II SA/Bd 1057/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Renata Owczarzak po rozpoznaniu w dniu 9 października 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku T.J. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] stycznia 2016 r., nr [...] w przedmiocie skierowania na badanie psychologiczne postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Decyzją z dnia [...] stycznia 2016 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Prezydenta M. T. z dnia [...] grudnia 2016r. nr [...] o skierowaniu T. J. na badania psychologiczne. W skardze na powyższą decyzję T. J. wniósł o wstrzymanie jej wykonania. Zdaniem skarżącego zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa i nie powinna nieść za sobą skutku w postaci pozbawienia skarżącego prawa jazdy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarżący T. J. domaga się wstrzymania wykonania decyzji w przedmiocie skierowania na badanie psychologiczne. Na poparcie powyższego żądania nie wskazał żadnej argumentacji. Całe uzasadnienie skargi, w której przedmiotowy wniosek jest zawarty, zawiera bowiem tylko merytoryczne zarzuty wobec kwestionowanego rozstrzygnięcia. Z uwagi na powyższe Sąd nie jest w stanie ocenić, czy w przypadku strony zasadne jest udzielenie jej tymczasowej ochrony w postępowaniu sądowym. Możliwość taką przewiduje art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017r. poz. 1369) – zwanej dalej: "P.p.s.a.", zgodnie z którym wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności będących jej przedmiotem. Natomiast stosownie do treści art. 61 § 3 P.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania zaskarżonego aktu sąd dokonuje oceny, czy w sprawie zaistniały przesłanki określone w art. 61 § 3 P.p.s.a. Ocena ta jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku złożonym przez stronę. Oznacza to, że wniosek powinien być wnikliwie uzasadniony. Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Nieodzowne jest w jej ramach wykazanie zaistnienia jednej z przesłanek określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a., tj. zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Możliwość wystąpienia szkody lub trudnych do odwrócenia skutków przez wydanie danej decyzji musi być natomiast realna i poparta rzeczowymi dowodami źródłowymi. Strona na gruncie art. 61 § 3 P.p.s.a. zobowiązana jest zatem skonkretyzować rodzaj szkody grożącej jej na skutek wykonania zaskarżonej decyzji. Wskazanie szkody bez jej uprawdopodobnienia uniemożliwia pozytywną ocenę wniosku (por.: postanowienie NSA z 20 stycznia 2016 r., sygn. akt I OZ 1866/15; dostępne na stronie internetowej: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Dokonując oceny złożonego wniosku w okolicznościach przedmiotowej sprawy Sąd stwierdził, że skarżący nie uprawdopodobnił, że zachodzą ustawowe przesłanki wstrzymania wykonania decyzji. Podkreślić należy, że wniosek ten dotyczy bowiem decyzji o skierowaniu skarżącego na badania psychologiczne. Nałożony na skarżącego obowiązek poddania się badaniu psychologicznemu ma zaś na celu stwierdzenie istnienia bądź nieistnienia przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdami. Jego niedopełnienie nie skutkuje bezpośrednio utratą uprawnień do kierowania pojazdami. Skierowanie na badanie psychologiczne ma jedynie na celu wyjaśnienie wątpliwości, co do stanu psychicznego osób, które naruszają przepisy ruchu drogowego. Wykonanie zaskarżonego aktu nie jest również przymusowe, co oznacza, że skarżący może nie zgłosić się na badanie. Co prawda niepoddanie się badaniu prowadzi do wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy, jednakże to nie decyzja o skierowaniu na badanie, lecz zachowanie strony wywołuje takie konsekwencje. Gdyby skarżący wykonał ostateczną decyzję i poddał się badaniom nie doszłoby do zatrzymania prawa jazdy. Skarżący powinien liczyć się z tym, że skoro organ nie wstrzymał wykonania zaskarżonej decyzji to jest ona wykonalna i aby uniknąć negatywnych skutków należy ją wykonać. Przeciwne rozumowanie i uwzględnienie tej okoliczności prowadziłoby do swoistego nagrodzenia skarżącego za to niewłaściwe zachowanie. Zdaniem Sądu wykonanie przez skarżącego badania nie zrodzi zatem trudnych do odwrócenia skutków, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.