II SA/Bd 1051/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jarosław Wichrowski Sędziowie: Sędzia WSA Renata Owczarzak Sędzia WSA Joanna Brzezińska (spr.) Protokolant Katarzyna Korycka po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 16 stycznia 2013 r. sprawy ze skargi Z. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie cofnięcia licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego oddala skargę. Decyzją z dnia [...] czerwca 2012 r., decyzją nr [...]Starosta I.i w wyniku postępowania wszczętego z urzędu, na podstawie art. 15 ust. 1 pkt 2 lit. a w związku z art. 5 ust. 3 pkt 1 lit. a ustawy z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874 ze zm.) orzekł o cofnięciu Z. G. prowadzącemu działalność gospodarczą pod firmą Przedsiębiorstwo Usług i Handlu A. licencji Nr[...] z [...] maja 2006 r. na wykonywanie krajowego transportu drogowego rzeczy, wydanej przez Starostę I.. W uzasadnieniu organ wskazał, że decyzja została wydana w związku z uprawomocnieniem się wyroku Sądu Rejonowego I. z dnia [...] sierpnia 2011 r., sygn. akt [...], którym uznano Z. G. winnym popełnienia ciągu czynów z art. 270 § 1 ustawy z dnia 2 sierpnia 1997 r. Kodeks karny (daje powoływanej jako k.k.) tj. dokonania podrobienia umów użyczenia [...] pojazdów samochodowych oraz [...] naczep samochodowych, a następnie w dniu [...] listopada 2010 r. w Starostwie Powiatowym w I. w Wydziale Komunikacji i Transportu w trakcie prowadzonej kontroli przedłożenia ich jako autentyczne. Organ zaznaczył, że przestępstwo z art. 270 § 1 k.k. można popełnić tylko z winy umyślnej oraz, że Z. G. jako przedsiębiorca wykonujący działalność w zakresie krajowego transportu drogowego rzeczy obowiązany jest spełniać określone wymagania uprawniającego go do wykonywania działalności transportowej. W związku z art. 15 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o transporcie drogowym tj. nie spełnianiem wymagań uprawniających do wykonywania działalności w zakresie transportu drogowego, wszczęto z urzędu postępowanie administracyjne wobec przedsiębiorcy w sprawie wydania decyzji o cofnięciu licencji. Zgodnie z art. 5 ust 3 pkt 1 lit. a ustawy o transporcie drogowym, osoby prowadzące działalność w zakresie transportu drogowego muszą spełniać wymóg dobrej reputacji, a wymóg ten nie jest spełniony lub przestał być spełniany przez osoby, które zostały skazane prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwa umyślne: karne skarbowe, przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, mieniu, obrotowi gospodarczemu, wiarygodności dokumentów, ochronie środowiska lub warunkom pracy i płacy albo innym przepisom dotyczącym wykonywania zawodu. Z. G. dopuszczając się popełnienia przestępstwa z art. 270 § 1 k.k., stanowiącemu przestępstwo umyślne przeciwko wiarygodności dokumentów, wraz z uprawomocnieniem się wyroku przestał spełniać wymóg dobrej reputacji. W związku z powyższym organ postanowił o cofnięciu licencji. W odwołaniu od powyższej decyzji Z. G. podniósł, że fakt skazanie go prawomocnym wyrokiem nie stanowi przyczyny cofnięcia nabytych uprawnień do wykonywania transportu drogowego, a czyn z art. 270 § 1 k.k. jest przestępstwem o niskiej szkodliwości społecznej. Podniósł, że gdy występował o wydanie licencji, figurował już w rejestrze skazanych i w tedy nie stanowiło to przeszkody do wydania licencji. Cofnięcie licencji będzie miało fatalne skutki dla całej jego rodziny w związku z zawartymi umowami leasingowymi i kredytowymi, a pracownikom Starostwa Powiatowego w I. zarzucił zbytnią nadgorliwość. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B., decyzją z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...] na podstawie art. 15 ust. 1 pkt 2 lit. a w związku z art. 5 ust. 3 pkt 1 lit a ustawy o transporcie drogowym oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. orzekło o utrzymaniu zaskarżonej decyzji w mocy. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że podstawą do prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie transportu drogowego jest odpowiednia licencja wydawana przez właściwy organ administracji publicznej podmiotom spełniającym wszystkie ustawowe przesłanki uprawniające do ubiegania się o jej wydanie. Przesłanki te określone są w art. 5 ust. 3-6 ustawy o transporcie drogowym, w tym m.in. wymóg dobrej reputacji. Jak wyjaśnił organ wymóg dobrej reputacji nie jest spełniany przez osoby skazane prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwa umyślne: karne skarbowe, przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, mieniu, obrotowi gospodarczemu, wiarygodności dokumentów, ochronie środowiska lub warunkom pracy i płacy albo innym przepisom dotyczącym wykonywania zawodu. Z uwagi na fakt skazania za przestępstwo przeciwko wiarygodności dokumentów Z. G. przestał spełniać wymóg dobrej reputacji w myśl art. 5 ust. 3 pkt 1 lit a ustawy o transporcie drogowym, co legło u podstaw uznania przez organ I instancji, iż wystąpiła przesłanka do cofnięcia udzielonej mu licencji. Organ odwoławczy nadmienił również, iż skarżący nie kwestionował okoliczności związanych ze skazaniem go prawomocnym wyrokiem sądu za umyślne przestępstwo przeciwko wiarygodności dokumentów, a organ I instancji nie mógł wydać decyzji innej niż zaskarżona. Na powyższe rozstrzygnięcie przedsiębiorca wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, w której powtórzył argumentację zawartą w odwołaniu od decyzji organu I instancji. Skarżący jednocześnie wniósł o warunkowe utrzymanie posiadania licencji na czas trwania umów leasingowych. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem działalności administracji publicznej, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd, następuje tylko w przypadku stwierdzenia istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270). Zgodnie z art. 134 tej ustawy sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (§ 1). Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest decyzja organu administracji o cofnięciu licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w oparciu o art. 15 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2012 r., poz. 1265, dalej powoływana jako: ustawa o transporcie drogowym). Zgodnie z art. 22 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej ograniczenie działalności gospodarczej jest dopuszczalne tylko w drodze ustawy i tylko ze względu na ważny interes społeczny. W myśl art. 6 ust 1 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz.U. z 2010 r., Nr 220, poz. 147 z poźn.zm.) podejmowanie, wykonywanie i zakończenie działalności gospodarczej jest wolne dla każdego na równych prawach, z zachowaniem warunków określonych przepisami prawa. Zgodnie z art. 64 ust. 1 tej ustawy, jeżeli przepis odrębnej ustawy stanowi, że dany rodzaj działalności jest działalnością regulowaną w rozumieniu niniejszej ustawy, przedsiębiorca może wykonywać tę działalność, jeżeli spełnia szczególne warunki określone przepisami tej odrębnej ustawy i po uzyskaniu wpisu w rejestrze działalności regulowanej. Uzyskanie stosownej licencji wymaga między innymi wykonywania działalności gospodarczej w zakresie określonym w przepisach ustawy o transporcie drogowym, o czym stanowi art. 75 ust. 3 pkt 1 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej. Organy udzielające licencji oraz wszelkie warunki wykonywania działalności objętej licencjami, a także zasady i tryb wydawania licencji określają przepisy ustaw odpowiednich ustaw (ust. 5). Należy wskazać, że zgodnie z art. 5 ust 1 ustawy o transporcie drogowym podjęcie i wykonywanie transportu drogowego wymaga uzyskania odpowiedniej licencji. Przesłanki określające wymogi wobec przedsiębiorców ubiegających się o uzyskanie licencji wymienione zostały w art. 5 ust. 3 ustawy o transporcie drogowym. Stosownie do art. 5 ust 3 pkt 1 ww. ustawy przedsiębiorcy udziela się licencji jeżeli członkowie organu zarządzającego osoby prawnej, osoby zarządzające spółką jawną lub komandytową, a w przypadku innego przedsiębiorcy – osoby prowadzące działalność gospodarczą, spełniają wymogi dobrej reputacji. W dalszej części cytowanego przepisu ustawodawca określił, iż wymóg dobrej reputacji nie jest spełniony lub przestał być spełniany przez te osoby jeżeli: - zostały skazane prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwa umyślne: karne skarbowe, przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, mieniu, obrotowi gospodarczemu, wiarygodności dokumentowo, ochronie środowiska lub warunkom pracy i płacy albo innym przepisom dotyczącym wykonywania zawodu; - wydano w stosunku do tych osób prawomocne orzeczenie zakazujące wykonywania działalności gospodarczej w zakresie transportu drogowego. Z przytoczonego przepisu wynika, iż jednym z warunków uzyskania przez przedsiębiorcę licencji na wykonywanie transportu drogowego jest wymóg dobrej reputacji spełniany przez osobę prowadzącą działalność gospodarczą w tym przedmiocie. Wymóg ten nie jest spełniony lub przestaje być spełniany w przypadku skazania tej osoby prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo umyślne m.in. przeciwko wiarygodności dokumentów. Z zapisu, iż "wymóg dobrej wiary nie jest spełniany lub przestał być spełniany" wynika, że wymóg ten jest nie tylko warunkiem otrzymania licencji, ale też musi być spełniany przez okres na który licencja została wydana. W myśl art. 15. ust 1 pkt 2 lit a ustawy o transporcie drogowym, licencję na wykonywanie transportu drogowego cofa się jeżeli jej posiadacz nie spełnia wymagań uprawniających do wykonywania działalności w zakresie transportu drogowego. Oznacza to w konsekwencji, że przedsiębiorca, który został skazany prawomocnym wyrokiem za przestępstwo określone w art. 5 ust. 3 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym przestaje spełniać wymóg dobrej reputacji wymaganej dla prowadzenia tego rodzaju działalności gospodarczej. Bezspornym w okolicznościach sprawy pozostaje, że skarżący został skazany wyrokiem Sądu Rejonowego w I. z dnia [...] sierpnia 2011 r. sygn. akt [...] (prawomocnym od [...].09.2011r.). Sąd uznał Z. G. winnym popełnienia ciągu przestępstw z art. 270 § 1 k.k. polegających na podrobieniu dokumentów (umów użyczenia [...] pojazdów samochodowych oraz [...] naczep samochodowych) i następnie użyciu ich jako autentycznych w trakcie kontroli (prowadzonej przez Wydział Komunikacji i Transportu Starostwa Powiatowego) i za to skazał go na karę [...] lat pozbawienia wolności warunkowo zawieszając jej wykonanie na okres próby wynoszący [...] lata oraz karę grzywny w rozmiarze [...] stawek dziennych. Faktu tego zresztą skarżący nie kwestionował w czasie całego postępowania przed organami administracji publicznej. Art. 270 znajduje się w rozdziale XXXIV Kodeksu karnego "Przestępstwa przeciwko wiarygodności dokumentów". Ponadto zważyć przyjdzie, że to umyślne przestępstwo pozostawało w ścisłym związku z licencjonowaną działalnością gospodarczą skarżącego. Jak już wskazano cytowany przepis art. 5 ust. 3 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym stawia przed osobą ubiegającą się o uzyskanie licencji na wykonywanie transportu drogowego, jak również przed osobą, która tą licencję już uzyskała, wymóg spełnienia określonych warunków, w tym wymóg dobrej reputacji. Ustawodawca zastrzegł jednocześnie, że wymogu tego nie spełnia osoba skazana prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo umyślne między innymi przeciwko wiarygodności dokumentów. Wobec tego wedle przepisu art. 15. ust 1 pkt 2 lit a ustawy, utrata przymiotu "dobrej reputacji" skutkuje obligatoryjnie cofnięciem posiadanej przez przedsiębiorcę licencji na wykonywanie transportu drogowego. Odnosząc się do argumentacji zawartej w skardze stwierdzić należy, że nie mogą odnieść zamierzonego przez skarżącego skutku zarzuty dotyczące nieuwzględnienia przez organ aspektu sytuacji majątkowej rodziny czy interesu społecznego. Jak już zostało wcześniej wskazane, w myśl art. 1 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych przedmiotem kontroli Sądu jest zgodność zaskarżonej decyzji z obowiązującym prawem. Sąd badając sprawę kieruje się zasadą legalności nie zaś słuszności. Wskazanie przez skarżącego, że popełnione przez niego przestępstwo "nie nosi znamion ciężkiego przestępstwa" nie ma znaczenia dla sprawy. W myśl art. 11 P.p.s.a. ustalenia wydanego w postępowaniu karnym prawomocnego wyroku skazującego co do popełnienia przestępstwa wiążą sąd administracyjny. Oznacza to, że sąd administracyjny pozbawiony jest możliwości dokonywania jakichkolwiek ustaleń odnoszących się do sfery faktów dowodowych istotnych dla stwierdzenia popełnienia przestępstwa. Zasada wynikająca z art. 11 P.p.s.a. pośrednio odnosi się do organów administracyjnych, które dokonują ustaleń faktycznych ocenianych następnie w drodze kontroli sądowoadministracyjnej (wyrok NSA z dnia 12 maja 2011 r. I GSK 213/10). Skoro zatem skarżący został skazany prawomocnym wyrokiem sądu powszechnego jednoznacznie wypełnia on dyspozycję przepisu art. 15 ust 1 pkt 2 lit a ustawy o transporcie drogowym wskazującego na przesłanki cofnięcia licencji do wykonywania transportu drogowego. Sąd nie stwierdził naruszeń prawa materialnego lub przepisów postępowania po stronie rozpatrujących sprawę organów administracji skutkujących koniecznością wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. W tym stanie rzeczy, na postawie art. 151 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uznał, że skarga podlegała oddaleniu.