II SA/Bd 1052/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Klotz po rozpoznaniu w dniu 4 marca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku W. Ż. o uzupełnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 17 grudnia 2014 r. sygn. akt II SA/Bd 1052/14 w zakresie zwrotu kosztów postępowania w sprawie ze skargi W. Ż. na orzeczenie Komendanta [...] Policji w B. z dnia [...] marca 2014 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia orzeczenia dyscyplinarnego i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania postanawia: uzupełnić wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 17 grudnia 2014 r., sygn. akt II SA/Bd 1052/14 w zakresie zwrotu kosztów postępowania poprzez dodanie do sentencji wyroku punktu 3. o treści: "3. zasądza od Komendanta [...] Policji w B. na rzecz skarżącego W. Ż. kwotę 257 (dwieście pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego." Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w punkcie 1. wyroku z dnia 17 grudnia 2014 r. sygn. akt II SA/Bd 1052/14 uchylił zaskarżone orzeczenie, zaś w punkcie 2. stwierdził, że zaskarżone orzeczenie nie podlega wykonaniu – w sprawie ze skargi W. Ż., reprezentowanego przez profesjonalnego pełnomocnika będącego radcą prawnym, na orzeczenie Komendanta [...] Policji w B. z dnia [...] marca 2014 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia orzeczenia dyscyplinarnego i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. W wyroku tym Sąd nie orzekł co do zwrotu kosztów postępowania sądowego. Odpis powyższego wyroku wraz z uzasadnieniem doręczony został m.in. pełnomocnikowi skarżącego, który – jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru – potwierdził jego otrzymanie datą 9 lutego 2015 r. W piśmie z dnia 9 lutego 2015 r. (wpływ do sądu 10 lutego 2015 r.) pełnomocnik skarżącego wniósł o uzupełnienie rzeczonego wyroku w zakresie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 157 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu – a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia – zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Wniosek o uzupełnienie wyroku co do zwrotu kosztów sąd może rozpoznać na posiedzeniu niejawnym. Uzupełnienie orzeczenia co do zwrotu kosztów następuje w wypadkach, w których sąd nie orzekł o kosztach, mimo, że strona zażądała we właściwym czasie ich przyznania. Zgodnie natomiast z art. 200 powołanej ustawy, w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Wniosek pełnomocnika skarżącego o uzupełnienie wyroku zasługuje na uwzględnienie. W niniejszej sprawie Sąd wyrokiem z dnia 17 grudnia 2014 r. uwzględnił skargę, zaś wniosek o zwrot kosztów postępowania zawarty został w skardze inicjującej postępowanie w tej sprawie. Nadto, pełnomocnik skarżącego złożył wniosek o uzupełnienie wyroku co do zwrotu kosztów, z zachowaniem ustawowego terminu, o którym mowa w powołanym powyżej art. 157 § 1. Powoduje to, że na mocy art. 200 powołanej ustawy skarżącemu przysługuje od organu zwrot kosztów postępowania. Skarżącemu należy się zatem zwrot faktycznie poniesionych i udokumentowanych kosztów postępowania w przedmiotowej sprawie w wysokości 257 zł. Na sumę zasądzonych w sentencji postanowienia kosztów postępowania w tym zakresie w niniejszej sprawie – w rozumieniu art. 200 w zw. z art. 205 § 2 powołanej ustawy – składa się wysokość kosztów zastępstwa procesowego przed sądem administracyjnym w pierwszej instancji na kwotę 240 zł, zgodnie z art. 205 § 2 wskazanej ustawy i odpowiednio § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r. poz. 490). Do kosztów niezbędnych do celowego dochodzenia praw strony reprezentowanej przez radcę prawnego również podlega zaliczeniu wydatek w kwocie 17 zł w związku z koniecznością uiszczenia opłaty skarbowej od dokumentu stwierdzającego ustanowienie pełnomocnika (por. uchwała SN z dnia 12 marca 2003 r. sygn. akt III CZP 2/03, OSNC 2003, nr 12, poz. 161). Uznając zatem wniosek pełnomocnika skarżącego o uzupełnienie wyroku w zakresie zwrotu kosztów za zasadny, Sąd – na mocy art. 157 § 2 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – orzekł jak w sentencji postanowienia.