II SA/Bd 1055/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Renata Owczarzak Sędziowie sędzia WSA Elżbieta Piechowiak (spr.) sędzia WSA Leszek Tyliński Protokolant starszy sekretarz sądowy Elżbieta Brandt po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 lipca 2018 r. sprawy ze skargi T. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...] w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy oddala skargę. W dniu [...] 2015 r. do Urzędu Miasta w [...] wpłynął wniosek Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] o sprawdzenie posiadanych przez T. J. kwalifikacji do kierowania pojazdami w zakresie kategorii A i B, ponieważ w ciągu roku licząc od [...].2014 r. do [...].2015r. dopuścił się on wielokrotnego naruszenia przepisów i zasad bezpieczeństwa ruchu drogowego, uzyskując łącznie 26 punktów. Decyzją z dnia [...] 2015r. nr [...] Prezydent Miasta [...], działając na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia [...] marca 2015 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Z 2015 r. poz. 541) orzekł o zatrzymaniu T. J. prawa jazdy nr [...]. Od powyższej decyzji T. J. złożył odwołanie, zarzucając organowi I instancji naruszenie przepisów postępowania poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego. W uzasadnieniu strona podniosła, iż nie popełniła wszystkich naruszeń przypisanych jej przez organy kontroli ruchu drogowego. Odwołujący zaznaczył, że w 2010r. skradziono jemu dokumenty (dowód osobisty, prawo jazdy, paszport). Prowadzone postępowanie zakończyło się jednak postanowieniem o jego umorzeniu z uwagi na niewykrycie sprawców. Odwołujący się wskazał też, iż na jego konto zostały już wcześniej, dwukrotnie wpisane punkty za przekroczenie prędkości w okolicach [...] woj. [...]. W tej zaś sprawie wydano wyrok uniewinniający T. J. od zarzucanego mu wykroczenia- sygn. akt XII W 2449/15. Odwołujący podniósł, iż to nie on popełnił wszystkie przypisane mu wykroczenia i wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. Decyzją z dnia [...] 2016 r. nr [...]Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W wyniku rozpatrzenia wniesionego przez skarżącego odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. decyzją z dnia [...] marca 2017 r. nr [...] utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Kolegium wskazało, że zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw starosta wydaje decyzję administracyjną o zatrzymaniu prawa jazdy lub pozwolenia na kierowanie tramwajem w przypadku przekroczenia liczby 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1 ustawy wymienionej w art. 4. Starosta wydając na wniosek komendanta wojewódzkiego Policji, w razie przekroczenia 24 punktów karnych za przekroczenie przepisów ruchu drogowego, skierowanie na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji, nie ma uprawnienia do badania prawidłowości postępowania, w związku z którym naliczone zostały określonemu kierowcy punkty karne. Decyzja ta ma zatem charakter związany, co oznacza że po uzyskaniu informacji od Komendanta Wojewódzkiego Policji o przekroczeniu dopuszczalnej liczby punktów organ ma obowiązek zatrzymać prawo jazdy i nie ma przy tym kompetencji do samodzielnego weryfikowania nałożonych punktów karnych. Ponadto wśród wykroczeń, za popełnienie których przypisano odwołującemu punkty karne, nie ma wykroczenia, które popełniono na terenie województwa [...]. W skardze do Sądu T. J. wskazał, iż w 2011 r. skradziono jemu dokumenty, którymi ktoś się posługuje. Podkreślił, iż w sprawie sygn. akt [...] w [...] z [...]2015r został wyrokiem uniewinniony od zarzucanego mu wykroczenia, dotyczącego przekroczenia prędkości na terenie województwa [...]. Zdaniem skarżącego, analogiczna sytuacja występuje w sprawie wykroczenia popełnionego na terenie [...], za które przypisano mu 8 pkt karnych. Skarżący przyznał się do popełnienia 6 wykroczeń mających miejsce w [...], za które przyznano mu łącznie 18 punktów karnych. Jak twierdzi, nie posiadał wiedzy o tym, iż przyznano mu 8 pkt karnych za wykroczenie popełnione w [...] i dlatego nie mógł skutecznie wnieść środka odwoławczego do Sądu. W związku z powyższym, skarżący wniósł o uchylenie decyzji organu II instancji, gdyż jak twierdzi niesłusznie przypisano mu punkty karne za wykroczenia, których nie popełnił. Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył co następuje: W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz. U. z 2017 r., poz. 2188 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm. - dalej jako: "p.p.s.a."), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Z brzmienia art. 145 § 1 p.p.s.a. wynika natomiast, że w przypadku, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, czy inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas w zależności od rodzaju naruszenia uchyla zaskarżoną decyzję w całości lub w części, albo stwierdza jej nieważność bądź niezgodność z prawem. Zaskarżona decyzja może ulec uchyleniu wówczas, gdy organom administracji publicznej można postawić zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli to naruszenie miało bądź mogło mieć - istotny wpływ na wynik sprawy. Przeprowadzona w niniejszej sprawie ocena zgodności z prawem poddanych kontroli Sądu decyzji administracyjnych wg wyżej wskazanych kryteriów wykazała, że nie doszło do naruszenia prawa w takim stopniu, które by skutkowało ich uchyleniem. Podstawą wydania wskazanej decyzji była informacja od Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...], że w okresie od [...] 2015 r. do [...] 2015 r. T. J. wielokrotnie naruszył przepisy ruchu drogowego, uzyskując łącznie 26 punktów karnych. Postępowanie w sprawie toczyło się zatem na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw, w skrócie "u.z.K.k"), zgodnie z którym do dnia 3 czerwca 2018 r. starosta wydaje decyzję administracyjną o zatrzymaniu prawa jazdy lub pozwolenia na kierowanie tramwajem w przypadku przekroczenia liczby 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1 ustawy wymienionej w art. 4, czyli ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r., poz. 1137 ze zm., dalej przywoływanej jako: "p.r.d."). Na podstawie tego ostatniego przepisu organy policji prowadzą ewidencję kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego. Danemu naruszeniu przepisów przypisuje się odpowiednią liczbę punktów w skali od 0 do 10 a stosowną adnotację umieszcza się w tej ewidencji. Punkty za naruszenie przepisów ruchu drogowego wpisane do ewidencji usuwa się po upływie 1 roku od dnia naruszenia, chyba że przed upływem tego okresu kierowca dopuścił się naruszeń, za które na podstawie prawomocnych rozstrzygnięć przypisana liczba punktów przekroczyłaby 24 punkty lub w przypadku kierowców, o których mowa w art. 140 ust. 1 pkt 3 - 20 punktów (art. 130 ust. 2 p.r.d.). Wpisu do ewidencji dokonuje policjant lub pracownik jednostki Policji (§ 4 ust. 8 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego) z tym, że wpisu ostatecznego dokonuje się, jeżeli naruszenie przepisów ruchu drogowego stwierdzone zostanie prawomocnym wyrokiem sądu, postanowieniem sądu o warunkowym umorzeniu postępowania, mandatem karnym albo orzeczeniem organu orzekającego w sprawie o naruszenie w postępowaniu dyscyplinarnym, a wpisu tymczasowego niezwłocznie po ujawnieniu naruszenia, przy czym po stwierdzeniu naruszenia jednym z ww. rozstrzygnięć wpis ten staje się wpisem ostatecznym (§ 4 ust. 1, 2 i 4 ww. rozporządzenia). Treść powołanych przepisów wskazuje jednoznacznie, że zgodnie z art. 130 ust. 2 p.r.d. jedynie Komendant Wojewódzki Policji jest organem, który dokonuje wpisów w ewidencji, a więc w drodze czynności materialno - technicznych ujawnia w ewidencji punkty przyznane poszczególnym kierowcom i dokonuje ich wykreśleń. Wykreśleń w ewidencji można się jednak domagać jedynie w stosunku do tego organu, który ewidencję prowadzi. Z kolei przepis art. 7 ust. 1 pkt 5 u.z.K.k. stanowi, że jedyną i wyłączną okolicznością, która przesądza o obowiązku wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy jest informacja o przekroczeniu przez kierowcę limitu 24 punktów otrzymanych za naruszenia przepisów ruchu drogowego. Organy administracji publicznej nie badają w związku z tym, w jakich okolicznościach doszło do popełnienia wykroczenia, ani okoliczności dotyczących sposobu naliczania punktów. Z mocy woli ustawodawcy organ administracji publicznej opiera swoje rozstrzygnięcie na przekazanej mu informacji o przekroczeniu przez kierowcę liczby 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego, otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1p.r.d. Tym samym organ prowadzący postępowanie o zatrzymanie prawa jazdy w trybie art. 7 ust. 1 pkt 5 u.z.K.k. nie może ani powoływać z urzędu, ani na wniosek strony dowodów na okoliczność potwierdzenia, czy też weryfikacji treści informacji, o której mowa w tym przepisie. Z tego względu uznać należy, że argumenty wskazane w skardze, a odnoszące się do błędnego ustalenia stanu faktycznego sprawy pozostają bez wpływu na treść rozstrzygnięcia. Z akt administracyjnych kontrolowanego postępowania wynika bowiem jednoznacznie i jest to okoliczność bezsporna, że skarżący w ciągu roku licząc od [...]2014 r. do [...].2015r. dopuścił się wielokrotnego naruszenia przepisów i zasad bezpieczeństwa ruchu drogowego, uzyskując łącznie 26 punktów. Nie ma więc wątpliwości, że została spełniona przesłanka wydania decyzji w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy, a zatem rozstrzygnięcie organów jest prawidłowe. Sąd nie dopatrzył się również jakichkolwiek naruszeń przepisów prawa procesowego. Należy bowiem wskazać, że orzekające w sprawie organy dysponowały materiałem dowodowym wystarczającym do podjęcia rozstrzygnięcia. Ponadto, wydane w sprawie decyzje - w obu instancjach - zawierają wszelkie określone prawem elementy. Na marginesie wskazać należy również, że nie miał wpływu na treść rozstrzygnięcia wyrok Sądu Rejonowego w [...] sygn. akt [...] uniewinniający skarżącego od zarzucanego wykroczenia, gdyż wśród wykroczeń, za które stronie przypisano punkty nie ma powyższego wykroczenia. Oznacza to, iż punkty z tego zdarzenia nie zostały zarachowane na konto skarżącego. Opisana przez skarżącego okoliczność kradzieży dokumentów, jak również popełniania wykroczeń przez osobę posługującą się jego danymi nie mogło być przedmiotem oceny organu. Organy administracyjne nie są uprawnione, by prowadzić postępowania za organy policji i sądy powszechne w zakresie ustalania zawinienia w zakresie popełnionych wykroczeń. Skarżący miał zatem możliwość uruchomienia określonej procedury przed właściwym organem policyjnym, mającej na celu ewentualne zmniejszenie liczby punktów. Przypomnieć w tym miejscu należy, że- jak to wyżej wyjaśniono-organ nie może ingerować samodzielnie w rejestr policyjny i nie może arbitralnie decydować o tym, czy punkty są kierowcy przypisane prawidłowo, czy nie. Biorąc pod uwagę powyższe, w ocenie Sądu za trafne należy uznać stanowisko organu, że w sprawie zaistniała podstawa do wydania decyzji w przedmiocie zatrzymania skarżącemu prawa jazdy, skoro dane wskazane we wniosku Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] 2015r. o sprawdzenie kwalifikacji potwierdzały okoliczność, że skarżący przekroczył 24 punkty za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Wszystkie naruszenia miały miejsce w okresie od [...] 2014 r. do [...] 2015r., czyli w okresie krótszym niż rok. Skarżący tych ustaleń w żaden sposób nie podważył, albowiem nie wykazał, aby którykolwiek wpis do ewidencji, wskazany przez Komendanta Wojewódzkiego Policji we wniosku, w związku ze wskazanymi przez niego okolicznościami, został z niej usunięty lub nie istniał. Ze względu na powyższe, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd oddalił skargę.