II SA/Bd 1056/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA: Małgorzata Włodarska Sędzia WSA: Renata Owczarzak Asesor WSA: Anna Klotz (spr.) Protokolant Mariusz Pawełczak po rozpoznaniu w dniu 4 maja 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi P. S. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] 2004 nr [...] w przedmiocie wymeldowania oddala skargę. II SA/Bd 1056/04 UZASADNIENIE P. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] 2004r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta B. z dnia [...] 2004r. sygn. akt [...] o wymeldowaniu go z pobytu stałego przy ul. G. w B. Rozstrzygnięcie organ wydał na podstawie art. 138 § 1 pkt. 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego ( Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) oraz art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych ( Dz. U. z 2001r. Nr 87, poz. 960 ze zm.). Decyzja organu I instancji mimo jej wydania nigdy skutecznie nie została doręczona P. S. Przed jej wydaniem próby ustalenia pobytu skarżącego w celu zapewnienia mu czynnego udziału w postępowaniu okazały się daremne. Faktycznie decyzja organu I instancji została doręczona skarżącemu wraz z pismem z dnia 22 lipca 2004r. nr [...], wysłanym na adres Aresztu Śledczego W. w dniu [...] 2004r. Na podstawie akt sprawy ustalono, że poza sporem pozostaje okoliczność, że skarżący nie przebywał od 10 lutego 2003r. w miejscu stałego pobytu przy ul. G. w B. Okoliczność powyższą potwierdziła M. S. oraz sam skarżący w odwołaniu z dnia 4 sierpnia 2004r. wniesionym od rozstrzygnięcia organu I instancji. Skarżący opuścił miejsce stałego pobytu w związku z pracą, którą znalazł w W. Jak wywodzi w odwołaniu: "Po zakończeniu pracy w W. chciałem dopełnić tych formalności o wymeldowaniu, ale doszedłem do wniosku, że powrócę do starego zamieszkania w B.". Skarżący w piśmie z dnia 9 czerwca 2004r. oświadczył, że od 14 października 2003r. przebywa w areszcie śledczym. Organ II instancji utrzymując w mocy rozstrzygnięcie pierwszoinstancyjne stwierdził, że jest ono zgodne z przepisami prawa, gdyż P. S. w okresie od lutego 2003r. do października 2003r. przebywał poza miejscem dotychczasowego pobytu stałego bez dopełnienia obowiązku meldunkowego, o którym jest mowa w art. 15 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych. W skardze do Sądu, skarżący przyznaje, że zgodnie z przepisami prawa popełnił błąd. Dalej wywodzi, iż opuścił miejsce pobytu stałego z zamiarem powrotu do niego. W miejscu tym pozostawił rzeczy osobistego użytku. Obawia się, że nie będzie mógł ich odzyskać, gdyż został wymeldowany. Dlatego zaskarża wydaną decyzję organu II instancji. Wojewoda [...] wniósł o oddalenie skargi jako nieuzasadnionej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej dokonywaną pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Katalog spraw przewidzianych do kontroli sądowej zawarty został w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm) - dalej P.p.s.a. Podkreślenia wymaga to, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną ( art. 134 § 1 P.p.s.a.). W świetle powyższego kontrola legalności działalności administracji publicznej sprowadza się do jego oceny pod kątem zgodności z przepisami prawa, ale tylko w granicach danej sprawy. Sąd kontrolując zaskarżoną decyzję stwierdził, że nie narusza ona przepisów prawa. Zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych ( Dz. U. z 2001r. Nr 87, poz. 960 ze zm. ) w brzmieniu obowiązującym od 1 maja 2004r. organ gminy wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 2 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się. Organ nie posiada już obowiązku ustalania nowego miejsca jej pobytu. W rozpoznawanej sprawie skarżący w lutym 2003r. opuścił miejsce pobytu stałego na okres dłuższy niż 2 miesiące i nie dopełnił obowiązku wymeldowania się. Tym samym wypełnił dyspozycję powyższego przepisu. Prawdą jest, że postępowanie zmierzające do wydania decyzji organu I instancji było prowadzone bez udziału skarżącego. Z akt administracyjnych sprawy niezbicie wynika, że organ podejmował daremne próby stalenia pobytu skarżącego. Powyższe nie miałoby jednak wpływu na rozstrzygnięcie sprawy, ponieważ nie ma wątpliwości, że skarżący opuścił miejsce swojego pobytu stałego i nie podważa tej okoliczności. Nie zaprzecza również, aby ta nieobecność była krótsza niż 2 miesiące. Z uwagi na powyżej przedstawiony stan faktyczny i prawny Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy działając na podstawie art. 151 P.p.s.a skargę oddalił jako nieuzasadnioną.