II SA/Bd 1032/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Anna Klotz Sędziowie: sędzia WSA Wojciech Jarzembski (spr.) sędzia WSA Grażyna Malinowska-Wasik Protokolant Krystyna Witt po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 25 października 2011 r. sprawy ze skargi I. J., L. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...] w przedmiocie przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości oddala skargę. Na podstawie art. 3 ust. 1 pkt 2 oraz art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości (Dz. U. Nr 175, poz. 1459 z późn. zm.) oraz art. 104 Kpa po rozpoznaniu wniosku I. i L. J. o przekształcenie prawa użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowej położonej w B. przy ul. A. [...], działka nr [...]- w prawo własności, decyzją z dnia [...] znak: [...] Prezydent Miasta B. odmówił przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności wnioskowanego gruntu. W złożonym odwołaniu I. i L. J. zwrócili uwagę, że zgodnie z ustawą przysługuje użytkownikom wieczystym będącym w dniu wejścia w życie ustawy użytkownikami nieruchomości zabudowanych na cele mieszkaniowe albo przeznaczonych pod tego rodzaju zabudowę i oni spełniają ten warunek. W dniu wejścia w życie ustawy nieruchomość gruntowa była przeznaczona pod zabudowę mieszkaniową co wynika z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego osiedla "B." dzielnica F. w B. zatwierdzonego Uchwałą Nr [...] Rady Miasta B. z dnia v opublikowaną w Dz. Urzęd. Woj. [...] Nr [...], poz. [...]. Nieruchomość położona jest w terenie oznaczonym symbolem "[...]". Działka przeznaczona pod budownictwo istnieje do 1998 r. natomiast mieszkania zostały oddane do użytkowania w listopadzie 2010 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. decyzją z [...] znak: [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję, na podstawie art. 1 ust. 1 ww. ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. oraz art. 138 § 1 pkt 1 Kpa i art. 1 i art. 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2001 r., Nr 79, poz. 856), wskazując że w dniu wejścia w nim ustawy z 29 lipca 2005 r. nieruchomość nie była zabudowana na cele mieszkaniowe a dopuszcza funkcję mieszkaniową jedynie jako funkcję towarzyszącą. Składając skargę I. i L. J. zarzucali naruszenie prawa materialnego - art. 1 ust. 1 ww. ustawy z 29 lipca 2005 r. domagając się uchylenia obu decyzji. Wg skarżących spełnione zostały przesłanki do przekształcenia ich prawa wieczystego użytkowania w prawo własności. Odpowiadając na skargę organ odwołując się do uzasadnienia swej decyzji wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek między tymi organami a organami administracji rządowej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą w zaskarżonej decyzji ostatecznej bądź w postanowieniu z punktu widzenia legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy gdy sąd stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Stosownie do treści art. 134 § 1 ww. ustawy z 30 sierpnia 2002 r. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną. Nadto w myśl art. 152 cytowanej ustawy w razie uwzględnienia skargi sąd w wyroku określa, czy i w jakim zakresie zaskarżony akt lub czynność nie mogą być wykonane. Rozstrzygnięcie to traci moc z chwilą uprawomocnienia się wyroku. Odnosząc powyższe do niniejszej sprawy należało więc zbadać zaskarżoną decyzję przede wszystkim z przepisami ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. -Kodeks postępowania administracyjnego oraz zgodność z przepisami ustawy z 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości (Dz. U. Nr 175, poz. 1459 z późn. zm.). Zgodnie z przepisami art. 133 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd rozstrzyga sprawę wyrokiem po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy. Z akt sprawy natomiast wynika, że wnioskiem z dnia [...] I. i L. J. zwrócili się do Prezydenta Miasta B. o przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości gruntowej położnej w B. przy ul. A. [...], oznaczonej w rejestrze ewidencji gruntów i budynków jako działka nr [...]o pow. 0,0236 ha, zapisanej w KW Nr [...], prowadzonej przez Sąd Rejonowy w B. Z akt wynika również, że podstawą rozstrzygnięcia obu organów administracji w przedmiotowej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości (Dz. U. Nr 175, poz. 1459). Według art. 1 ust. 1 tej ustawy, osoby fizyczne, które w dniu wejścia w życia ustawy, czyli w dniu 13 października 2005 r., były użytkownikami wieczystymi terenów zabudowanych na cele mieszkaniowe lub zabudowanych garażami albo przeznaczonych pod tego rodzaju zabudowę oraz nieruchomości rolnych, mogą wystąpić z żądaniem przekształcenia swojego prawa użytkowania wieczystego w prawo własności. Z akt wynika także, że w dniu wejścia w życie ww. ustawy z 29 lipca 2005 r., co nastąpiło w dniu 13 października 2005 r. przedmiotowa nieruchomość nie była zabudowana na cele mieszkaniowe. Zdaniem wnioskodawców była jedna przeznaczona pod tego rodzaju zabudowę, co wynika z zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jak również z decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta B. z dnia [...] znak: [...] udzielającej pozwolenia na użytkowanie rozbudowanego i nadbudowanego pawilonu handlowego o część handlowo-mieszkalną na działce nr [...], w obrębie [...], przy ul. A. [...] w B. W ocenie Sądu z brzmienia art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. wprost wynika, że uwzględnienie wniosku o przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności uzależnione jest od łącznego spełnienia następujących przesłanek. Po pierwsze trzeba być użytkownikiem wieczystym nieruchomości zabudowanej na cele mieszkaniowe lub garażami. Natomiast, gdy nie ma na nieruchomości objętej wnioskiem żadnej zabudowy, to nieruchomość musi być przeznaczona pod zabudowę mieszkaniową lub garaże. Przyjęcie innej interpretacji mogłoby prowadzić do ominięcia prawa, ponieważ intencją ustawodawcy było żeby prawem przekształcenia objąć nieruchomości już zabudowane na cele mieszkaniowe lub nieruchomości przeznaczone na cele mieszkaniowe i związaną z tym celem zabudowę garażową. W kwestii wykładni przepisu art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. wypowiedział się NSA w wyroku z dnia 14 kwietnia 2011 r., sygn. akt I 0SK 918/10; opublikowanym w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl. Sąd wyraził pogląd, że w świetle powyższego przepisu o przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości mogą ubiegać się skutecznie osoby fizyczne będące w dniu 13 października 2005 r. użytkownikami wieczystymi (lub osoby będące następcami prawnymi takich osób fizycznych) nieruchomości, które należą do jednej z trzech kategorii wskazanych w zakresie przedmiotowym omawianego przepisu. Mianowicie jako podlegające przekształceniu na podstawie art. 1 ust. 1 ustawodawca wymienił: 1) nieruchomości zabudowane na cele mieszkaniowe lub zabudowane garażami, albo 2) nieruchomości przeznaczone pod tego rodzaju zabudowę, oraz 3) nieruchomości rolne. Uogólniając intencję ustawodawcy można wobec tego powiedzieć, że nieruchomościami, które podlegają przekształceniu na podstawie art. 1 ust. 1 są nieruchomości już zabudowane na określony w tym przepisie cel, nieruchomości niezabudowane, ale przeznaczone pod zabudowę na ten określony cel oraz nieruchomości rolne. Z powyższego wynika, że ustalenie celu zabudowy na jaki ma być przeznaczona nieruchomość odnosi się wyłącznie do nieruchomości niezabudowanych. W przypadku zaś nieruchomości już zabudowanych w dniu wejścia w życie ustawy na inny cel niż mieszkaniowy lub niezabudowanych garażami, okoliczność późniejszego ich przeznaczenia pod zabudowę na cele mieszkaniowe lub pod zabudowę garażami jest bezprzedmiotowa dla rozstrzygnięcia wniosku o przekształcenie, a zatem nie daje podstawy do jego uwzględnienia. Tak więc nieruchomość oddana w użytkowanie wieczyste i zabudowana w dniu 13 października 2005 r. pawilonem handlowym - usługowym - nie może być przedmiotem przekształcenia na podstawie art. 1 ust. 1 ustawy o przekształceniu niezależnie od tego, jak w okresie późniejszym będzie kształtowało się przeznaczenie tej nieruchomości. W powyższym stanie prawnym i faktycznym podnoszone w skardze okoliczności dotyczące decyzji pozwolenia na budowę, nie mają wpływu na wynik sprawy. W przedmiotowej sprawie niekwestionowane jest ustalenie, że w dniu 13 października 2005 r. objęta wnioskiem o przekształcenie nieruchomość była zabudowana pawilonem handlowo -usługowym i nie była jeszcze zabudowana na cele mieszkalne. W świetle powyższego nieuzasadnione są zarzuty skargi, a zwłaszcza zarzut naruszenia art. 1 ust. 1 ustawy o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości oparty na argumentacji, która nie ma w tej sprawie istotnego znaczenia. Z uwagi na powyższe uznając, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wobec braku przesłanek wskazanych w art. 145 § 1 ust. 1 pkt 1 tej ustawy Sąd skargę oddala.