II SA/Bd 1027/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Klotz (spr.) Sędziowie sędzia WSA Renata Owczarzak sędzia WSA Grzegorz Saniewski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 15 kwietnia 2025 r. sprawy ze skargi S. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] września 2024 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie rozgraniczenia nieruchomości 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego S. D. kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Na podstawie art. 104 i art. 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.: Dz. U. z 2024 r., poz. 572 – dalej Kpa), art. 34 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (t. j.: Dz. U. z 2023 r., poz. 1752 ze zm.), w zw. z rozporządzeniem Ministrów Spraw Wewnętrznych i Administracji oraz Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 14 kwietnia 1999 r. w sprawie rozgraniczania nieruchomości (Dz. U. z 1999 r. Nr 45, poz. 453), po wyznaczeniu Burmistrza B. jako organu właściwego do załatwienia sprawy na mocy postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego (dalej SKO) z dnia [...] 2022 r., znak: [...], decyzją nr [...] z dnia [...] 2024 r. znak: [...] Burmistrz B. umorzył postępowanie o rozgraniczenie nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...], obręb [...], Gmina, stanowiącej własność Gmina, dla której w Sądzie Rejonowym w M. prowadzona jest księga wieczysta nr [...], z nieruchomościami położonymi w obrębie ewidencyjnym [...], Gmina, oznaczonymi jako: działka nr [...], dla której w Sądzie Rejonowym w M. prowadzona jest księga wieczysta nr [...], stanowiącej własność Gmina; działka nr [...], dla której w Sądzie Rejonowym w M. prowadzona jest księga wieczysta nr [...], stanowiącej własność Gmina; działka nr [...], dla której w Sądzie Rejonowym w M. prowadzona jest księga wieczysta nr [...], stanowiącej współwłasność S. D. i A. D.; działka nr [...], dla której w Sądzie Rejonowym w M. prowadzona jest księga wieczysta nr [...], stanowiącej współwłasność S. D. i A. D.; działka nr [...], dla której w Sądzie Rejonowym w M. prowadzona jest księga wieczysta nr [...], stanowiącej własność Województwo; działka nr [...], dla której w Sądzie Rejonowym w M. prowadzona jest księga wieczysta nr [...], stanowiącej własność Skarbu Państwa; 7) działka nr [...], dla której w Sądzie Rejonowym w M. prowadzona jest księga wieczysta nr [...], stanowiącej własność Skarbu Państwa oraz przekazał sprawę z urzędu do rozpatrzenia Sądowi Rejonowemu w M.. Odwołanie od powyższej decyzji złożył S. D. (zwany dalej stroną skarżącą), wnosząc o jej uchylenie oraz zarzucając naruszenie przez organ przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy: 1) art. 6 i 7 Kpa polegającego na naruszeniu zasady legalności i praworządności poprzez nieprawidłowe i bezpodstawne postępowanie organu, a mianowicie przeprowadzenie postępowania o rozgraniczenie w szerszym zakresie, aniżeli wynikające ze wskazania przewidzianego w pkt 2 postanowienia SKO z dnia [...] 2022 r. (sygn. akt [...]), w którym wskazano na rozgraniczenie działki nr [...] z działkami nr [...], a tym samym samowolne określenie zakresu rozgraniczenia stanowi naruszenie zasady działania organów na podstawie przepisów prawa, art. 8 Kpa poprzez wydanie przez Burmistrza B. decyzji pozbawiającej obywatela zaufania do organów państwa, z uwagi na przeprowadzenie postępowania o rozgraniczenie w szerszym zakresie, aniżeli wynikające ze wskazania przewidzianego w pkt 2 postanowienia SKO z dnia [...] 2022 r. (sygn. akt [...]), art. 26 § 3 w zw. z art. 25 § 1 pkt 1 oraz art. 24 § 1 pkt 1 Kpa poprzez ich zastosowanie i wyznaczenie Burmistrza B. jako właściwego do załatwienia sprawy, który w sposób dowolny przeprowadził postępowanie w szerszym zakresie, aniżeli wynikające ze wskazania przewidzianego w pkt 2 postanowienia SKO z dnia [...] 2022 r. (sygn. akt [...]). SKO decyzją z dnia [...] 2024 r., nr [...] utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu SKO podało, że na mocy własnego postanowienia z dnia [...] 2022 r., znak: [...], wyłączyło Wójta Gmina od udziału w postępowaniu i wskazało Burmistrza B., jako organ właściwy do rozpoznania sprawy o rozgraniczenie nieruchomości położonej w obrębie ewidencyjny [...], Gmina, oznaczonej ewidencyjnie jako działka nr [...], stanowiącej własność Gmina. SKO wskazało, że w dniu [...] 2022 r., na mocy postanowienia nr [...] ([...]) Burmistrz B. wszczął postępowanie administracyjne o rozgraniczenie nieruchomości stanowiącej własność Gmina, oznaczonej ewidencyjnie jako działka [...], obręb [...], Gmina, dla której w Sądzie Rejonowym w M. prowadzona jest księga wieczysta nr [...], z nieruchomościami sąsiednimi, oznaczonymi ewidencyjnie jako działki nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...] i nr [...], obręb [...], Gmina. W wyniku wszczętego postępowania organy ustaliły, że działki nr [...] i nr [...] stanowią własność Gmina, działki nr [...] i nr [...] stanowią współwłasność strony skarżącej, działki nr [...] i nr [...] stanowią własność Skarbu Państwa, w stosunku do których prawo własności wykonuje Krajowy Ośrodek Wsparcia Rolnictwa, a działka nr [...] znajduje się w zarządzie Zarządu Dróg Wojewódzkich w B. zaś strony postępowania organ I instancji ustalił na podstawie dokumentacji przesłanej przez SKO wraz z postanowieniem z dnia [...] 2022 r., znak: [...]. W toku postępowania organ I instancji ustalił, że istnieją rozbieżności pomiędzy danymi ujawnionymi w ewidencji gruntów prowadzonej przez Starostwo Powiatowe w M. i treścią ksiąg wieczystych prowadzonych przez Sąd Rejonowy w M., mające istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, skutkujące błędnie ustalonymi stronami postępowania bądź nieuwzględnieniem stron postępowania mających interes prawny w sprawie rozgraniczenia nieruchomości, którym przysługuje prawo czynnego udziału w czynnościach rozgraniczających. Z poczynionych przez organ prowadzący postępowanie ustaleń wynikało, że: dla działki nr [...], obręb [...], w Sądzie Rejonowym w M. prowadzona jest księga wieczysta nr [...], z treści której wynika, że jako właściciel w/w działki wpisane jest Województwo; dla działki nr [...], obręb [...], w Sądzie Rejonowym w M. prowadzona jest księga wieczysta nr [...], z treści której wynika, że jako właściciel w/w działki wpisany jest Skarb Państwa; 3) dla działki nr [...], obręb [...], w Sądzie Rejonowym w M. prowadzona jest księga wieczysta nr [...], z treści której wynika, że jako właściciel w/w działki wpisany jest Skarb Państwa - Urząd Powiatowy w M.. W ocenie SKO słusznie zauważył organ I instancji, że bezprzedmiotowe stało się prowadzenie postępowania w zakresie dotyczącym rozgraniczenia działki nr [...], stanowiącej własność Gmina, z działkami nr [...], nr [...] i nr [...], obręb [...], gm. D., w stosunku do błędnie ustalonych stron postępowania, tj. Krajowego Ośrodka Wsparcia Rolnictwa - Oddziału Terenowego w B. oraz Zarządu Dróg Wojewódzkich w B., wskutek rozbieżności pomiędzy katastrem nieruchomości i zapisami ksiąg wieczystych. Wobec powyższych okoliczności Burmistrz B. na mocy decyzji nr [...] ([...]) z dnia [...] 2023 r. umorzył postępowanie w stosunku do Krajowego Ośrodka Wsparcia Rolnictwa - Oddziału Terenowego w B. oraz Zarządu Dróg Wojewódzkich w B. i wydał postanowienie nr [...] ([...]) z dnia [...] 2023 r. o wszczęciu postępowania rozgraniczeniowego uznając za strony postępowania Województwo - Urząd Marszałkowski w T. jako właściciela działki nr [...], obręb [...], Gmina oraz Skarb Państwa -Starostwo Powiatowe w M. jako właściciela działek nr [...] i nr [...], obręb [...], Gmina. Czynności ustalenia przebiegu granic nieruchomości objętych postępowaniem zostały przeprowadzone przez uprawnionego geodetę w dniu [...] 2024 r., z których został sporządzony protokół graniczny. SKO wskazało, że, w czynnościach ustalenia przebiegu granic brali udział: skarżący oraz D. Ś. - przedstawiciel Urzędu Gmina. Skarżący oświadczył, że nie zgadza się z tymczasowo ustalonymi granicami części działki nr [...], obręb [...], Gmina i wniósł o przekazanie sprawy do sądu, odmawiając jednocześnie podpisania protokołu granicznego, co geodeta odnotował w pkt. 9.2., pkt. 13 i pkt. 18 protokołu granicznego. Wobec sporu co do przebiegu linii granicznych i nie zawarcia ugody w przedmiotowym zakresie, organ I instancji zdaniem SKO w sposób właściwy umorzył postępowanie i przekazał sprawę z urzędu do rozpatrzenia sądowi na podstawie art. 34 ust. 2 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne. Strona skarżąca złożyła skargę na powyższą decyzję, wnosząc zarówno o jej uchylenie jak i uchylenie decyzji organu I instancji, zarzucając naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj.: art. 6, art. 7 i art. 8 § 1 i 2 Kpa poprzez naruszenie zasady legalności i praworządności oraz prowadzenie przez organ postępowania w sposób niebudzący zaufania oraz w sposób nieobiektywny, z uwagi na wydanie przez SKO decyzji utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji umarzającej postępowanie administracyjne o rozgraniczenie nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...], obręb [...], Gmina z nieruchomościami oznaczonymi jako działki nr [...] w związku z przyjęciem, iż Burmistrz B. został wyznaczony jako organ właściwy do rozpoznania sprawy o rozgraniczenie nieruchomości stanowiącej działkę nr [...], położonej w obrębie ewidencyjnym [...], Gmina, w sytuacji gdy w pkt 2 postanowienia SKO z dnia [...] 2022 r. (znak: [...]) wskazano na rozgraniczenie działki nr [...] z działkami nr [...], a tym samym organ wyznaczony - Burmistrz B. działał poza właściwością mu przyznaną, gdyż zakres przeprowadzonego postępowania rozgraniczonego był szerszy, aniżeli ten do jakiego został organ I instancji wyznaczony, gdyż dotyczył także nieruchomości stanowiących działki nr [...], które nie zostały wskazane w ww. postanowieniu SKO, a tym samym brak było podstaw do załatwienia przez organ I instancji sprawy w zakresie szerszym, aniżeli ten, który został wskazany przez SKO, a tym samym decyzja organu I instancji jest nieprawidłowa i powinna zostać uchylona przez SKO, art. 26 § 2 Kpa w zw. z art. 25 § 1 pkt 1 Kpa i art. 24 § 1 pkt 1 Kpa poprzez załatwienie sprawy przez organ I instancji niezgodnie z postanowieniem SKO z dnia [...] 2022 r. (znak: [...]), którym wyznaczono Burmistrza B. jako właściwego do rozpatrzenia sprawy o rozgraniczenie działki nr [...] z działkami nr [...], położonymi w miejscowości S., a tym samym samowolne rozszerzenie zakresu postępowania o rozgraniczenie spowodowało, iż organ wyznaczony - Burmistrz B. działał poza właściwością mu przyznaną, dlatego też, decyzja SKO oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji winny zostać uchylone, art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 Kpa oraz art. 80 Kpa w zw. z art. 140 Kpa poprzez przekroczenie przez SKO granic swobodnej oceny dowodów i ustalenie stanu faktycznego rozpoznawanej sprawy w sposób skutkujący uznaniem, iż została spełniona przesłanka do umorzenia postępowania o rozgraniczenie, w sytuacji, gdy w okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy ona nie zaistniała, gdyż nastąpiło przekroczenie przez organ I instancji granic uprawnienia przyznanego przez SKO do załatwienia sprawy, art. 15 Kpa poprzez nierozpatrzenie przez SKO zarzutów strony podniesionych w toku postępowania, po wydaniu decyzji przez organ I instancji i brak ustosunkowania się do nich w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, art. 11 Kpa i art. 107 § 3 Kpa poprzez naruszenie zasady przekonywania i uniemożliwienie stronie kontroli poprawności decyzji z uwagi na brak ustosunkowania się przez SKO w uzasadnieniu decyzji do wskazanych w odwołaniu zarzutów naruszenia przez organ I instancji przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację. Pismem z dnia [...] 2025 r. strona skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności decyzji SKO oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji ewentualnie o ich uchylenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie wyjaśnienia wymaga, że niniejsza skarga została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym. Zgodnie z art. 119 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 935, dalej: ,,p.p.s.a.") sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie spawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażądała przeprowadzenia rozprawy. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 120 p.p.s.a.). W niniejszej sprawie spełnione zostały przesłanki, o których mowa w art. 119 pkt 2 p.p.s.a. W niniejszej sprawie skarga wniesiona została na decyzję SKO z dnia [...] 2024 r. utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza B. z dnia [...] 2024 r., który na podstawie art. 34 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne, w zw. z rozporządzeniem Ministrów Spraw Wewnętrznych i Administracji oraz Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 14 kwietnia 1999 r. w sprawie rozgraniczania nieruchomości, po wyznaczeniu Burmistrza B. jako organu właściwego do załatwienia sprawy na mocy postanowienia SKO z dnia [...] 2022 r., znak: [...], umorzył postępowanie o rozgraniczenie nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...], obręb [...], Gmina, stanowiącej własność Gmina, dla której w Sądzie Rejonowym w M. prowadzona jest księga wieczysta nr [...], z nieruchomościami sąsiednimi położonymi w obrębie ewidencyjnym [...], Gmina oraz przekazał sprawę z urzędu do rozpatrzenia Sądowi Rejonowemu w M.. Powyższe rozstrzygnięcia zapadły z powodu sporu co do przebiegu linii granicznych i nie zawarcia ugody w przedmiotowym zakresie i dlatego zdaniem SKO organ I instancji w sposób właściwy umorzył postępowanie i przekazał sprawę z urzędu do rozpatrzenia sądowi na podstawie art. 34 ust. 2 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne. Jednakże strona skarżąca zarówno w odwołaniu jak i w skardze podniosła naruszenie przez organ przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj.: 1) art. 6 i 7 Kpa polegającego na naruszeniu zasady legalności i praworządności poprzez nieprawidłowe i bezpodstawne postępowanie organu, a mianowicie przeprowadzenie postępowania o rozgraniczenie w szerszym zakresie, aniżeli wynikające ze wskazania przewidzianego w pkt 2 postanowienia SKO z dnia [...] 2022 r. (sygn. akt [...]), w którym wskazano na rozgraniczenie działki nr [...] z działkami nr [...], a tym samym samowolne określenie zakresu rozgraniczenia stanowi naruszenie zasady działania organów na podstawie przepisów prawa, 2) art. 8 Kpa poprzez wydanie przez Burmistrza B. decyzji pozbawiającej obywatela zaufania do organów państwa, z uwagi na przeprowadzenie postępowania o rozgraniczenie w szerszym zakresie, aniżeli wynikające ze wskazania przewidzianego w pkt 2 postanowienia SKO z dnia [...] 2022 r. (Sygn. akt [...]), 3) art. 26 § 3 w zw. z art. 25 § 1 pkt 1 oraz art. 24 § 1 pkt 1 Kpa poprzez ich zastosowanie i wyznaczenie Burmistrza B. jako właściwego do załatwienia sprawy, który w sposób dowolny przeprowadził postępowanie w szerszym zakresie, aniżeli wynikające ze wskazania przewidzianego w pkt 2 postanowienia SKO z dnia [...] 2022 r. (sygn. akt [...]). W tym miejscu podkreślić należy, że powyższe zarzuty skargi stanowiły powtórzenie zarzutów wskazanych przez skarżącego w odwołaniu z dnia [...] 2024r. Skarżący w zarzutach skargi jako istotę uchybienia organów podniósł przeprowadzenie postępowania o rozgraniczenie w zakresie szerszym niż wynikało z punktu 2 postanowienia SKO z dnia [...] 2022r., sygn. [...] w przedmiocie wyłączenia Wójta Gmina od udziału w postępowaniu i wskazania Burmistrza B., jako organu właściwego do rozpoznania sprawy o rozgraniczenie nieruchomości spornej działki nr [...]. W ocenie Sądu wobec tak nakreślonego przez skarżącego uchybienia organów niezbędne było w pierwszej kolejności przeanalizowanie treści powyższego postanowienia, aby określić właściwość Burmistrza B. co do zakresu wydania decyzji w przedmiocie rozgraniczenia. Przeprowadzenie przez Sąd zbadania treści powyższego postanowienia okazało się niemożliwe z uwagi na niekompletność akt postępowania administracyjnego nie tylko w postępowaniu sądowoadministracyjnym, ale również na etapie postępowania przed organem I instancji. W aktach organu I instancji Sąd stwierdził przede wszystkim brak kluczowego dla ocenianej sprawy dowodu w świetle przedstawionych zarzutów w odwołaniu i skardze do Sądu, a mianowicie postanowienia SKO z dnia [...] 2022r. Powyższe ustalania Sądu dowodzą, że SKO nie zbadało w wyniku rozpoznawania odwołania zarzutów podniesionych przez skarżącego, a swoje orzeczenie oparło na niekompletnym materiale dowodowym. Organ odwoławczy nie przeanalizował akt organu I instancji, rozstrzygniecie oparł na niepełnym materiale dowodowym, co skutkowało niemożnością dokonania swobodnej oceny dowodów. Mając na uwadze powyższe, przede wszystkim należy stwierdzić, że SKO w zaskarżonej decyzji w ogóle nie odniosło się do ww zarzutów strony skarżącej. Ponadto SKO w swojej decyzji nie zawarło uzasadnienia prawnego tj. nie podało w oparciu o jakie przepisy prawa materialnego podjęło zaskarżone rozstrzygnięcie. Przeprowadzona przez Sąd, w granicach tak określonej kognicji, kontrola legalności zaskarżonej decyzji, wykazała, że decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. W pierwszej kolejności należy wskazać, że jedną z podstawowych zasad postępowania administracyjnego, którą organ odwoławczy powinien brać pod uwagę przy rozpoznawaniu sprawy, jest wynikająca z art. 15 Kpa zasada dwuinstancyjności. Zgodnie z tą zasadą organ odwoławczy obowiązany jest ponownie rozpoznać i rozstrzygnąć sprawę będącą przedmiotem postępowania przed organem I instancji. Istota administracyjnego toku instancji polega na dwukrotnym rozważeniu materiału dowodowego i rozstrzygnięciu tej samej sprawy, nie zaś na kontroli zasadności argumentów podniesionych w stosunku do orzeczenia organu I instancji. Organ odwoławczy rozpoznaje więc sprawę ponownie merytorycznie w jej całokształcie. W tym kontekście należy podkreślić, że przepisy art. 7 i art. 77 § 1 Kpa nakładają na organy administracji obowiązek ustalenia prawdy obiektywnej i podejmowania rozstrzygnięcia na podstawie wszechstronnie wyjaśnionego stanu faktycznego, przy zastosowaniu wszelkich koniecznych środków dowodowych, z uwzględnieniem słusznego interesu strony. Podkreślić również należy, że ustanowiona w art. 80 Kpa zasada swobodnej oceny dowodów zobowiązuje do oparcia się przez organ na przekonujących podstawach - wskazanych w uzasadnieniu rozstrzygnięcia, stosownie do treści przepisu art. 107 § 3 Kpa - i z całą pewnością nie polega na formułowaniu ocen w sposób dowolny. Niewyjaśnienie wszystkich okoliczności oraz nieuzasadnienie decyzji w sposób właściwy narusza zasady postępowania administracyjnego i stanowi podstawę do uchylenia przez sąd zaskarżonej decyzji. Tylko postępowanie przeprowadzone w opisany wyżej sposób stanowi o spełnieniu warunku wydania decyzji o przekonującej treści. W myśl zasady ustalonej w art. 8 § 1 Kpa organy administracji zobowiązane są przy tym prowadzić postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, co wyraża się m.in. w podejmowaniu czynności zmierzających do dokonania wyczerpującej oceny. Zasada ta wiąże się z zasadą przekonywania sformułowaną w art. 11 Kpa, zgodnie z którą organy powinny wyjaśniać zasadność przesłanek, jakimi kierują się przy załatwieniu sprawy. W odniesieniu do tej zasady, jak również zasady wynikającej z art. 8 § 1 Kpa, doniosłą rolę pełni z kolei uzasadnienie decyzji, które nie może być sformułowane ogólnikowo i w przypadku postępowania odwoławczego powinno służyć przekonaniu strony odwołującej się do tego, że rozważono wszystkie istotne okoliczności faktyczne sprawy. W uzasadnieniu decyzji należy przedstawić - w sposób spójny, logiczny i wyczerpujący - tok rozumowania organu, obrazujący proces konkretyzacji stosunku administracyjnoprawnego w danej sprawie, aby możliwe było dokonanie w postępowaniu sądowym weryfikacji zajętego przez organ stanowiska. W przeciwnym razie weryfikacja ta jest niemożliwa. Zdaniem Sądu orzekające w sprawie SKO nie sprostało powyższym obowiązkom, naruszając wskazane wyżej przepisy. Stanowisko SKO nie zostało wystarczająco uzasadnione zarówno w sferze faktycznej, jak i w sferze prawnej. Stosownie do powyższego, badając prawidłowość zaskarżonej decyzji, Sąd uznał, że uzasadnienie ocenianej decyzji nie spełnia wymogów art. 107 § 3 Kpa, ponieważ jest zbyt ogólnikowe, nie odnosi się w ogóle do zarzutów strony skarżącej i nie tłumaczy w sposób wystarczający motywów wydanego rozstrzygnięcia. Wskazać również należy, że uzasadniając swoje rozstrzygnięcie SKO w istocie ograniczyło się do kwestii przedstawienia stanu faktycznego sprawy, podczas gdy w odwołaniu od decyzji organu I instancji strona skarżąca wprost wskazała, iż zaskarża ją w całości. Brak jest również uzasadnienia prawnego. Zgodnie z art. 107 § 3 Kpa uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Z przywołanych przepisów wynika zatem obowiązek wskazania oraz wyjaśnienia zarówno okoliczności faktycznych jak i przepisów prawa, które zadecydowały o treści rozstrzygnięcia. Sąd doszedł do przekonania, że uchybienia w postaci niewyjaśnienia w sposób dostateczny podstawy prawnej wydanej decyzji z uwzględnieniem okoliczności faktycznych sprawy, stanowi o podjęciu rozstrzygnięcia z naruszeniem przede wszystkim wymogów określonych w art. 107 § 3 Kpa. Zdaniem Sądu dokonana przez SKO ocena jest niepełna i nie uzasadnia wystarczająco podjętego rozstrzygnięcia. Nie pozwala przy tym na odtworzenie toku myślowego oraz poglądu prawnego SKO, a także nie przekonuje o słuszności podjętego rozstrzygnięcia. Stwierdzone uchybienia przepisów prawa procesowego mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ SKO w ogóle nie odniosło się do zarzutów odwołania, kwestionujących przeprowadzenie postępowania o rozgraniczenie w szerszym zakresie, aniżeli wynikające ze wskazania przewidzianego w pkt 2 postanowienia SKO z dnia [...] 2022 r. (sygn. akt [...]). Powyższe stanowi podstawę do postawienia SKO skutecznego zarzutu naruszenia przede wszystkim art. 107 § 3 Kpa oraz zasady prawdy obiektywnej i obowiązku wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego (art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 Kpa) oraz zasad ustalonych w art. 8 § 1, art. 11 oraz art. 15 Kpa. W tym stanie rzeczy Sąd - na podstawie 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję, o czym orzekł w punkcie 1 wyroku. Rozstrzygnięcie dotyczące kosztów postępowania, zawarte w punkcie 2 wyroku, uzasadnia przepis art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. Na wysokość tych kosztów składa się wynagrodzenie pełnomocnika strony skarżącej ustalone na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1935) w kwocie 480 zł, wpis sądowy w kwocie 200 zł oraz opłata skarbowa uiszczona od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł. Rzeczą organu przy ponownym rozpatrywaniu sprawy będzie uwzględnienie przedstawionej oceny prawnej i usunięcie dostrzeżonych naruszeń prawa zgodnie z dyspozycją art. 153 p.p.s.a. Przede wszystkim SKO powinno ponownie rozpoznać sprawę w jej całokształcie – w tym odnieść się do zarzutów odwołania tj. przekroczenia przez organ I instancji granic uprawnienia przyznanego przez SKO do załatwienia sprawy w oparciu o pełny materiał dowodowy - dokumenty związane z postępowaniem administracyjnym w sprawie wydania postanowienia SKO z dnia [...] 2022 r. sygn. akt [...]. Uzasadnienie decyzji powinno spełniać wymogi, określone w art. 107 § 3 Kpa.