II SA/Bd 1059/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Wiesław Czerwiński Sędzia WSA Elżbieta Piechowiak Sędzia WSA Wojciech Jarzembski (spr.) Protokolant Agnieszka Jagiełłowicz po rozpoznaniu w dniu 18 stycznia 2006r. na rozprawie sprawy ze skargi I. P. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] 2005 roku nr [...] w przedmiocie uznania za osobę bezrobotną, przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych, odmowy przyznania świadczenia przedemerytalnego oddala skargę Starosta Ś. decyzją z dnia [...] 2002r. na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 2, art. 23 ust. 1 i 2, art. 37k ust. 1 oraz art. 6 pkt 6 lit. a i b ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu ( tekst jedn. Dz. U. z 2001 r. Nr 6, poz. 56 z późn. zm.) uznał I. P. za osobę bezrobotną z dniem 22.02.2002r., przyznał jej prawo do zasiłku od dnia 2.03.2002r. w wysokości 476,70 zł miesięcznie oraz odmówił przyznania do świadczenia przedemerytalnego od dnia 22.02.2002r. Wojewoda [...] - rozpoznawszy odwołanie I. P. od ww. decyzji- decyzją z dnia [...] 2002r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu dokonano analizy treści art. 37k ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 1994r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (tekst jedn.: Dz. U. z 2001 Nr 6, poz. 56 ze zm.), w oparciu o który rozstrzygnięto sprawę. Rozpoznając skargę I. P. na powyższą decyzję - Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w Gdańsku wyrokiem z dnia 7 maja 2003r. - II SA/Gd 1486/02 oddalił decyzję. W dniu 1 czerwca 2005r. do Wojewody [...]wpłynął wniosek I. P. z 7 kwietnia 2005r. o wznowienie postępowania z uwagi na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 30 marca 2005r. Skarżąca wskazała, że "Trybunał Konstytucyjny uwzględnił moje racje". Wznowiwszy postanowieniem z [...] 2005 r. postępowanie Wojewoda [...] decyzją [...] 2005r. [...] na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 w związku z art. 145 § 1 i art. 145a kpa odmówił uchylenia decyzji ostatecznej Wojewody [...] z dnia [...] 2002r., znak: [...]. W uzasadnieniu Wojewoda wskazał, że decyzja Wojewody [...] z dnia [...] 2002r. nie została wydana na podstawie przepisu, którego niezgodność z Konstytucją stwierdził Trybunał Konstytucyjny i że nie zaistniała żadna z okoliczności wymienionych w cyt. powyżej art. 145 § 1 kpa. I. P. na powyższą decyzję Wojewody z 5 września 2005r. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy zaznaczając, że Wojewoda pominął w decyzji będącej przedmiotem skargi istotne powody wynikające z art. 145 § 1 pkt 4 i 8 k.p.a. a mianowicie, że: - nie z własnej winy nie brała udziału w postępowaniu, gdyż rozstrzygnięcia zapadały bez jej wiedzy - decyzja wydana została wbrew orzeczeniu Trybunału Konstytucyjnego, który ustawę unieważnił z powodu braku 30-to dniowego obowiązującego tzw. "vacatio - legis". Zdaniem skarżącej także treść decyzji sporządzona została w języku bardzo trudnym i niezrozumiałym dla przeciętnego obywatela. Wojewoda w ogóle nie podjął problemów, kwestii, które były bardzo istotne wówczas, kiedy wydał decyzję odmowną. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, powtarzając argumentację z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wskazując, że w myśl art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. organ administracji publicznej, o którym mowa w art. 150, po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 § 2 k.p.a. wydaje decyzję, w której odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 i art. 145a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Skarga jest oczywiście bezzasadna albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa. W myśl bowiem art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. organ administracji publicznej, o którym mowa w art. 150, po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 § 2 k.p.a. wydaje decyzję, w której odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145a. Zgodnie zaś z art. 145a § 1 k.p.a. można żądać wznowienia postępowania również w przypadku, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub ustawą, na podstawie którego została wydana decyzja. Wskazany przez skarżącą wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 30 marca 2005r. - sygn. akt K 19/02 opublikowany w Dz. U. z 2005r. Nr 59 poz. 517 stwierdził, że 1. art. 3 pkt 14 lit. f ustawy z dnia 17 grudnia 2001r. o zmianie ustawy o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa, ustawy o ochronie roszczeń pracowniczych w razie niewypłacalności pracodawcy, ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, ustawy o zakazie stosowania wyrobów zawierających azbest, ustawy o Trójstronnej Komisji do Spraw Społeczno - Gospodarczych i wojewódzkich komisjach dialogu społecznego oraz ustawy o ułatwieniu zatrudnienia absolwentom szkół (Dz. U. Nr 154, poz. 1793) ustalający nowe brzmienie art. 37k ust. 9 zdanie pierwsze ustawy z dnia 14 grudnia 1994r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz. U. z 2003r. Nr 58 poz. 514, Nr 90, poz. 844, Nr 122, poz. 1143, Nr 128, poz. 1176, Nr 135, poz. 1268, Nr 137, poz. 1302, Nr 142, poz. 1380, Nr 166, poz. 1608, Nr 203, poz. 1966, Nr 2036 i 2037, Nr 223, poz. 2217 i Nr 228, poz. 2255 oraz z 2004r. Nr 64, poz. 593, Nr 69, poz. 624 i Nr 96, poz. 959) w części, w jakiej zawiera zwrot:" w dniu 7 listopada 2001r.", uzależniający prawo do świadczenia przedemerytalnego pracowników byłych państwowych przedsiębiorstw gospodarki rolnej od posiadania w tym dniu statusu bezrobotnego, jest niezgody z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz, że 2. art. 11 ust. 2 ustawy z dnia 17 grudnia 2001r. powołanej w punkcie 1 w części, w jakiej zawiera zwrot: "zarejestrowały się w powiatowym urzędzie pracy i", wyłączający nabycie prawa do świadczenia na dotychczasowych zasadach przez osoby, które przed dniem wejścia w życie tej ustawy spełniły warunki do nabycia prawa do świadczenia przedemerytalnego, lecz nie zarejestrowały się w powiatowym urzędzie pracy, jest niezgodny z art. 2 Konstytucji. Tymczasem decyzja Wojewody [...] z [...] 2002r.- [...] jak i poprzedzająca ją decyzja Starosty Ś. z [...] 2002r. [...] wydane zostały na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 2, art. 6c ust. 2 pkt 2, art. 23 ust. 1 i ust. 2 pkt 3, art. 37k ust. 1 ustawy z 14 grudnia 1994r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, a więc nie na podstawie przepisów o niekonstytucyjności których orzekł Trybunał. W szczególności należy podkreślić, że wyrok Trybunału dotyczy braku zgodności z Konstytucją brzmienia "art. 37 ust. 9 zdanie pierwsze ... w części w jakiej zawiera zwrot " w dniu 7 listopada 2001r.", a przedmiotowe decyzje oparte były - m.in. - na art. 37k ust. 1 ww. ustawy z 14 grudnia 1994r. Jest więc oczywiste, że decyzja Wojewody [...] z dnia [...] 2002r. nie została wydana na podstawie przepisu, którego niezgodność z konstytucją stwierdził Trybunał Konstytucyjny, a tym samym -po myśli art. 151 § 1 kpa w zw. z art. 145a § 1 kpa brak było podstaw do uchylenia decyzji z 22 maja 2002r. Brak było także podstaw wynikających z art. 145 § 1 kpa w związku z art. 151 kpa uzasadniających uchylenie decyzji z 22 maja 2002r. która- na co należy w tym miejscu jeszcze zwrócić uwagę - była już przedmiotem sądowej kontroli. Podkreślenie tego jest o tyle istotne, że skarżąca w dalszej części swej skargi usiłuje polemizować z orzeczeniem sądowym z 7 maja 2003r. Mimo, że wnosząc o wznowienie postępowania skarżąca powoływała się wyłącznie na wyrok Trybunału Konstytucyjnego - błędnie wywodząc, że ma on istotne znaczenie dla wydanych wobec niej decyzji - to Wojewoda w zaskarżonej decyzji z [...] 2005r, dokonał także prawidłowej analizy ewentualnego wystąpienia okoliczności o których mowa w art. 145 § 1 kpa. Zgodnie z tym przepisem w zw. z art. 151 § 2 kpa podstawą uchylenia ostatecznej decyzji byłaby sytuacją gdyby: 1. dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe, 2. decyzja wydana została w wyniku przestępstwa, 3. decyzja wydana została przez pracownika lub organ administracji państwowej, który podlega wyłączeniu stosowanie do art. 24 i 25 Kpa, 4. strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu, 5. wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję, 6. decyzja wydana została bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu, 7. zagadnienia wstępne zostało rozstrzygnięte przez właściwy organ lub sąd odmiennie od oceny przyjętej przy wydaniu decyzji (art. 100 § 2 Kpa), 8. decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione. Co prawda skarżąca w swej skardze stwierdziła, że nie z własnej winy nie brała udziału w postępowaniu a rozstrzygnięcia zapadały bez jej wiedzy to nie potrafiła wskazać w jakim postępowaniu pozbawiono ją możliwości udziału. Taka też okoliczność nie wynika bynajmniej z akt postępowania administracyjnego. Z akt tych nie wynika aby wystąpiła jakakolwiek przesłanka z art. 145 § 1 kpa uzasadniająca w trybie art. 151 § 1 pkt 2 kpa uchylenie decyzji z 22 maja 2002r. Na marginesie należy dodać, że zupełnie chybione są także - w sposób oczywisty - zawarte w skardze wywody dotyczące języka zaskarżonej decyzji. W tym stanie rzeczy uznając, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 z późn. zm.) Sąd skargę oddalił.