najsurowszej kary dyscyplinarnej na podstawie art. 134 pkt 7 ustawy o Policji było zgodne z prawem, ponieważ wymierzona kara powinna być współmierna do popełnionego przewinienia dyscyplinarnego i stopnia zawinienia. Należy zauważyć, że ustawodawca nie określił, jakiemu przewinieniu służbowemu odpowiada możliwy do zastosowania środek karny, bowiem pozostawił to do uznania właściwego organu. Trybunał Konstytucyjny wielokrotnie zwracał uwagę (por. wyrok z dnia 19 października 2004 r. K 1/04 -OTK-A 2004/9/93 m.in. na to, że brak wiarygodności osób realizujących służbę publiczną szkodzi zaufaniu publicznemu i podważa autorytet państwa. W przypadku zaistnienia wątpliwości co do zachowania przymiotów niezbędnych do sprawowania funkcji publicznych właściwe organy są uprawnione do stosowania wobec funkcjonariuszy publicznych różnych dolegliwości prawnych, włącznie z możliwością rozwiązania z nimi stosunku służbowego, zwłaszcza gdy wymaga tego dobro służby. Zdaniem Sądu organy wymierzając najsurowszą karę wyczerpująco ją umotywowały, wskazując, iż obwiniony jako funkcjonariusz Policji egzekwował przestrzeganie prawa, zatem tym bardziej powinien tego prawa ściśle przestrzegać i mimo faktu, że wcześniej obwiniony nie był karany, posiadał pozytywną opinię służbową, był bezkonfliktowy, dobrze wywiązywał się ze swoich obowiązków służbowych a także miał dobra opinię u swoich przełożonych to jednak dopuszczając się popełnienia przewinień dyscyplinarnych spowodował poważne skutki naruszając dobre imię Policji. Policjant, któremu udowodniono popełnienie czynów umyślnych, niezależnie od typu czy formy postępowania, czy to karnego, czy też dyscyplinarnego, traci przymiot "nieskazitelności charakteru". Stąd też pozostawanie w służbie policjanta, który nie legitymuje się tym przymiotem, narusza ważny interes służby. Sytuacja taka wpływa bowiem demoralizująco na pozostałych funkcjonariuszy, a także rzutuje na powstanie negatywnego wizerunku Policji w odbiorze społecznym, co przekłada się na utratę zaufania do organów Państwa. Negatywne konsekwencje pozostawania w służbie policjanta, który utracił przymiot nieskazitelności charakteru, należy oceniać, jako przewyższające swoją wagą gatunkową uprawnienia policjanta określane mianem "słusznego interesu strony". Zgodnie z art. 135g ust. 1 ustawy o Policji należy badać oraz uwzględniać okoliczności przemawiające zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść obwinionego. Natomiast według art. 135g ust. 2 ustawy o Policji niedające się usunąć wątpliwości należy rozstrzygać na korzyść obwinionego. W rozpatrywanej sprawie nie można zarzucić organom (wbrew twierdzeniom Skarżącego), że nie uwzględniły okoliczności przemawiających na korzyść Skarżącego. Z zaskarżonego orzeczenia wynika bowiem, że organ wziął pod uwagę dotychczasowy przebieg służby (pozytywne opinie służbowe, pozytywna ocenę pracy Skarżącego przedstawioną przez przełożonego). Dla tych okoliczności przeciwwagę stanowił zebrany w sprawie materiał dowodowy, który wskazywał na zachowanie Skarżącego, świadczące o lekceważeniu przepisów prawa. Należy zgodzić się z organem, że wymierzona kara jest współmierna do popełnionych przewinień i stopnia zawinienia. Skarżącemu wymierzono najsurowszą z kar dyscyplinarnych, jednak w sytuacji gdy funkcjonariusz decyduje się na łamanie prawa, do którego przestrzegania i egzekwowania jest szczególnie zobligowany, stosowanie łagodniejszych środków karnych byłoby nieuzasadnione i niecelowe. Analizując zarzuty Skarżącego sformułowane w skardze Sąd doszedł do przekonania o ich niezasadności. W szczególności w odniesieniu do zarzutów dotyczących sposobu prowadzenia postępowania dyscyplinarnego, to Sąd nie zauważył w jego prowadzeniu uchybień. Za nietrafny przede wszystkim należy uznać zarzut naruszenia art. 132 ust. 1, 2 i 3 ustawy o Policji. Co do barku podstaw do stwierdzenia uchybień w stosowaniu art. 132 ust. 1 tej ustawy to Sąd wypowiedział się powyżej, natomiast przepisy ust. 2 i 3 art. 132 nie stanowiły podstawy wydania zaskarżonych orzeczeń. Skarżący nie zauważa, że przepisy ww. ustępów odnoszą się do przewinienia dyscyplinarnego w postaci naruszenia dyscypliny służbowej (m.in. niedopełnienie obowiązków służbowych albo przekroczenie uprawnień), a takiego zarzutu nie sformułowano wobec Skarżącego. Skarżący został uznany za winnego naruszenia zasad etyki zawodowej. Odnosząc się do zarzutu pozbawienia prawa do obrony, to Sąd podziela w tym zakresie stanowisko organów. Na gruncie niniejszej sprawy znaczenie ma odesłanie do stosowania przepisów kodeksu postępowania karnego przewidziane w art. 135p. ust. 1 ustawy o Policji. Z przepisu tego wynika, że wskazane w nim odesłanie do przepisów Kodeksu postępowania karnego ma zastosowanie po pierwsze, w zakresie nieuregulowanym w ustawie o Policji, a po drugie, że przepisy te dotyczące wezwań terminów, doręczeń i świadków stosuje się odpowiednio, a więc z uwzględnieniem specyfiki postępowania dyscyplinarnego uregulowanego w ustawie o Policji. Do postępowania w przedmiocie odpowiedzialności dyscyplinarnej policjantów nie mają zastosowania między innymi przepisy Kodeksu postępowania karnego dotyczące oskarżonego zawarte w Rozdziale 8 w art. 71-81. Uprawnienia obwinionego policjanta w postępowaniu dyscyplinarnym uregulowane zostały w sposób wyczerpujący w art. 135f ustawy o Policji, a zatem tylko poszczególne normy tego artykułu stanowić mogą podstawę kontroli sądowej przy ocenie zarzutu naruszenia uprawnień obwinionego. Odnosząc się do zarzutu niepowiadomienia Skarżącego w sposób prawidłowy o terminie raportu, a w konsekwencji uznania przez organy nieobecności Skarżącego podczas raportu dyscyplinarnego za nieusprawiedliwioną - to należy odwołać się do ww. art. 135p ust. 1 ustawy o Policji oraz art. 117 k.p.k. Zgodnie z brzmieniem ostatniego z tych przepisów czynności nie przeprowadza się, jeżeli osoba uprawniona nie stawiła się, a brak dowodu, że została o niej powiadomiona, oraz jeżeli zachodzi uzasadnione przypuszczenie, że niestawiennictwo wynikło z powodu przeszkód żywiołowych lub innych wyjątkowych przyczyn, a także wtedy, gdy osoba ta usprawiedliwiła należycie niestawiennictwo i wnosi o nieprzeprowadzanie czynności. Jak wynika zatem z wykładni językowej usprawiedliwienie nieobecności na planowanych czynnościach służbowych nastąpić powinno przed terminem wyznaczonym do ich przeprowadzenia. Ustawodawca celowo użył określenia "usprawiedliwiła", aby nie dopuścić do sytuacji kiedy to strona czy też uczestnik postępowania nieobecność swoją będzie usprawiedliwiał w bliżej niedookreślonym terminie, powodując tym samym bezpodstawne wydłużenie postępowania. W rozpoznawanej sprawie obrońca obwinionego (Skarżącego) nie wskazuje na okoliczności mające wskazywać na usprawiedliwioną nieobecność Skarżącego i niemożność jego stawienia się na czynność raportu w wyznaczonym terminie. Skarżący kwestionuje jedynie prawidłowość doręczenia zawiadomienia o terminie raportu, nie zaprzecza temu, że znany był jemu termin przeprowadzenia czynności jeszcze przed datą wyznaczoną przez organ I instancji (vide: pismo obrońcy z 28 czerwca 2024r. – k. 124-125 akt adm.). Ponadto podkreślić należy, że raport dyscyplinarny jest jedynie czynnością służbową, przeprowadzaną po zakończeniu czynności dowodowych, a jego celem nie jest kolejna weryfikacja dowodów, a jedynie wysłuchanie obwinionego przed wydaniem decyzji przez przełożonego dyscyplinarnego. Obwiniony ma jedynie prawo, a nie obowiązek brania udziału w przedmiotowej czynności. Jej nieprzeprowadzenie nie tamuje w żaden sposób dalszego toku postępowania. Przełożony dyscyplinarny wydaje orzeczenie na podstawie zgromadzonego w toku postępowania materiału dowodowego. W toku postępowania dyscyplinarnego, obwiniony i jego obrońca zgodnie z art. 135f ust. 1 pkt 3 ma prawo do przeglądania akt postępowania dyscyplinarnego oraz sporządzania z nich notatek, chyba że sprzeciwia się temu dobro postępowania dyscyplinarnego. Zgodnie z przytoczonym przepisem przeglądanie akt może nastąpić na każdym etapie postępowania. Skoro obwiniony ustanowił profesjonalnego obrońcę, to nawet w przypadku obiektywnych przeszkód natury faktycznej leżących po jego stronie nie istniały żadne przeszkody prawne aby w każdej chwili, po wyrażeniu takiego żądania obrońca mógł zapoznać się z materiałami postępowania i prowadzić obronę obwinionego. Sposób prowadzenia obrony pozostawiony jest woli obwinionego i to czy z tego prawa skorzysta, zależy wyłącznie od niego. Wskazać należy, iż obrona może być prowadzona osobiście, przez pełnomocnika, jak i korespondencyjnie. Za trafne należy też uznać powołanie się przez organ odwoławczy na treść art. 142 k.p.k. w zw. z art. 135 p ust. 1 ustawy o Policji. W świetle tego przepisu nawet w sytuacji istnienia podstaw do sformułowania zarzutu naruszenia przez organ I instancji przepisów o doręczeniach to potwierdzenie przez obrońcę Skarżącego w piśmie z [...] czerwca 2024r. (kierowanym do Komendanta Powiatowego Policji w A. K.) faktu posiadania przez niego oraz Skarżącego wiedzy o terminie raportu (wyznaczonego na [...] lipca 2024r.) pozwalało organowi I instancji na uznanie za skuteczne doręczenia zawiadomienia o terminie raportu doręczone obrońcy [...] czerwca 2024r. oraz obwinionemu w dniu [...] czerwca 2024r. (k. 134 i 116 akt adm.). W myśl bowiem art. 142 k.p.k. doręczenia bez zachowania przepisów regulujących zasady doręczeń uważa się za dokonane, jeżeli osoba, dla której pismo było przeznaczone, oświadczy, że pismo to otrzymała. Nietrafny okazał się również zarzut naruszenia przez organ odwoławczy art. 135 f pkt 7 i 8 ustawy o Policji. Przede wszystkim należy zauważyć, że adresatem normy wprowadzonej do ww. przepisów jest rzecznik dyscyplinarny – a zatem organ I instancji. Z akt sprawy nie wynika, aby Skarżący lub jego obrońca składali wnioski dowodowe w toku postepowania przed rzecznikiem dyscyplinarnym. Skarżący [...] czerwca 2024r. został zapoznany z aktami postepowania, co potwierdził składając stosowne oświadczenie i podpis pod protokołem (k. 99 akt adm.). Do dnia wydania przez rzecznika dyscyplinarnego postanowienia o zakończeniu czynności dowodowych (k. 100 akt adm.) - co miało miejsce [...] czerwca 2024r. – ani Skarżący osobiście, ani jego obrońca nie zgłosili wniosków dowodowych celem uzupełnienia materiału dowodowego. Wnioski takie zostały sformułowane dopiero na etapie wnoszenia odwołania. W tej sytuacji warto przypomnieć, że zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 135l ustawy o Policji rozpoznanie sprawy w postępowaniu odwoławczym następuje na podstawie stanu faktycznego ustalonego w postępowaniu dyscyplinarnym. Wyższemu przełożonemu dyscyplinarnemu przyznano prawo do uzupełnienia materiału dowodowego, ale tylko wtedy, gdy jest to potrzebne do prawidłowego wydania orzeczenia. Stan faktyczny w sprawie ustala zatem rzecznik dyscyplinarny w postępowaniu dyscyplinarnym, na podstawie dowodów zebranych w sprawie, a jedynie na zasadzie wyjątku wyższy przełożony dyscyplinarny może wpływać na modyfikację ustaleń dotyczących stanu faktycznego. Jeżeli jest to potrzebne do prawidłowego wydania orzeczenia, może on uzupełnić materiał dowodowy, zlecając rzecznikowi dyscyplinarnemu prowadzącemu postępowanie dyscyplinarne wykonanie czynności dowodowych, określając ich zakres. Zlecenie dodatkowych czynności powinno nastąpić w formie niezaskarżalnego postanowienia. W rozpoznawanej sprawie organ odwoławczy nie skorzystał z uprawnienia uzupełnienia materiału dowodowego, nie miał przy tym obowiązku rozstrzygania o wnioskach dowodowych w formie postanowienia, odniósł się jednak do nich w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia – co należy uznać za działanie prawidłowe. Mając powyższe uwagi na względzie Sąd uznał, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy był wystarczający do uznania, że Skarżący swoim zachowaniem wyczerpał przesłanki określone w art. 132 ust. 1 ustawy o Policji w związku z § § 2 i § 3 załącznika do zarządzenia nr 805 Komendanta Głównego policji z dnia 31 grudnia 2003r. w sprawie "Zasad etyki zawodowej policjanta". Zaskarżone orzeczenie zostało należycie uzasadnione i spełnia wymogi określone w art. 135j ustawy o Policji. W toku postępowania zrealizowano prawo obwinionego do obrony, zapewniając mu możliwość zaznajomienia się ze zgromadzonym materiałem dowodowym oraz zgłoszenia wniosków dowodowych. Skarżący miał możliwość przedstawienia swojej wersji zdarzeń. Sąd nie dopatrzył się takiego naruszenia procedury, które skutkowałoby uwzględnieniem skargi. W tym stanie rzeczy Sąd, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił Sąd oddalił wniosek Skarżącego o przeprowadzenie dowodu z dokumentu. Zgodnie z art. 106 § 3 p.p.s.a. sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania. Celem postępowania, o którym stanowi art. 106 § 3 p.p.s.a., nie jest ponowne ustalenie stanu faktycznego sprawy administracyjnej, lecz ocena, czy właściwy w sprawie organ administracji publicznej ustalił ten stan, zgodnie z regułami obowiązującymi w procedurze administracyjnej. Przepis art. 106 § 3 p.p.s.a. nie służy do zwalczania ustaleń faktycznych poczynionych w postępowaniu administracyjnym, z którymi nie zgadza się strona. Z podanych przyczyn Sąd oddalił wniosek o przeprowadzenie dowodu. Dodatkowo można wyjaśnić, że sąd administracyjny orzeka na podstawie akt sprawy (art. 133 p.p.s.a.). Podstawą zatem orzekania przez sąd administracyjny jest materiał dowodowy zgromadzony przez organy administracji publicznej w toku całego postępowania toczącego się przed wymienionymi organami. Część z dokumentów objętych wnioskiem dowodowym zawartym w skardze została dołączona do akt administracyjnych (pismo A. L. – k. 5-6 akt adm., protokół zatrzymania rzeczy – k. 37-38 akt adm., protokół przesłuchania J. L. -k. z [...].04.2024r. – k. 40-41 akt adm., protokół oględzin sygnetu k. 45-51 akt adm., postanowienie o umorzeniu śledztwa – 124 akt adm.), a zatem nie istniała potrzeba przeprowadzenia z nich dowodów w ramach postępowania sądowoadministracyjnego.