II SA/Bd 1046/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Joanna Brzezińska (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Małgorzata Włodarska Sędzia WSA Grzegorz Saniewski Protokolant Starszy sekretarz sądowy Ewa Majchrzak po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 19 listopada 2014r. sprawy ze skargi D. W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia po wznowieniu postępowania decyzji o przyznaniu stypendium w okresie odbywania szkolenia i orzeczenia o odmowie przyznania prawa do stypendium 1. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Starosty [...] z dnia [...] maja 2014 roku nr [...], 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. Postanowieniami z dnia ... 2014r., działający z upoważnienia Starosty W. Inspektor Powiatowego Urzędu Pracy we W., na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 i art. 149 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, wznowił z urzędu postępowania w sprawach zakończonych ostatecznymi decyzjami Starosty W.: z dnia ... 2013r. o utracie przez D. W. statusu osoby bezrobotnej z dniem ... 2013r. (znak ...) oraz z dnia ... 2013r. (nr ...) o przyznaniu D. W. prawa do stypendium w okresie odbywania szkolenia od dnia ... 2013r. i z dnia ... 2013r. (nr ...) o utracie prawa do stypendium z dniem ... 2013r. (znak ...) Organ uzasadnił, że ... 2014r. do PUP we W. wpłynęło pismo ZUS Oddział w T. Inspektorat we W. z którego wynika, że ww. podlegała ubezpieczeniom społecznym i ubezpieczeniu zdrowotnemu od ... 2012r. jako osoba wykonująca umowę agencyjną, umowę zlecenia. Decyzją z dnia ... 2014r. (znak ...) Starosty W., na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 i art. 145 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, po wznowieniu postępowania uchylono decyzję z dnia ... 2013r. dotyczącą utraty przez D. W. z dniem ... 2013r. statusu osoby bezrobotnej i jednocześnie orzeczono o utracie statusu osoby bezrobotnej z dniem ... 2012r. Następnie decyzją z dnia ... 2014r. (znak ...) Starosta W., na podstawie art. 151 § 2 i art. 145 §1 pkt 5 K.p.a. uchylił decyzje z dnia ... 2013 r. (...) o przyznaniu D. W. prawa do stypendium w okresie odbywania szkolenia oraz z dnia ... 2013 r. (...) o utracie prawa do stypendium z dniem ... 2013r., jednocześnie odmawiając przyznania prawa do stypendium w okresie odbywania szkolenia od dnia ... 2013 r. Na skutek odwołania strony, decyzją z dnia ... 2014r. (...) Wojewoda K.-P., na podstawie art. 138 § 2 K.p.a. z przyczyn proceduralnych uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy wznowieniowej Starosta W. decyzją z dnia ... 2014r. (...), na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 i art. 145 § 1 pkt 5 Kodeksu postępowania administracyjnego, uchylił swoją decyzję z ... 2013 r. (...) o przyznaniu D. W. prawa do stypendium w okresie odbywania szkolenia od dnia ... 2013 r. oraz orzekł o odmowie przyznania prawa do stypendium o okresie odbywania szkolenia od dnia 1... 2013 r. W uzasadnieniu organ podał, że po wydaniu decyzji ostatecznych o przyznaniu prawa do stypendium w okresie odbywania szkolenia od dnia ... 2013r. oraz o utracie prawa do stypendium z dniem ... 2013r. w związku z zakończeniem szkolenia, wpłynęło do PUP we W. z ZUS Oddział w T. Inspektorat we W. pismo z ... 2014r. z którego wynikało, że D. W. podlegała ubezpieczeniom społecznym i ubezpieczeniu zdrowotnemu od ....2012r. do ....2012r. jako osoba wykonująca umowę agencyjna lub umowę zlecenie. Okoliczność ta stanowiła podstawę do wznowienia z urzędu postępowania, strona nie zgłosiła nowych okoliczności w sprawie. Organ stwierdził, że zgodnie z art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, bezrobotnemu w okresie odbywania szkolenia na które został skierowany przez starostę przysługuje stypendium. Decyzją Starosty W. z ... 2014 r. po wznowieniu postępowania orzeczono o utracie przez zainteresowaną statusu osoby bezrobotnej z dniem ... 2012 r. z powodu podjęcia pracy. W związku z powyższym organ uznał, że D. W. nie spełniała wymogów ustawowych aby uzyskać prawo do stypendium od dnia ... 2013 r. ponieważ od dnia ... 2012 r. nie posiadała statusu osoby bezrobotnej. W odwołaniu od powyższej decyzji D. W. wniosła o jej uchylenie, zarzucając, że decyzja jest źle uargumentowana i odbiega od rzeczywistych faktów. Wskazała, że podanie na kurs "opiekun osób starszych" złożyła w marcu 2013r., w tym czasie była zarejestrowana w urzędzie jako osoba bezrobotna, w związku z tym zgodnie z prawem przysługiwało jej stypendium. Szkolenie odbyła w okresie od ....2013r. do ....2013r., kiedy również była osoba bezrobotną. Sytuacja, do której odwołano się w decyzji, miała miejsce w 2012r., co nie ma wpływu na szkolenie, które odbyła 6 miesięcy później. Strona przyznała, że przez zapomnienie, wynikające z walki z chorobą (rehabilitacja po porażeniu) zapomniała wyrejestrować się wykonując umowę zlecenia w okresie od ....2011r. do ....2012r. Nie wpływa to jednak w żaden sposób na odbywane szkolenie, bowiem w tym czasie była osobą bezrobotną. Strona przyznaje się do popełnionego błędu, jednak nie jest w stanie uiścić zapłaty za kurs i nie czuje się do tego zobowiązana. Jednocześnie oświadczyła, że może zwrócić pieniądze za zapłacone za nią składki związane z ubezpieczeniem w okresie od ....2012r. do ....2012r. Decyzją z dnia ... 2014 r. (znak: ...) Wojewoda K.-P., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. l ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz.U. z 2013r. poz. 674 z późn.zm.), utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ odwoławczy podał, że rejestracja podmiotu – osoby fizycznej, jako osoby bezrobotnej odbywa się na jej wniosek i nie jest obowiązkowa, rejestracja w PUP jest czynnością dobrowolną i następuje w dniu przedłożenia kompletu wymaganych dokumentów. D. W. taką gotowość i wolę wykazała ...2012 r. zgłaszając się do PUP we W.. Zainteresowała potwierdziła także, iż odebrała stosowne pouczenia na temat praw i obowiązków związanych z rejestracją. Wojewoda stwierdził, że podstawę materialno-prawną przedmiotowej sprawy stanowi art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, zgodnie z którym za bezrobotnego uważa się m.in. osobę niezatrudnioną i niewykonującą innej pracy zarobkowej, zdolna i gotowa do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie. Przepis ten ma kategoryczne brzmienie i nie przewiduje w tym zakresie żadnych wyjątków. Zdaniem organu drugiej instancji analiza akt sprawy wykazała, że zainteresowana w okresie ... 2012r. do ... 2012r. podlegała ubezpieczeniom społecznym i ubezpieczeniu zdrowotnemu jako osoba wykonująca umowę agencyjną, umowę zlecenia. W konsekwencji tego orzeczono o utracie przez stronę statusu bezrobotnego z dniem ... 2012r. Zgodnie z treścią przepisu art. 41 ust. 1 ustawy, bezrobotnemu w okresie odbywania szkolenia, na które został skierowany przez starostę, przysługuje stypendium finansowane ze środków Funduszu Pracy. Organ stwierdził, iż skoro D. W. nie mogła posiadać statusu osoby bezrobotnej od ... 2012r. z uwagi na fakt wykonywania innej pracy zarobkowej, to brak było podstaw do przyznania jej prawa do stypendium szkoleniowego. Szkolenie miało miejsce od ... 2013r. do ... 2013r., a więc po utracie statusu bezrobotnego. Fakt, że kurs odbył się w marcu 2013r., w czasie gdy, jak podnosi zainteresowana, nie była już osobą wykonującą inną pracę zarobkową nie wpływa na stan prawny, bowiem jak wynika z całości akt sprawy, utraconego z dniem ....2012r. statusu nie nabyła ponownie z uwagi na niedokonanie po tym dniu ponownej rejestracji. D. W. zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy decyzję Wojewody K.-P. z dnia . 2014r., wnosząc o jej uchylenie oraz uchylenie utrzymanej w mocy decyzji organu pierwszej instancji z dnia ... 2014r., a także o wyłączenie jej z ewidencji osób bezrobotnych na okres od ...2012r. do dnia ....2012r. W uzasadnieniu skarżąca wskazuje, że nie zgłosiła faktu zatrudnienia bowiem została zapewniona przez zleceniodawcę, że to on dokona poinformowania PUP o podjęciu przez skarżącą pracy zarobkowej. Podanie na kurs "Opiekun osób starszych" skarżąca złożyła w marcu 2013 r., kiedy to nie była już zatrudniona i była bezrobotna. Zdaniem skarżącej powinna ona został wyłączona ze statusu osoby bezrobotnej jedynie za okres wykonywania pracy czyli od ... 2012r. do ... 2012r. bowiem od stycznia 2013r. ponownie była bezrobotna. Ponowną pracę podjęła dopiero od ... 2013r. czyli 4 dnia po zakończeniu szkolenia (kursu). Skarżąca podkreśla, że pracuje do dziś i mimo choroby oraz przejścia udaru wykazała się aktywnością zawodową i chęcią pracy, jednocześnie zdaje sobie sprawę, iż uprawomocnienie się decyzji organu pierwszej instancji z 28 ... 2014r. oraz organu drugiej instancji z ... 2014r. doprowadzi do wydania decyzji orzekającej zwrot wypłaconego stypendium. W odpowiedzi na skargę Wojewoda K.-P. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012r. poz. 270 z późn.zm.), zwanej dalej w skrócie "P.p.s.a.", sądy administracyjne powołane są do kontroli działalności administracji publicznej, w tym w zakresie legalności decyzji administracyjnych i stosują środki określone w ustawie. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub naruszenie innych przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a.). Zgodnie z treścią art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd ma możliwość uwzględnienia skargi także ze względu na inne uchybienia, niż podniesione przez stronę w skardze, ponieważ sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wychodząc z tych przesłanek Wojewódzki Sąd Administracyjny uwzględnił skargę, gdyż stwierdził, że zaskarżona decyzja oraz utrzymana nią w mocy decyzja organu pierwszej instancji naruszają przepisy postępowania administracyjnego w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy oraz przepisy prawa materialnego w sposób mający wpływ na wynik sprawy. Dla oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji na wstępie należy podkreślić charakter nadzwyczajnego postępowania, w którym została ona wydana. Zwrócić należy uwagę na zasadniczą różnicę pomiędzy instytucją wznowienia postępowania oraz stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej. Instytucja wznowienia postępowania stwarza możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy zakończonej decyzją ostateczną, wydaną w wyniku wadliwie przeprowadzonego postępowania. Wznowienie postępowania jest więc spowodowane istotną wadą postępowania (wadą procesową), a nie wadą decyzji. Podkreślić przyjdzie, iż efektem nawet uchylenia decyzji w trybie wznowienia postępowania i wydania nowej decyzji rozstrzygającej sprawę administracyjną co do istoty, nie jest wsteczne uchylenie skutków decyzji, związanych z jej pozostawaniem w obrocie prawnym. Wyłącznie stwierdzenie nieważności decyzji eliminuje ją bowiem z obrotu prawnego ze skutkiem ex tunc. Przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego regulujące procedurę wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 - art. 152 K.p.a.) w sposób wyraźny wyodrębniają kilka jego etapów. W każdej poszczególnej i następującej kolejno fazie procedury wznowieniowej, organ ustala i rozważa właściwe dla danej fazy okoliczności sprawy oraz stosuje odpowiednie na danym etapie podstawy prawne określonych rozstrzygnięć. Wznowienie postępowania następuje z urzędu lub na wniosek strony. Granice rozpoznania sprawy po wznowieniu postępowania wyznacza art. 149 § 2 k.p.a., według którego postanowienie o wznowieniu postępowania stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. W postępowaniu wznowieniowym wszczętym z urzędu organ jest pełnym dysponentem takiego postępowania, to znaczy może samodzielnie wskazywać przesłanki wznowienia postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 149 § 2 K.p.a. postanowienie o wznowieniu postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną, stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Po przeprowadzeniu tego postępowania, w myśl art. 151 § 1 K.p.a. organ wydaje decyzję, w której: 1) odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b, albo 2) uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b, i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy. W przypadku gdy w wyniku wznowienia postępowania nie można uchylić decyzji na skutek okoliczności, o których mowa w art. 146, organ administracji publicznej ograniczy się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji (art. 151 § 2 K.p.a.) W orzecznictwie podkreśla się, że granicę pomiędzy możnością dokonywania ocen prawnomaterialnych istotnych w sprawie materialnej w oparciu o stan prawny sprawy z daty wydania decyzji dotychczasowej bądź stan prawny sprawy z daty decyzji wznowieniowej, będzie wytyczał moment uchylenia decyzji dotychczasowej, o ile podlega ona uchyleniu. Oznacza to, że dopiero ustalenie istnienia podstawy wznowienia, otwiera kolejny etap procedury wznowieniowej, w którym organ dokonuje także oceny okoliczności stanowiących negatywne przesłanki uchylenia decyzji dotychczasowej. I tak w sytuacji gdy organ stwierdzi podstawy do wznowienia postępowania (czyli jego kwalifikowaną wadę), ale w wyniku wznowionego i prowadzonego ponownie co do istoty sprawy postępowania zapaść miałaby decyzja odpowiadająca w istocie decyzji dotychczasowej, organ obowiązany jest wydać decyzję, w której stwierdzi wydanie decyzji dotychczasowej z naruszeniem prawa oraz wskaże w rozstrzygnięciu okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji (art. 146 § 2 K.p.a.). Zgodnie z art. 2 Konstytucji RP, Rzeczpospolita Polska jest demokratycznym państwem prawnym, urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej. Art. 67 ust. 2 Konstytucji stanowi zaś, że obywatel pozostający bez pracy nie z własnej woli i niemający innych środków utrzymania ma prawo do zabezpieczenia społecznego, którego zakres i formy określa ustawa. Przepis ten nie rodzi wprawdzie jakichkolwiek roszczeń po stronie potencjalnych uprawnionych, lecz niewątpliwie stanowi wyraz wysokiej rangi, jaką prawodawca konstytucyjny nadał ochronie prawa do zabezpieczenia społecznego osób bezrobotnych. Przedmiot sądowej kontroli w niniejszej sprawie stanowi decyzja Wojewody K.-P. utrzymująca w mocy decyzję Starosty W. z dnia ... 2014r., o uchyleniu po wznowieniu postępowania, ostatecznej decyzji Starosty W. z dnia ... 2013r. o przyznaniu skarżącej prawa do stypendium w okresie odbywania szkolenia od dnia ... 2013r. z jednoczesnym orzeczeniem o odmowie przyznania prawa do stypendium w okresie odbywania szkolenia od dnia ... 2013r. Materialnoprawną podstawę wydanych w niniejszej sprawie decyzji administracyjnych stanowiły przepisy ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tekst jedn. Dz.U. z 2013r. poz. 674 ze zm.) powoływanej dalej jako: "ustawa", określająca zadania państwa w zakresie promocji zatrudnienia, łagodzenia skutków bezrobocia oraz aktywizacji zawodowej. W myśl art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy, pojęcie "bezrobotny" oznacza osobę między innymi: niezatrudnioną i niewykonującą innej pracy zarobkowej, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub służbie albo innej pracy zarobkowej, (...), zarejestrowaną we właściwym dla miejsca zameldowania stałego lub czasowego powiatowym urzędzie pracy oraz poszukującą zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, jeżeli spełnia dalej określone w tym przepisie warunki, w szczególności nie podlega ubezpieczeniu z innych tytułów. W myśl art. 41 ust. 1 ustawy, bezrobotnemu w okresie odbywania szkolenia, na które został skierowany przez starostę, przysługuje stypendium finansowane ze środków Funduszu Pracy. W myśl art. 33 ust. 1 i 2 ustawy, powiatowe urzędy pracy rejestrują bezrobotnych oraz prowadzą rejestr tych osób. Rejestracja następuje po przedstawieniu przez te osoby dokumentów niezbędnych do ustalenia ich statusu i uprawnień. Z kolei w ust. 4 art. 33 ustawodawca określił zamknięty katalog sytuacji, w który starosta, z zastrzeżeniem art. 75 ust. 3, pozbawia statusu bezrobotnego, w tym bezrobotnego, który nie spełnia warunków, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2. (pkt 1). Nadto wykładnia systemowa i celowościowa norm i przypadków pozbawienia statusu bezrobotnego prowadzi do stwierdzenia, że tam, gdzie ustawodawca widział taką potrzebę i możliwości określił, poza przesłanką pozbawienia statusu bezrobotnego, także sposób ustalenia i określenia daty, z jaką skutek ten ma nastąpić (np. w art. 33 ust. 4 pkt 2, 2a, 2b, 3, 7, 8 i 9). Stwierdzić należy, że w art. 33 ust. 4 pkt 1 ustawy, ustawodawca odrębnie niż w powyższych sytuacjach, nie wskazał od jakiego dnia miałoby nastąpić pozbawienie bezrobotnego przez starostę statusu bezrobotnego. W myśl przepisu art. 74 ustawy, bezrobotny jest obowiązany zawiadomić w ciągu 7 dni powiatowy urząd pracy o podjęciu zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej lub złożeniu wniosku o wpis do ewidencji działalności gospodarczej oraz o zaistnieniu innych okoliczności powodujących utratę statusu bezrobotnego albo utratę prawa do zasiłku. Zestawienie jednakże treści powyższych norm prawnych nie daje podstawy do twierdzenia, że niedopełnienie przez bezrobotnego powyższego obowiązku stanowi samoistną materialnoprawną przesłankę do orzeczenia o wstecznym pozbawieniu statusu osoby bezrobotnej, nawet po kilku latach, bez względu na okoliczności danej sprawy. Podkreślenia wymaga, że organy administracji publicznej zobligowane są działać na podstawie przepisów prawa (art. 6 K.p.a.). W toku postępowania stoją na straży praworządności, podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli (art. 7 K.p.a.). W tym celu są zobowiązane w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 K.p.a.). Interpretując zatem przepisy prawa materialnego, związane z pozbawieniem statusu bezrobotnego, należy mieć na względzie zarówno potrzebę ochrony interesu społecznego przed nadużywaniem uprawnień związanych ze statusem bezrobotnego, jak i ochronę praw osób bezrobotnych, które powinny być objęte opieką Państwa jako pozostające w trudnej sytuacji życiowej - zgodnie z konstytucyjnymi zasadami solidarności społecznej i prawa do zabezpieczenia społecznego. Na gruncie okoliczności przedmiotowej sprawy, jak już podkreślono rozpatrywanej w trybie postępowania wznowieniowego, w ocenie Sądu, realizacji tych celów wobec skarżącej trudno doszukać się w działaniach organów stanowiących przedmiot skargi w niniejszej sprawie. Z akt sprawy wynika, że D. W. została zarejestrowana w PUP we W. jako osoba bezrobotna z dniem ... 2012r., decyzją z dnia ....2012r. Decyzją z dnia ... 2013r. Starosta W. orzekł o utracie przez skarżącą statusu osoby bezrobotnej z dniem 1... 2013r., w związku z uzyskaniem informacji o podjęciu zatrudnienia (innej pracy zarobkowej). Decyzje te uzyskały przymiot ostateczności. Wobec powyższego nie ulega wątpliwości, iż na mocy ostatecznych orzeczeń właściwego organu administracji skarżącej przysługiwał status osoby bezrobotnej nieprzerwanie w okresie od ... 2012r. do ... 2013r. Nadto z akt administracyjnych wynika również, że skarżąca posiadając status osoby bezrobotnej została skierowana przez starostę do odbycia szkolenia, a w okresie jego odbywania Starosta W. orzekł o przyznaniu bezrobotnej stypendium finansowanego ze środków Funduszu Pracy, na podstawie art. 41 ust. 1-3 ustawy od dnia ... do ... 2013r. (decyzje z dnia ...2013r. oraz z dnia ... 2013r. W takich okolicznościach sprawy nie budzi zatem wątpliwości, że w okresie pobierania tego stypendium D. W. posiadała status osoby bezrobotnej, przyznany jej mocą decyzji właściwych organów. W dniu ... 2014r. wpłynęło do Powiatowego Urzędu Pracy we W. pismo ZUS Oddział w T. Inspektorat we W. (stanowiące nawiązanie do pisma z ....2013r. w sprawie uporządkowania okresów podlegania ubezpieczeniom społecznym i ubezpieczeniu zdrowotnemu), z którego wynika, że D. W. podlegała ubezpieczeniom społecznym i ubezpieczeniu zdrowotnemu w okresie: od ....2012r. do ....2012r. jako osoba wykonująca umowę agencyjną, umowę zlecenia, a jednocześnie podlegała ubezpieczeniu zdrowotnemu z tytułu zgłoszenia przez PUP - od ....2012r. do ....2013r. Na tej podstawie postanowieniem z dnia ... 2014r. (znak ...) z upoważnienia Starosty W., na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. zostało wznowione z urzędu postępowanie w sprawach zakończonych decyzjami: - z ... 2013r. o przyznaniu skarżącej prawa do stypendium w okresie odbywania szkolenia od dnia ... 2013r. - z ... 2013r. o utracie prawa do stypendium z dniem ... 2013r. w związku z tym, że "w sprawie mogą zaistnieć przesłanki określone w art. 145 § 1 K.p.a." Jak już wskazano postanowienie o wznowieniu postępowania administracyjnego obliguje właściwy organ administracji do przeprowadzenia postępowania w pierwszej kolejności co do przyczyn wznowienia, a następnie co do rozstrzygnięcia sprawy. Wskazany w podstawie prawnej postanowienia wznowieniowego art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. stanowi, że postępowanie w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. Warunkiem wznowienia postępowania na tej podstawie jest to, aby nowa okoliczność, czy dowód miały istotne znaczenie dla sprawy i istniały w dniu wydania decyzji oraz nie były znane organowi, który wydał decyzję. O istotności nowych okoliczności faktycznych i nowych dowodów można mówić tylko wtedy, jeżeli dotyczą one przedmiotu sprawy i mają wpływ na zmianę treści decyzji w kwestiach zasadniczych, co oznacza, że w sprawie mogłaby zapaść decyzja co do istoty odmienna od dotychczasowej, przy czym wystarczy tu prawdopodobieństwo wydania takiej decyzji. W niniejszej sprawie Starosta W. (z jego upoważnienia PUP) jako przyczynę wznowienia pierwotnie uznał wynikającą z ww. pisma ZUS okoliczność, iż D. W. podlegała ubezpieczeniom społecznym i ubezpieczeniu zdrowotnemu w okresie od ....2012r. do ...2012r. jako osoba wykonująca umowę agencyjną, umowę zlecenia. Z pewnością bowiem nie stanowi podstawy wznowienia nowy dowód, istniejący w dacie wydania decyzji, bo takiego w tym postępowaniu organ nie zdobył. W szczególności organ nie wezwał strony do przedłożenia umowy potwierdzającej fakt wykonywania konkretnej pracy zarobkowej w spornym okresie. Nadto nie mogła również, z oczywistych względów, stanowić podstawy wznowienia postępowania okoliczność znana wszakże PUP, czyli fakt, że skarżąca podlegała ubezpieczeniu zdrowotnemu z tytułu jego zgłoszenia w okresie od ....2012r. do ....2013r. Wobec tego obowiązkiem organy było rozważenie i ustalenie, czy ta nowa okoliczność - że skarżąca posiadając przyznany jej wcześniej decyzją status osoby bezrobotnej (tj. od ... 2012r.), podjęła inną pracą zarobkową, w związku z czym został objęta ubezpieczeniem społecznym i ubezpieczeniem zdrowotnym w okresie od ....2012r. do ....2012r. nie zgłaszając tego PUP, miało i czy istotne znaczenie dla przedmiotowej sprawy. Przy czym podkreślić należy ponownie, że przedmiot tej sprawy stanowi kwestia przyznania skarżącej jako osobie bezrobotnej stypendium w okresie odbywania szkolenia (od dnia ... do ... 2013r.), na które została skierowana przez starostę, i które odbyła. Dopiero pozytywna odpowiedź na to pytanie, która może być dokonana wyłącznie o analizę przepisów prawa, uprawniała przystąpienie do ponownego rozpoznania sprawy stypendium co do istoty. Takiej analizy nie przeprowadziły organy orzekające w niniejszej sprawie co wynika jednoznacznie z uzasadnień ich decyzji. Nadto organy dokonując błędnej wykładni cytowanych wyżej przepisów ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, bezpodstawnie wyciągnęły z zaistnienia tej nowej okoliczności niekorzystne dla strony wnioski, które nie znajdują oparcia w przepisach tej ustawy. Organ pierwszej instancji w decyzji z ... 2014r. poza przytoczeniem podstawy prawnej wznowienia i uchylenia decyzji w postępowaniu wznowieniowym nie podał jakie konkretnie normy prawa materialnego stanowiły podstawę uchylenia decyzji o przyznaniu skarżącej przedmiotowego prawa do stypendium i odmowie jego przyznania od dnia ... 2013r. Co prawda w uzasadnieniu organ powołuje się na treść art. 41 ust. 1 ustawy, zgodnie z którym bezrobotnemu w okresie odbywania szkolenia, na które został skierowany przez starostę przysługuje szkolenie, ale nie podaje na podstawie jakich przepisów prawa uznał, że w okresie odbywania szkolenia i pobierania stypendium, skarżąca nie spełniała warunków ustawowych do jego otrzymywania. Jak już wskazano skarżąca w okresie tym posiadała status osoby bezrobotnej, została skierowana na szkolenie przez starostę i je odbyła. Organ nie wykazał również, aby w okresie odbywania tego szkolenia istniały inne przeszkody do przyznania skarżącej jako osobie bezrobotnej spornego stypendium. W szczególności brak jest podstaw do stwierdzenia, iżby w tym okresie skarżąca pozostawała zatrudniona, wykonywała inną pracę zarobkową, pobierała świadczenia kolidujące wolą ustawodawcy z pobieraniem świadczenia i.t.p. Sąd zważył, że analiza przepisów ustawy obowiązujących w dacie zdarzenia, jak również w trakcie ponownego rozpoznawania sprawy, nie daje podstaw do zastosowanego przez organ i nieuzasadnionego "automatyzmu", poprzez orzeczenie, tak jak w niniejszej sprawie, o wstecznym pozbawieniu przyznanego mocą ostatecznej decyzji prawa do świadczenia. W ocenie Sądu, podstawy takiej nie może stanowić w szczególności przyznana nawet przez skarżącą okoliczność, że wykonywała ona we wcześniejszym okresie pracę zarobkową, czego wbrew obowiązkowi nie zgłosiła organowi rejestrowemu, jednakże miało to miejsce na kilka miesięcy przed skierowaniem jej na szkolenie i jego odbyciem. Zasadnie skarżąca podnosi, że w tym okresie posiadała status osoby bezrobotnej i spełniała wszystkie warunki określone przez ustawę definiujące pojęcie osoby bezrobotnej. Organ nie wykazał, aby to twierdzenie nie było zgodne ze stanem rzeczywistym. W aktach sprawy brak jest jakiegokolwiek dowodu, który pozwoliłby na kwestionowanie, że w okresie od maja 2013r. do zakończenia szkolenia, skarżąca nie spełniała warunków określonych w art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Skarżąca była zarejestrowana na mocy ostatecznej decyzji, spełniała przesłanki ustawowe, prawdopodobnie (nie można tego ustalić na podstawie akt sprawy) wywiązywała się z obowiązków osoby bezrobotnej. A nadto podejmowała, zgodne z celem ustawy działania, dla uzyskania zatrudnienia, przystąpiła bowiem do szkolenia, odbyła je, i jak wynika pośrednio z akt sprawy, wkrótce uzyskała zatrudnienie, w którym pozostaje nadal. Bezpodstawne jest w niniejszej sprawie zatem twierdzenie organu, że skarżąca od dnia ... 2012r. nie posiadała statusu osoby bezrobotnej. Z pewnością takich wniosków nie można wyciągać wyłącznie z treści innej decyzji wydanej w trybie wznowieniowym, o wstecznym pozbawieniu skarżącej statusu osoby bezrobotnej od dnia ... 2013r., skoro decyzja ta została przez Starostę W. wydana dopiero w dniu ... 2014r. W konsekwencji wobec treści przepisów K.p.a. regulujących instytucję wznowienia postępowania, oraz przepisów ustawy, do dnia uzyskania przez tę nową decyzję przymiotu ostateczności, poprzednio wydane decyzje (uchylone w trybie wznowieniowym) wywołują skutki prawne wynikające z ich treści. Oznacza to, iż nieuprawnione i sprzeczne z zasadą praworządności jest twierdzenie organów, że w wyniku ponownie przeprowadzonego postępowania po wznowieniu w przedmiocie spornego stypendium, ustalono, że skarżąca w dacie jego przyznania i pobierania nie posiadała statusu osoby bezrobotnej. Zgromadzony materiał dowodowy nie daje bowiem podstaw do tego typu założenia. Z kolei Wojewoda K.-P. w zaskarżonej decyzji z ... 2014r. jako materialnoprawną podstawę wskazał przepis art. Art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. l ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, wskazując, że za bezrobotnego uważa się m.in. osobę niezatrudnioną i niewykonująca innej pracy zarobkowej, zdolną i gotowa do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie. Jak wskazał organ przepis ten ma kategoryczne brzmienie i nie przewiduje w tym zakresie żadnych wyjątków. Wskazując dalej, że skarżąca w okresie od dnia ...2012r. do dnia ....2012r. podlegała ubezpieczeniom społecznym i ubezpieczeniu zdrowotnemu jako osoba wykonująca umowę agencyjną, umowę zlecenie. Organ odwoławczy wskazał, bez analizy przepisów prawa, że w konsekwencji tego orzeczono o utracie przez stronę statusu bezrobotnego z dniem ....2012r. i uznał, że skoro skarżąca nie mogła posiadać statusu bezrobotnego od dnia ....2012r., to brak było podstaw do przyznania jej prawa do stypendium szkoleniowego. Organ odwoławczy uznał, że szkolenie miało miejsce w okresie od ... do ... 2013r., a więc po utracie statusu bezrobotnego. Odnosząc się do zarzutu odwołania, że skarżąca złożyła wniosek o skierowanie na kurs "opiekun osób starszych" w marcu 2013r. kiedy to nie była już osobą wykonującą inną pracę zarobkową, organ stwierdził, że z akt sprawy wynika, iż utraconego z dniem ....2012r. statusu nie nabyła ponownie z uwagi na niedokonanie po tym dniu ponownej rejestracji. Organ odwoławczy zwrócił jednocześnie uwagę, że w sytuacji gdy bezrobotny nie powiadomi urzędu pracy o podjęciu zatrudnienia, to po ujawnieniu tego faktu pozbawienie statusu bezrobotnego następuje od dnia podjęcia zatrudnienia, brak jest podstaw prawnych do pozbawienia statusu osoby bezrobotnej jedynie za okres wykonywania pracy. To na bezrobotnym, jak wskazuje organ odwoławczy, ciąży obowiązek powiadomienia PUP o podjęciu pracy, o czym każdy zainteresowany jest informowany w dniu rejestracji. Strona tego obowiązku nie dopełniła, biorąc na siebie ryzyko ujawnienia obciążającego ją faktu, co wiąże się z wszelkimi negatywnymi konsekwencjami tego zaniedbania. Powyższe stanowisko jest wadliwe ze wskazanych wyżej przyczyn. Nie znajduje podstaw prawnych twierdzenie organu odwoławczego, że w sytuacji gdy bezrobotny nie powiadomi urzędu pracy o podjęciu zatrudnienia, to po ujawnieniu tego faktu pozbawienie statusu bezrobotnego następuje od dnia podjęcia zatrudnienia, jak już wskazano rygor taki nie wynika z dyspozycji art. 33 ust. 4 pkt 1, art. 74 ani innego przepisu ustawy. Sąd nie podziela również stanowiska organu odwoławczego, że w takiej sytuacji jaka zaistniała w niniejszej sprawie brak było podstaw prawnych do pozbawienia statusu osoby bezrobotnej jedynie za okres wykonywania pracy. Nadto zważyć przyjdzie, że w sytuacji gdy organ orzekał w trybie wznowieniowym i w konsekwencji pozbawił osobę niebędącą już osobą bezrobotną (od ...2013r.), z mocą wsteczną statusu osoby bezrobotnej z dniem ....2012r. (decyzją z ... 2014r.) niezrozumiałe są stwierdzenia organu odwoławczego, iż skarżąca nie dokonała po tym dniu ponownej rejestracji. Organ nie wyjaśnił bowiem na jakiej podstawie prawnej skarżąca miałaby się zarejestrować, skoro była zarejestrowana jako osoba bezrobotna od ....2012r. aż do dnia ....2013r. (wydanie decyzji o utracie statusu osoby bezrobotnej). Co wymaga szczególnego podkreślenia posiadała status osoby bezrobotnej w dacie wszczęcia postępowania, zakończonego wydaniem decyzji, którą następnie organ uchylił w niniejszym postepowaniu wznowieniowym. O fakcie orzeczenia przez Starostę W. o utracie statusu bezrobotnego "z dniem ....2012" skarżąca dowiedziała się dopiero na skutek decyzji z ....2014r., która stała się wykonalna z dniem uzyskania przymiotu ostateczności. W ocenie Sądu, organy bezpodstawnie nałożyły zatem na skarżącą sankcję za niedopełnienie obowiązku osoby posiadającej status osoby bezrobotnej, w okresie poprzedzającym okres, którego dotyczy przedmiotowa sprawa. Przepisy ustawy nie zawierają regulacji pozwalających na takie działanie w okolicznościach, które zaistniały w niniejszej sprawie (art. 33 ust. 4). W sytuacji zatem gdy organ nie stwierdził, że w spornym okresie skarżąca nie spełniała ustawowych kryteriów osoby bezrobotnej, brak było podstaw do przyjęcia, że zaistniała przesłanka wznowienia określona w art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a., a tym bardziej do uchylenia decyzji o przyznaniu stypendium i orzeczenia o odmowie jego przyznania. Za podstawę ustalenia okoliczności w niniejszej sprawie organy obydwu instancji przyjęły wyłącznie treść decyzji Starosty W., wydanej w wyniku wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją z dnia ....2013r. o utracie przez skarżącą statusu osoby bezrobotnej z dniem ....2013r. jak wynika pośrednio z treści tej decyzji zapadła ona w związku z podjęciem przez skarżąca zatrudnienia (innej pracy zarobkowej), dokumentów brak w aktach sprawy. Trudno określić czy postępowanie w tej sprawie zostało wszczęte wnioskiem skarżącej, czy z urzędu, na skutek informacji osoby bezrobotnej. Niemniej stwierdzić przyjdzie, że postępowanie w sprawie utraty statusu osoby bezrobotnej zostało wszczęte z pewnością w czerwcu 2013r. Jak wynika jednakże z treści powyższej decyzji z dnia ....2014r. w wyniku wznowienia tego postępowania Starosta nie tylko uchylił decyzję dotychczasową wydaną w związku z podjęciem zatrudnienia w czerwcu 2013r., lecz ponownie rozpoznając tę sprawę orzekł o utracie statusu osoby bezrobotnej z dniem ....2012r., czyli kilka miesięcy przed wszczęciem postępowania zakończonego decyzją dotychczasową. Z uwagi na fakt, że wskazana decyzja Starosty W. z dnia ... 2014r. nie stanowiła przedmiotu skargi, a nadto został wydana w odrębnym postępowaniu wznowieniowym i jak wskazuje skarżąca nie kwestionowała jej w trybie odwoławczym, uznając za prawidłową, w ocenie Sądu, nie było dostatecznych podstaw aby objąć również tę decyzję sądowa kontrolą w niniejszym postępowaniu, w myśl art. 135 P.p.s.a. W tej sytuacji negatywna ocena legalności tej decyzji, Sądu w składzie orzekającym w niniejszej sprawie, nie mogła samoistnie skutkować jej uchyleniem w niniejszym postępowaniu sądowym. Z tych powodów Sąd dla potrzeb kontroli legalności decyzji wydanych w niniejszym postępowaniu ograniczył się w istocie do oceny czy mogła ona wywołać takie skutki prawne, jakie wywiodły z niej organy w administracji rozpatrujące niniejszą sprawę administracyjną. Mając na uwadze wskazane wyżej regulacje prawnomaterialnego oraz proceduralne i ich wykładnię Sąd stwierdził zatem, że przywoływana przez organy decyzja z ... 2014r. ta o charakterze konstytutywnym, nie mogła wywołać skutków prawnych niweczących powstałe uprzednio skutki prawne z mocą wsteczną w zakresie objętym rozstrzygnięciem podlegającym kontroli w niniejszej sprawie sądowoadministracyjnej. Decyzja Starosty W. z dnia ....2014r. (znak ...) jest decyzją ostateczną, zatem zgodnie z art. 16 § 2 K.p.a. jej wady mogą być ewentualnie wyeliminowane w trybie nadzwyczajnego postępowania administracyjnego, w tym zainicjowanego przez właściwy organ z urzędu lub na wniosek strony skarżącej. W szczególności rozważenia wymaga, czy decyzja ta nie jest dotknięta kwalifikowaną wadą nieważności określoną w art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., zgodnie z którym stwierdza się nieważności decyzji, która została wydana bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. Rozważenia wymaga również ewentualna dopuszczalność uchylenia lub zmiany tej decyzji w trybie art. 154 K.p.a. Zgodnie z zasadą praworządności wyrażoną w art. 6 i 7 K.p.a. organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa i stoją na straży praworządności, podejmując w toku postępowania wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Organ zatem, stosownie do ww. zasady, rozpoznając sprawę zobowiązany jest kierować się przepisem prawa ale także i słusznym interesem strony, o ile nie pozostaje on w kolizji z prawem. W doktrynie wyrażono stanowisko, że z reguły uwzględniania interesu społecznego i słusznego interesu obywateli wynikają dyrektywy interpretacyjne nie tylko prawa procesowego, ale również do prawa materialnego, o czym świadczy sformułowanie "do załatwienia sprawy" (por. B. Adamiak, J. Borkowski "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz", Warszawa 2012 r., s. 61). W tych okolicznościach faktycznych organy powinny były rozważyć, czy z uwagi na słuszny interes strony w postępowaniu, nie należało orzec co najwyżej o utracie statusu bezrobotnego jedynie na okres, w którym stwierdzono objęcie ubezpieczeniem społecznym. Zarówno Starosta jak i Wojewoda, w dniu podjęcia rozstrzygnięć, mieli świadomość, że już w dniu ....2012r. odpadała podstawa faktyczna pozbawiająca skarżącą statusu osoby bezrobotnej. Ustawa o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy nie zawiera przepisu, który regulowałby w jaki sposób określać termin utraty statusu osoby bezrobotnej w sytuacji niespełnienia przesłanki z art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. I ustawy. Brak jest zatem zarówno uregulowania, które wskazywałoby na możliwość pozbawienia osoby objętej ubezpieczeniem społecznym statusu bezrobotnego, tylko za dany okres, w którym osoba ta podlegała ubezpieczeniu, ale brak jest również przepisu, z którego wynikałoby, aby jedynym możliwym sposobem określenia terminu zastosowania takiej sankcji stanowiła tylko i wyłącznie data powstania zdarzenia prawnego. Powyższe rozważania nie oznaczają jednakże, iż Sąd nie ocenia nagannie postawy skarżącej, która posiadając status osoby bezrobotnej na jej wniosek i będąc pouczoną o konieczności niezwłocznego informowania o podjęciu zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, nie dochowała tego obowiązku. Właściwej reakcji organów wymaga każda sytuacja, w której osoba bezrobotna, ukrywa przed organem fakt, że przestała spełniać warunki posiadania tego statusu. Tego typu naganne działanie skarżącej może się jednak spotkać ze strony organu administracji z konsekwencjami tylko takimi jakie przewidują obowiązujące przepisy prawa, zwłaszcza gdy okoliczność ta wychodzi na jaw po znacznym upływie czasu. Ustawodawca w art. 74 ustawy, nie określił wprost sankcji związanych z niedopełnieniem przez bezrobotnego obowiązku zawiadomienia powiatowego urzędu pracy o podjęciu zatrudnienia, innej pracy zarobkowej lub złożeniu wniosku o wpis do ewidencji działalności gospodarczej oraz o zaistnieniu innych okoliczności powodujących utratę statusu bezrobotnego albo utratę prawa do zasiłku. Należy ich zatem poszukiwać w innych przepisach ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy np. art. 33. Jednakże przepisów, które dotyczą sankcji pozbawiających pewnych uzyskanych z mocy decyzji administracyjnej uprawnień, nie można interpretować rozszerzająco. Kolejną sankcję za tego typu zaniechanie osoby bezrobotnej ustawodawca określił w art. 119 ust. 2 ustawy, zgodnie z którym bezrobotny, który podjął zatrudnienie, inną pracę zarobkową lub działalność gospodarczą bez powiadomienia o tym właściwego powiatowego urzędu pracy, podlega karze grzywny nie niższej niż 500 zł. Odmienną kwestią pozostaje oczywiście zastosowanie wobec skarżącej sankcji przewidzianych przez ustawodawcę, celem doprowadzenia do zwrotu świadczeń, o ile zostaną one uznane w okolicznościach danej sprawy za nienależnie pobrane (w rozumieniu art. 76 ustawy, uwzględniając ewentualne zmiany stanu prawnego w tym zakresie pomiędzy dniem zaistnienia zdarzenia a data orzekania). Przy czym nie w każdej sytuacji faktycznej uwarunkowane jest koniecznością uprzedniego wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji o przyznaniu świadczenia, na czas określony, który już minął skutkując faktycznie ich wygaśnięciem. Zwrócić przy tym należy uwagę, iż w orzecznictwie podkreśla się, iż osoba bezrobotna kierowana na odbycie stażu, szkolenia, czy też innych form aktywizacji zawodowej powinna otrzymać nowe pouczenie o swoich prawach i obowiązkach w pełnym zakresie, obejmujące wszystkie przepisy normujące jej sytuacje prawną zwłaszcza w zakresie tych obowiązków, których zaniedbanie skutkuje tak poważną sankcją jak obowiązek zwrotu świadczenia (stypendium) jako nienależnie pobranego. Reasumując stwierdzić należy, że przy ponownym rozpoznaniu sprawy rzeczą organu I instancji będzie - stosownie do wskazanej wyżej wykładni prawa oraz wskazań – ponowne zbadanie i rozstrzygnięcie, czy ujawniona w styczniu 2014r. nowa okoliczność jest istotna dla orzeczenia o przyznaniu przedmiotowego stypendium w związku z odbytym szkoleniem osoby bezrobotnej, a także czy odpadły przesłanki przyznania tego stypendium, a następnie wydanie stosownego rozstrzygnięcia w trybie art. 151 K.p.a. Odnosząc się do wniosku skarżącej o wyłączenie jej z ewidencji osób bezrobotnych na okres od ....2012r. do ....2012r. wskazać przyjdzie, iż Sąd administracyjny nie posiada kompetencji do zastępowania organów administracji w rozpatrywaniu administracyjnych załatwianiu spraw administracyjnych należących do ich właściwości, wobec tego żądanie takie kierowane do sadu jest bezpodstawne. Nadto jak wskazano w niniejszym uzasadnieniu nie stanowiło przedmiotu niniejszej sprawy zagadnienie wyłączenia skarżącej w ewidencji osób bezrobotnych, czyli pozbawienia statusu osoby bezrobotnej, które zostało rozpoznane odrębna decyzją Starosty W. z dnia ... 2014r. Zatem żądanie skarżącej i zarzuty w tym zakresie, z uwagi na ostateczność tej decyzji może być dochodzone wyłącznie w trybach nadzwyczajnych postępowania administracyjnego zmierzających do weryfikacji tej decyzji (na wniosek strony lub z urzędu). W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w zw. z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Rozstrzygnięcie w przedmiocie wykonalności zaskarżonej decyzji wydano stosownie do art. 152 powołanej ustawy.