II SA/Bd 1061/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Elżbieta Piechowiak Sędziowie: Sędzia WSA Grażyna Malinowska- Wasik Sędzia WSA Wojciech Jarzembski ( spr ) Protokolant Ewa Majchrzak po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 14 stycznia 2010r. sprawy ze skargi S. B. na postanowienie Kujawsko-Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] października 2009 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu nielegalnego użytkowania obiektu budowlanego oddala skargę. Postanowieniem z [...] ([...]) Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w C. na podstawie art. 123 Kpa oraz art. 83 ust. 1, art. 59f ust. 1, art. 59g, i art. 57 ust. 7 w zw. z art. 54 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118 ze zm.) nałożył na S. B. karę pieniężną 75.000 zł za nielegalne użytkowanie obiektu budowlanego. Składając zażalenie S. B. zaprzeczył, iż prowadzi działalność w tym obiekcie a wymierzona kara jest surowa. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. decyzją z [...] ([...]) na podstawie art. 123, 144 i 138 § 1 pkt 1 kpa oraz art. 57 ust. 7, 59 f ust. 1 i 81 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 83 ust. 2 ww. ustawy z 7 lipca 1994 r. utrzymał w mocy ww. postanowienie wskazując, że w trakcie kontroli ujawniono, iż część usługowo- handlowa parteru budynku jest przez inwestora użytkowana co jest ewidentnym uchybieniem art. 54 i art. 55 Prawa budowlanego i musiało skutkować wydaniem zaskarżonego postanowienia zgodnie z art. 57 ust. 7, a wysokość kary obliczana jest w oparciu o art. 59f ust. 1 i podlega 10 –krotnemu podwyższeniu, w związku z art. 57 ust. 7. W skardze skarżący zarzucił naruszenie art. 59f, art. 3 ust. 2a ww. ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. w zw. z załącznikiem do ustawy (kategoria I i kategoria XVII obiektów budowlanych) a także przepisów rozporządzenia RM w sprawie Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych (PKOB) z dnia 30 grudnia 1999 r. przez ustalenie, że w lokalu była prowadzona działalność handlowa, przyjmując bezpodstawnie, że podstawą naliczenia kary winien być obiekt budowlany zaliczony do kategorii XVII, chociaż w rzeczywistości jest to obiekt kategorii I budynek mieszkalny jednorodzinny i wniósł o uchylenie obu postanowień i zwrot kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie odwołując się do swego postanowienia, wskazując także że kategoria obiektu była określona ostateczną decyzją Starosty C. z [...], zaś słowo "użytkowanie" oznacza "korzystać, eksploatować", co miało miejsce w niniejszej sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności organów administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, iż zadaniem sądu administracyjnego jest zbadanie zgodności zaskarżonej decyzji z przepisami zarówno prawa materialnego jak i procesowego w odniesieniu do stanu faktycznego istniejącego w chwili wydania zaskarżonej decyzji. Należało wiec zbadać zgodność zaskarżonej decyzji z przepisami ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego – dalej w skrócie Kpa- oraz z przepisami ustawy z 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2003 r., Nr 207, poz. 2016 z poźn. zm.) dalej w skrócie: Prawo budowlane. Zgodnie natomiast z treścią przepisów art. 134 § 1 art. 133 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z poźn. zm.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy i wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy. Z akt sprawy wynika natomiast, że skarżący uzyskał pozwolenie na budowę - decyzją nr [...] Starosty C. z dnia [...] sygn. akt [...] budynku mieszkalnego z garażem oraz wewnętrznymi instalacjami: wodociągową, kanalizacyjną, centralnego ogrzewania, elektryczną oraz przyłączem wodociągowym I kanalizacyjnym do sieci miejskiej, na działkach nr [...],[...],[...] obręb nr [...], przy ul. S. G. w C. Z akt wynika także, że decyzją Starosty C. nr [...] z dnia [...], sygn. akt [...] zmieniono poprzednią decyzję nr [...] w związku z zatwierdzeniem przedłożonego przez inwestora projektu budowlanego zamiennego w branży budowlanej, sanitarnej i elektrycznej obejmującego swoim zakresem istotne zmiany bowiem w trakcie realizacji zamierzenia inwestor postanowił zlokalizować na parterze budynku lokal usługowy (sklep). W decyzji tej Starosta określił kategorię obiektu na I i XVII (gdzie I – budynki mieszkalne jednorodzinne i XVII- budynki handlu, gastronomii i usług). Inwestor tj. skarżący na tą decyzję, ani na takie – co należy mocno podkreślić- ustalenia kategorii obiektu nie wniósł przysługującego mu odwołania do organu odwoławczego, mimo prawidłowego pouczenia o prawie złożenia odwołania. Oznacza to, że powyższa decyzja ze wszystkimi konsekwencjami pozostaje ciągle w obrocie prawnym! Z akt wynika również, że w trakcie prowadzonej kontroli stwierdzono użytkowanie części mieszkalnej na piętrze – poddaszu oraz użytkowanie parterowego pomieszczenia z artykułami motoryzacyjnymi. Skarżący podczas przeprowadzonej kontroli oświadczył, że w części handlowej artykuły motoryzacyjne są składowane z uwagi na wypowiedzenie umowy dzierżawy w poprzednio wynajmowanym pomieszczeniu. Nie ulega więc wątpliwości, że skarżący - co należy mocno zaakcentować- przystąpił w sposób jednoznacznie oczywisty do użytkowania tego pomieszczenia bez uprzedniego udzielenia pozwolenia na użytkowanie. Z przepisów art. 54 i 55 Prawa budowlanego wynika, że do użytkowania obiektu budowlanego, na którego wniesienie jest wymagane pozwolenie na budowę, można przystąpić uzyskawszy ostateczną decyzję o pozwoleniu na użytkowanie, m.in. gdy obiekt jest zaliczony do kategorii XV, IX-XVIII, XX, XXII, XXIV, XXVII, XXX, o których mowa w załącznikach do ustawy. Przystąpienie do użytkowania bez wymaganej przepisami Prawa budowlanego decyzji o pozwoleniu na użytkowanie skutkuje wydaniem po myśli art. 57 ust. 7 Prawa budowlanego postanowienia wymierzającego karę z tytułu użytkowania obiektu. Natomiast wielkość wymierzonej kary obliczana jest w oparciu o art. 59f ust. 1 Prawa budowlanego i podlega 10- krotnemu podwyższeniu, w związku z art. 57 ust. 7 Prawa budowlanego. Kara winna wynosić: iloczyn- stawka opłaty "s" (stała określona art. 59f Prawa budowlanego) wynosząca aktualnie 500 zł (x) współczynnik kategorii obiektu budowlanego "k" (obiekt usługowo –handlowy – kategoria XVII, określona także w decyzji o pozwoleniu na budowę) wynoszący 15,0 (x) współczynnik wielkości obiektu budowlanego "w" wynoszący (obiekt usługowo – handlowy o kubaturze 1.036 m 3 , tj. ≤ 2.500 m3) 1,0 x 10 krotne podwyższenie – (500 zł x 15 x 1) x 10 = 75.000 zł. Analiza akt sprawy prowadzi Sąd do jednoznacznego wniosku, że skoro skarżący do przedmiotowego obiektu wprowadził towar, poumieszczał go na regałach i przebywali w nim ludzie to przystąpił do użytkowania obiektu, co zresztą potwierdził swoim podpisem w protokole kontroli w dniu [...]. Nieistotne zaś są powody dla których przystąpił do użytkowania lokalu i bez znaczenia jest, że tylko składował towar a nie prowadził działalności handlowej. Istotne jest, że fakt użytkowania lokalu w sposób oczywisty miał miejsce a skarżący nie posiadał odpowiedniego pozwolenia. To zaś są okoliczności oczywiście bezsporne. I dlatego nie dopatrzywszy się w zaskarżonym postanowieniu (a także i w poprzedzającym go postanowieniu organu pierwszej instancji) naruszenia obowiązującego prawa Sąd na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalił.