II SA/Bd 1027/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Joanna Janiszewska-Ziołek (spr.) Sędziowie: sędzia WSA Renata Owczarzak sędzia WSA Katarzyna Korycka po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 15 lutego 2022 r. sprawy ze skargi Gminy i Miasta [...] na decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie w [...] z dnia [...] czerwca 2021 r. nr [...] w przedmiocie legalizacji urządzenia wodnego 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie na rzecz Gminy i Miasta [...] kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżoną decyzją z [...] czerwca 2021r. nr [...] Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej Wód Polskich w B. ("organ odwoławczy"), po rozpatrzeniu odwołania G. W. utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Zarządu Zlewni Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody [...] w I. ("organ I instancji") z dnia [...] maja 2020r. legalizującego urządzenie wodne – przystań w postaci pomostu pływającego przeznaczonego do cumowania sprzętów wodnych oraz rekreacji zlokalizowanego na działce nr [...] obręb [...] S. N.. Powyższa decyzja wydana została w następujących okolicznościach. Wnioskiem z [...] stycznia 2020r. J. C. (powoływana dalej też jako: "Uczestniczka postępowania’") zwróciła się do Zarządu Zlewni w I. o legalizację (prowadzonej od ponad 10 lat) przystani w postaci pomostu pływającego na [...] – na działce nr [...]. W toku postępowania - w celu wyeliminowania wątpliwości co do ewentualnej kolizji wnioskowanej inwestycji z prowadzonym przez Gminę W. kąpieliskiem w kontekście zachowania warunków bezpieczeństwa, organ I instancji przeprowadził oględziny terenu objętego wnioskiem z udziałem przedstawiciela lokalnego samorządu terytorialnego, podczas których ustalono, iż lokalizacja legalizowanej inwestycji znajduje się poza terenem wyznaczonym przez Gminę jako kąpielisko. Uzyskano również dokumenty dotyczące tytułu prawnego do dysponowania przedmiotowym terenem w postaci kserokopii umowy użytkowania gruntów pokrytych wodami stanowiącymi własność Skarbu Państwa pomiędzy Dyrektorem W. Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych w P. działającym w imieniu Skarbu Państwa a B. W. oraz umowę dzierżawy części plaży zawartą pomiędzy J. C. a Ośrodkiem Kultury Sportu i Rekreacji w W.. Dyrektor Zarządu Zlewni Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody [...] w I., działając na podstawie art. 190 oraz art. 400 ust. 7 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. - Prawo wodne (Dz. u. z 2020 r., poz. 310, zwanej dalej "p.w.") oraz art. 104 i 107 k.p.a. zalegalizował urządzenie wodne - przystań w postaci pomostu pływającego, przeznaczonego do cumowania sprzętów wodnych oraz rekreacji, zlokalizowane na działce nr [...], obręb [...], umiejscowione w odległości około 190 m na południe od głównego mola na J. N., na wysokości działki nr [...], obręb [...], gm. W.. W punkcie II decyzji określono warunki użytkowania urządzenia – tj. nakazano właściwą jego eksploatację oraz utrzymywanie w należytym stanie technicznym , a nadto zobowiązano właściciela przystani do zapewnienia bezpieczeństwa osób korzystających z urządzenia wodnego. W punkcie IV decyzji wskazano, że legalizacja urządzenia nie narusza ustaleń planów oraz wymagań, o których mowa jest w art. 190 ust. 2 p.w. W uzasadnieniu decyzji orzekający organ przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania oraz ustosunkował się do zastrzeżeń formułowanych w toku postępowania przez G. W., która zwracała uwagę na zbyt liczną obecność podmiotów mogących świadczyć usługi w zakresie sportu i rekreacji wodnej w kontekście troski o bezpieczeństwo. Rozpoznając odwołanie wniesione od powyższej decyzji przez G. W. organ odwoławczy decyzją z [...] czerwca 2020r. umorzył postępowanie odwoławcze, przyjmując, że Gmina nie posiada statusu strony postępowania administracyjnego w powyższej sprawie. Decyzja ta została następnie uchylona wyrokiem tutejszego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z 10 listopada 2020r. w sprawie o sygn. akt II SA/Bd 811/20. Ponownie rozpoznając odwołanie Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej Wód Polskich w B. wydał opisana na wstępie decyzję. W jej uzasadnieniu organ przedstawił przebieg postępowania i wyjaśnił, że po analizie stanu faktycznego uznał G. W. za stronę postępowania administracyjnego. W dalszej części rozważań organ odniósł się do zarzutów odwołania, uznając je za bezzasadne. Podkreślił, że Gmina wyrażała już zgodę innym podmiotom ubiegającym się o wydanie pozwolenia wodnoprawnego na wykonanie urządzeń wodnych – pomostów na terenie lokalizacji legalizowanego w sprawie urządzenia. Miało to, w ocenie organu, wskazywać na niekonsekwencję działań strony. Organ wyjaśnił też, że ustalenia planów ochronnych Pojezierza G., jak i Uchwała Sejmiku Województwa W. z [...] marca 2017r. nr [...] ustalająca zakres ochrony [...] Parku Krajobrazowego nie zakazują lokalizacji pomostu na Jeziorze N.. Organ konkludował, że lokalizacja przedmiotowego pomostu nie jest sprzeczna z ustaleniami i wymaganiami określonymi w art. 190 p.w. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy G. W. ("Skarżąca") wniosła o uchylenie decyzji organu odwoławczego i zasądzenie kosztów postępowania sądowego. Skarżąca nie sformułowała zarzutów, jednakże w uzasadnieniu skargi podtrzymała dotychczas zgłaszane zarzuty pod adresem lokalizacji przedmiotowego pomostu, akcentując negatywne oddziaływanie tego urządzenia na funkcjonowanie Ośrodka Wypoczynkowego w S. - kąpieliska prowadzonego przez Gminę. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. Uczestniczka postępowania J. C. w piśmie procesowym z [...] października 2021r. wniosła o oddalenie skargi, podnosząc między innymi, że B. W. udzielając innemu podmiotowi zgody na posadowienie pomostu w tej samej lokalizacji nie wyrażał zastrzeżeń co do zagrożenia bezpieczeństwa osób korzystających z kąpieliska gminnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Tytułem wstępu należy wyjaśnić, że sprawę niniejszą rozpoznano na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 1842 z późn. zm.). Zgodnie z tym przepisem przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. W okolicznościach niniejszej sprawy należy stwierdzić wypełnienie się warunków określonych w art. 15 zzs4 ust. 3 ww. ustawy o COVID-19, akcentując w szczególności realne zagrożenie epidemiologiczne dla zdrowia uczestników postępowania występujące na terenie Bydgoszczy będącego siedzibą tutejszego Sądu oraz brak możliwości przeprowadzenia rozprawy na odległość z powodów technicznych. W konsekwencji w sprawie wydane zostało zarządzenie z dnia 30 września 2021 r. o skierowaniu sprawy do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym. Podkreślić należy, że zastosowany tryb nie wpłynął na ograniczenie praw stron postępowania sądowoadministracyjnego, Sąd bowiem w świetle art. 134 § 1 p.p.s.a., rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd rozpoznaje zatem sprawę całościowo badając w sposób zupełny legalność zaskarżonego rozstrzygnięcia, orzekając przy tym w składzie trzech sędziów podobnie jak na posiedzeniu jawnym. Podkreślić też należy, że zgoda stron na rozpoznanie sprawy ww. trybie nie jest konieczna. Powyższe stanowisko jest zgodne z poglądem zawartym w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 listopada 2020 r., wydanej w sprawie o sygn. akt II OPS 6/19, zgodnie z którą przepis art. art. 15zzs4 ust. 3 ustawy o COVID-19 należy traktować jako "szczególny" w rozumieniu art. 10 i art. 90 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019, poz. 2325 – dalej jako: "p.p.s.a."). Prawo do publicznej rozprawy nie ma charakteru absolutnego i może podlegać ograniczeniu, w tym także ze względu na treść art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, w którym jest mowa o ograniczeniach w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw, gdy jest to unormowane w ustawie oraz tylko wtedy, gdy jest to konieczne w demokratycznym państwie m.in. dla ochrony zdrowia. Nie ulega wątpliwości, że celem stosowania konstrukcji przewidzianych przepisami ustawy o COVID-19 jest m.in. ochrona życia i zdrowia ludzkiego w związku z zapobieganiem i zwalczaniem zakażenia wirusem COVID-19, a w obecnym stanie faktycznym istnieją takie okoliczności, które w zarządzonym stanie pandemii, w pełni nakazują uwzględnianie rozwiązań powyższej ustawy w praktyce działania organów wymiaru sprawiedliwości. W następnej kolejności wskazać należy, że sądy administracyjne zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2021 r., poz. 137) w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a., sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, sąd administracyjny bada, czy zaskarżony akt administracyjny (decyzja, postanowienie) jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami prawa procesowego normującymi podstawowe standardy postępowania przed organami administracji publicznej. Przepis art. 134 § 1 p.p.s.a. stanowi, iż sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Tak więc sąd administracyjny, nie będąc związany granicami skargi, ocenia legalność decyzji administracyjnej w szerokim zakresie niezależnie od trafności zarzutów sformułowanych w skardze jak i ponad te zarzuty – w razie stwierdzenia naruszenia przepisów prawa materialnego bądź postępowania mającego wpływ na wynik postępowania. Rozpatrując sprawę w tak zakreślonej kognicji stwierdzić należy, iż skarga zasługiwała na uwzględnienia, aczkolwiek z innych przyczyn niż w niej podniesione. Zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji wydane zostały w postępowaniu zainicjowanym wnioskiem o legalizację istniejącego pomostu pływającego stanowiącego własność J. C.. Przypomnieć więc należy, że zgodnie z art. 389 pkt 6 p.w. jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, pozwolenie wodnoprawne jest wymagane na wykonanie urządzeń wodnych. W myśl art. 16 pkt 65 lit. i p.w. ilekroć w ustawie jest mowa o urządzeniach wodnych rozumie się przez to urządzenia służące kształtowaniu zasobów wodnych oraz korzystaniu z nich, w tym mury oporowe, bulwary, nabrzeża, mola, pomosty i przystanie. Natomiast wykonanie pomostu o szerokości do 3 m i długości całkowitej do 25 m, stanowiącej sumę długości jego poszczególnych elementów wymaga zgłoszenia wodnoprawnego na podstawie przepisów art. 394 ust. 1 pkt 1 p.w. Zgodnie natomiast z art. 190 ust. 1 p.w., jeżeli urządzenie wodne zostało wykonane bez wymaganego pozwolenia wodnoprawnego lub zgłoszenia, właściciel tego urządzenia może wystąpić z wnioskiem o jego legalizację, do którego dołącza odpowiednio dokumenty, o których mowa w art. 407 ust. 2 oraz 422 - tj. operat wodnoprawny z oznaczeniem daty jego wykonania, wypisy z rejestru gruntów lub uproszczone wypisy z rejestru gruntów dla nieruchomości usytuowanych w zasięgu oddziaływania zamierzonego korzystania z wód lub w zasięgu oddziaływania planowanych do wykonania urządzeń wodnych, mapę sytuacyjno-wysokościową pobraną z państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego z naniesionym schematem urządzeń wodnych i zasięgiem ich oddziaływania lub inną mapę opatrzoną przez organ Służby Geodezyjnej i Kartograficznej odpowiednią klauzulą urzędową, a nadto jeżeli jest to wymagane: decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, wypis i wyrys z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku jego braku - decyzję o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego albo decyzję o warunkach zabudowy oraz ocenę wodnoprawną. Z treści powołanych przepisów wynikają pewne, zasadnicze wymagania kształtujące rygory procesowe w postępowaniu legalizacyjnym. Podstawowym dokumentem pozwalającym na weryfikację zgodności legalizowanego przedsięwzięcia, dla którego wymagane jest pozwolenie wodnoprawne (lub dokonanie zgłoszenia) jest operat wodnoprawny. Operat wodnoprawny jest szczególnego rodzaju dokumentem; z jednej strony ma on charakter wysoce techniczny i specjalistyczny, co zbliża go funkcją do opinii biegłego, z drugiej natomiast jest on przedkładany przez stronę postępowania, a więc podmiot z istoty zainteresowany korzystnym zakończeniem postępowania, czyli zalegalizowaniem istniejącego urządzenia. Wszystkie istotne dane i parametry urządzenia zobowiązany jest podać inwestor, natomiast rzeczą organu jest je zweryfikować pod kątem kompletności, rzetelności oraz prawdziwości, albowiem to na podstawie właśnie tych informacji organ będzie kształtował treść decyzji legalizacyjnej, a przez to sytuację prawną jego adresata oraz podmiotów trzecich, na które przedsięwzięcie oddziałuje. Oprócz tego, warunkiem legalizacji urządzenia wodnego jest, zgodnie z art. 190 ust. 2 p.w., jednoznaczne ustalenie przez organ, że jego lokalizacja nie narusza: 1) ustaleń planu gospodarowania wodami na obszarze dorzecza, 2) ustaleń planu zarządzania ryzykiem powodziowym, 3) ustaleń planu przeciwdziałania skutkom suszy, 4) ustaleń programu ochrony wód morskich, 5) ustaleń krajowego programu oczyszczania ścieków komunalnych, 6) ustaleń miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, decyzji o warunkach zabudowy albo decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, 7) wymagań dotyczących ochrony zdrowia ludzi, środowiska, ochrony przyrody i dóbr kultury wpisanych do rejestru zabytków wynikających z przepisów odrębnych oraz jest zgodna z art. 187 (tzn. uwzględnia zasadą zrównoważonego rozwoju, ochronę stanu wód i charakterystycznych dla nich biocenoz, nie narusza celów środowiskowych oraz potrzeb zachowania istniejącej rzeźby terenu i biologicznych stosunków w środowisku wodnym i ekosystemach lądowych zależnych od wód. Zdaniem Sądu, dokonana przez organy ocena zaistnienia podstaw do zalegalizowania urządzenia wodnego określonego we wniosku Uczestniczki postępowania nie została przeprowadzona w sposób pełny, a podjęte rozstrzygnięcie nie zostało wystarczająco uzasadnione zarówno w sferze faktycznej, jak i w sferze prawnej. Wobec charakteru popełnionych naruszeń w pierwszej kolejności wskazać trzeba, że przepisy art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., nakładają na organy administracji obowiązek ustalenia prawdy obiektywnej oraz podejmowania rozstrzygnięcia na podstawie wszechstronnie wyjaśnionego stanu faktycznego, przy zastosowaniu wszelkich koniecznych środków dowodowych i z uwzględnieniem słusznego interesu strony. Podkreślić również należy, że ustanowiona w art. 80 k.p.a. zasada swobodnej oceny dowodów zobowiązuje do oparcia się przez organ na przekonujących podstawach - wskazanych w uzasadnieniu rozstrzygnięcia, stosownie do treści przepisu art. 107 § 3 k.p.a. - i z całą pewnością nie polega na formułowaniu ocen w sposób dowolny. Niewyjaśnienie wszystkich okoliczności oraz nieuzasadnienie decyzji w sposób właściwy narusza zasady postępowania administracyjnego i stanowi podstawę do uchylenia przez sąd zaskarżonej decyzji. Tylko postępowanie przeprowadzone w opisany wyżej sposób stanowi o spełnieniu warunku wydania decyzji o przekonującej treści. W myśl zasady ustalonej w art. 8 § 1 k.p.a. organy administracji zobowiązane są przy tym prowadzić postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, co wyraża się m.in. w podejmowaniu czynności zmierzających do dokonania wyczerpującej oceny. Zasada ta wiąże się z zasadą przekonywania sformułowaną w art. 11 k.p.a., zgodnie z którą organy powinny wyjaśniać zasadność przesłanek, jakimi kierują się przy załatwieniu sprawy. W odniesieniu do tej zasady, jak również zasady wynikającej z art. 8 § 1 k.p.a., doniosłą rolę pełni z kolei uzasadnienie decyzji, które nie może być sformułowane ogólnikowo i w przypadku postępowania odwoławczego powinno służyć przekonaniu strony odwołującej się do tego, że rozważono wszystkie istotne okoliczności faktyczne sprawy. W uzasadnieniu decyzji należy przedstawić - w sposób spójny, logiczny i pełny - tok rozumowania organu, obrazujący proces konkretyzacji stosunku administracyjnoprawnego w danej sprawie, aby możliwe było dokonanie weryfikacji zajętego przez organ stanowiska. W przeciwnym razie weryfikacja ta jest niemożliwa. Zdaniem Sądu orzekające w sprawie organy administracji nie sprostały powyższym obowiązkom, naruszając wskazane wyżej przepisy. Przede wszystkim nie wyjaśniły w sposób dostateczny podstaw prawnych wydanych decyzji. Zgodnie z art. 107 § 1 k.p.a. istotny element decyzji administracyjnej stanowi powołanie podstawy prawnej oraz uzasadnienie faktyczne i prawne (pkt 4 i 6). Przepis § 3 tej regulacji konkretyzuje, że uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Z przywołanych przepisów wynika zatem obowiązek wskazania oraz wyjaśnienia przepisów prawa, które zadecydowały o treści rozstrzygnięcia. Tymczasem decyzja organu I instancji praktycznie pozbawiona jest uzasadnienia prawnego. Nie omówiono w niej bowiem zastosowanych przepisów Prawa wodnego w kontekście okoliczności faktycznych sprawy oraz zgromadzonego materiału dowodowego. Organ odwoławczy, zobowiązany do merytorycznej oceny dopuszczalności legalizacji urządzenia wodnego, także pominął ocenę spełnienia przesłanek legalizacyjnych określonych w art. 190 ust. 2 p.w. Co prawda organ II instancji stwierdził dopuszczalność lokalizacji przedmiotowego pomostu w świetle planu zadań ochronnych Pojezierza G. i zgodność tej lokalizacji z ustaleniami uchwały Sejmiku Województwa W. z [...] marca 2017r. w sprawie P. Parku Krajobrazowego – to jednakże tak lakoniczna ocena, pozbawiona bliższego wyjaśnienia zajętego stanowiska nie może zostać uznana za wystarczającą. Organ odwoławczy właściwie ograniczył swoją ocenę tylko do przedstawienia końcowych wniosków w kontekście spełnienia wymogów z 190 p.w. oraz ogólnego podsumowania, że pozytywna analiza dokonana przez organ I instancji (czy przedmiotowe urządzenie wodne może pozostać na danym terenie) obligowało ten organ do wydania decyzji o legalizacji urządzenia. Ponadto z kontrolowanych decyzji organów obu instancji nie wynika, by organy te analizowały przedłożony do akt sprawy operat wodnoprawny, który powinien spełniać wymogi określone w art. 409 ust. 1 i 2 p.w. Należy też podnieść, że w postępowaniu w sprawie wydania decyzji o legalizacji urządzenia wodnego odpowiednie zastosowanie mają także przepisy art. 400 ust. 7 oraz art. 401-403 p.w. – co oznacza, że decyzja o legalizacji urządzenia powinna określać między innymi (zgodnie z art. 403 p.w.) warunki wykonywania uprawnienia oraz obowiązki niezbędne ze względu na ochronę zasobów środowiska, interesów ludności i gospodarki, w zasięgu oddziaływania zamierzonego korzystania z wód lub planowanych do wykonania urządzeń wodnych – w tym w szczególności obowiązki wobec innych zakładów posiadających pozwolenie wodnoprawne lub uprawnionych do rybactwa. Z akt sprawy wynika, że Jezioro N. jest użytkowane rybacko przez Gospodarstwo Rybackie J. i M. G.. Organy obu instancji były zatem zobligowane do dokonania analizy, czy lokalizacja przedmiotowego pomostu nie narusza interesów ww. Gospodarstwa Rybackiego, a także innego podmiotu, który uzyskał już (jak wynika z pism składanych przez stronę Skarżącą) stosowne pozwolenie na budowę pomostu w tej samej lokalizacji. Podsumowując powyższe uwagi, Sąd doszedł do przekonania, że uchybienia w postaci niewyjaśnienia w sposób dostateczny podstawy prawnej wydanych decyzji z uwzględnieniem okoliczności faktycznych sprawy, stanowią o podjęciu rozstrzygnięcia z naruszeniem przede wszystkim wymogów określonych w art. 107 § 3 k.p.a. Zdaniem Sądu dokonana przez organy ocena jest niepełna i nie uzasadnia wystarczająco stanowiska o wystąpieniu przesłanek do zalegalizowania urządzenia wodnego. Nie pozwala przy tym na odtworzenie toku myślowego oraz poglądu prawnego organów, a także nie przekonuje o słuszności podjętego rozstrzygnięcia. Brak prawidłowych ustaleń w przedstawionym powyżej zakresie stanowi z kolei podstawę do postawienia organom skutecznego zarzutu naruszenia zasady prawdy obiektywnej i obowiązku wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego (art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.) oraz zasad ustalonych w art. 8 § 1 i art. 11 k.p.a. Ujawnione naruszenia, w opinii Sądu, mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Poza tym kontrolowane rozstrzygnięcia wymykają się spod merytorycznej kontroli Sądu, ponieważ wadliwości ich uzasadnień - głównie wobec niewyjaśnienia przez organy stanowiska w sprawie - uniemożliwiają dokonanie przez Sąd oceny przesłanek, którymi kierowały się organy rozpatrując pozytywnie wniosek o legalizację urządzenia wodnego. Natomiast nie jest rzeczą Sądu poszukiwanie argumentów przemawiających za zasadnością stanowiska organu, czy też odpowiedź na postawione w toku postępowania przed organem zarzuty. Jak bowiem wskazano na wstępie, sądy administracyjne powołane są do kontroli działań organów administracji publicznej, a tym samym nie mogą ich w tych działaniach zastępować. Nadto sąd administracyjny nie jest uprawniony do zastępowania organu w ustalaniu stanu faktycznego sprawy oraz wyjaśnianiu podstaw prawnych do poczynionych przezeń ustaleń. W tym stanie rzeczy Sąd - na podstawie 145 § 1 pkt 1 lit. c uchylił zaskarżoną decyzję - o czym orzekł w punkcie 1 wyroku. Sąd uznała za konieczne oraz wystarczające uchylenie jedynie decyzji organu odwoławczego, albowiem zakres wskazań nie wykracza poza kompetencje tego organu posiadane w postępowaniu odwoławczym. Przede wszystkim organ odwoławczy zobowiązany będzie do wyjaśnienia istotnych dla rozstrzygnięcia kwestii i dokonanie oceny zgromadzonych już w toku postępowania dowodów. Wskazania zaś co do dalszego postępowania wynikają wprost z treści uzasadnienia niniejszego wyroku. Rzeczą organu przy ponownym rozpatrywaniu sprawy będzie uwzględnienie przedstawionej oceny prawnej i usunięcie dostrzeżonych naruszeń prawa, zgodnie z dyspozycją art. 153 p.p.s.a. Rozstrzygnięcie dotyczące kosztów postępowania, zawarte w punkcie 2 wyroku, uzasadnia przepis art. 200 p.p.s.a. Na wysokość tych kosztów składa się uiszczony przez Skarżącą wpis od skargi w kwocie [...]zł.