II SA/Bd 1063/15

Dnia 8 lutego 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Leszek Tyliński Sędziowie: sędzia WSA Elżbieta Piechowiak (spr.) sędzia WSA Jarosław Wichrowski Protokolant: asystent sędziego Magdalena Gadecka-Kauczor po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 lutego 2017 roku sprawy ze skargi A. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy oddala skargę. II SA/Bd 1063/15 UZASADNIENIE Burmistrz M. po rozpatrzeniu wniosku D. i H. L., decyzją z dnia [...] r. Nr [...], znak: [...] ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie wiaty wraz z niezbędnymi urządzeniami budowlanymi na działce nr ew. [...] obręb [...] M. w granicach określonych na załączniku nr [...]. Odwołanie od tej decyzji złożył A. K., który podniósł, że nie wyraża zgody na lokalizację planowanej wiaty przy granicy z jego nieruchomością. W jego ocenie intencją inwestora jest wybudowanie na granicy działek garażu, w którym będą parkowane samochody emitujące szkodliwe spaliny. Nadto odwołujący podniósł, że inwestycja zmieni wygląd jego działki, ograniczy dostęp do światła słonecznego, a ponadto uniemożliwi w przyszłości remont jego budynku. Wyjaśnił, że istniejąca już na sąsiedniej działce zabudowa spowodowała spadek wartości jego nieruchomości. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B decyzją z dnia [...] r. znak: [...] uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Organ odwoławczy wskazał na braki we wniosku inwestora, braki w decyzji o warunkach zabudowy, nieprawidłowe przeprowadzenie analizy, a także na nieuzasadnione rozstrzyganie kwestii położenia inwestycji na granicy z działką sąsiednia. Burmistrz M. po ponownym rozpatrzeniu wniosku inwestorów decyzją z dnia [...] r. Nr [...]. znak: [...] ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie wiaty (przeznaczonej na cele gospodarcze) wraz z niezbędnymi urządzeniami budowlanymi na działce nr ew. [...] obręb [...] M. w granicach określonych na załączniku nr [...] do decyzji. Decyzja ta została po raz kolejny zaskarżona przez A. K., który wyraził sprzeciw wobec inwestycji i uzasadnił go prawem do życia na własnej posesji w niepogorszonych warunkach, a nadto wyraził obawy, że pod dachem planowanej budowli będą stały samochody inwestorów z silnikami wysokoprężnymi. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B decyzją z dnia [...] r., znak: [...], uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał w szczególności na wadliwie przeprowadzoną analizę oraz braki w treści zaskarżonej decyzji. Decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy przez inwestorów D. i H. L.. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy wyrokiem z dnia 9 kwietnia 2015 r. sygn. akt: II SA/Bd 53/14 skargę oddalił. Burmistrz M. po ponownym rozpatrzeniu wniosku inwestorów, decyzją z dnia [...] r. Nr [...], znak: [...] ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie wiaty (przeznaczonej na cele gospodarcze) wraz z niezbędnymi urządzeniami budowlanymi na działce nr ew. [...] obręb [...] M. w granicach określonych na załączniku nr [...] do decyzji. Organ wyjaśnił również, że teren inwestycji nie jest objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego oraz nie przystąpiono do opracowywania takiego planu. Ponadto zgodnie z decyzją Burmistrza M. z dnia [...]. umorzono postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia. Teren objęty wnioskiem nie leży na obszarach objętych ochroną na podstawie przepisów odrębnych, nie wymaga zgodny na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze, projektowane uzbrojenie techniczne oraz dotychczasowe warunki obsługi komunikacyjnej są wystarczające dla projektowanej inwestycji. Planowane zamierzenie inwestycyjne stanowi uzupełnienie zabudowy nieruchomości i spełnia warunki art. 61 ust. 1 ww. ustawy. W sprawie nie zachodziła konieczność uzgodnienia projektu decyzji z pozostałymi organami wymienionymi w art. 53 ust. 4 ww. ustawy. Odwołanie od tej decyzji po raz kolejny złożył A. K. podnosząc, że inwestorzy powinni pobudować garaż w odległości od granicy przewidzianej odpowiednimi przepisami prawa budowlanego. Zeznania urzędników określił jako jawną arogancję władzy i nierówne traktowanie obywateli. Wyraził kategoryczny sprzeciw wobec planowanej lokalizacji wiaty (garażu) na granicy z jego działką, gdyż zgodnie z obowiązującym porządkiem prawnym ma prawo do życia na swojej posesji w niepogorszonych warunkach. W jego ocenie wiata będzie służyła do parkowania samochodów zanieczyszczających powietrze. Realizacja inwestycji przesłoni dostęp do światła dziennego, a także ograniczy możliwość dojścia do wszystkich ścian budynku odwołującego się. Wskazał, że sąsiedzi uniemożliwiali mu dotychczas remont jego budynku, a także zwrócił uwagę na inne prace zrealizowane na terenie działki sąsiedniej oraz na złe stosunki między sąsiadami. Poinformował, że inwestorzy złożyli donos o nielegalnym wycięciu drzewa przez skarżącego, a nadto pomówili jego żonę o kradzież. Wadliwa izolacja akustyczna budynku inwestorów, zainstalowanie przez nich kamer oraz całonocne oświetlanie jego działki ograniczają prywatność i swobodę korzystania przez odwołującego z jego nieruchomości, a także powodują obniżenie jej wartości. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B, rozpoznając sprawę na skutek odwołania złożonego przez A. K., decyzją z dnia [...]., znak: [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Burmistrza M. z dnia [...] r. Zdaniem organu odwoławczego zwracającego uwagę na treść przepisu art. 64 ust 1 ustawy z dnia 27.03.2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r., Nr 164, poz. 1588), analiza treści decyzji Burmistrza M. prowadzi do wniosku, iż została ona wydana zgodnie ze wskazanymi powyżej przepisami prawa i zawiera wszelkie niezbędne elementy (w tym załącznik tekstowy i graficzny). Podniesiono ponadto, że organ I instancji w zaskarżonej decyzji wskazał jaka ma być powierzchnia zabudowy projektowanego budynku oraz intensywność zabudowy, a także parametry planowanego obiektu. Dodatkowo organ I instancji nałożył na wnioskodawców szereg obowiązków, w tym obowiązek zapewnienia dostępu światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi. Odnosząc się do zarzutu odwołującego kwestionującego usytuowanie planowanej inwestycji bezpośrednio przy granicy jego działki Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B wskazało, że podnoszone przez odwołującą się zarzuty w tym zakresie są przedwczesne i na tym etapie nieuzasadnione ze względu na fakt, iż mogą być podnoszone w trakcie postępowania administracyjnego dotyczącego pozwolenia na budowę lub w sytuacji wykorzystywania budynku gospodarczego przez inwestora niezgodnie z przeznaczeniem. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy oraz w piśmie procesowym z dnia [...]. skarżący podniósł, że zaskarżona decyzja narusza jego słuszny interes jako właściciela nieruchomości sąsiedniej zmuszając go do znoszenia zakłóceń w postaci hałasu, zwiększonego natężenia ruchu pojazdów powodującego emisję spalin przez samochody parkujące na nieruchomości inwestorów, co w konsekwencji powoduje zmniejszeniu wartości jego nieruchomości. Skarżący wskazał również na postawę urzędników, którzy w jego ocenie stoją po stronie inwestora i są stronniczy. W jego ocenie planowana inwestycja nic powinna być zlokalizowana na granicy z jego działką, lecz w przepisowej odległości od jego nieruchomości. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie wskazując, że po ponownej analizie akt sprawy nie znaleziono podstaw do zmiany zaskarżonego orzeczenia, ponieważ zostało podjęte zgodnie ze stanem faktycznym oraz w oparciu o obowiązujące przepisy prawa. Wojewódzki Są Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Skarga w niniejszej sprawie nie zasługuje na uwzględnienie. Sądowa kontrola legalności, przeprowadzona stosownie do wskazań zawartych w art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U.z 2012r. poz. 270 ze zm.) wykazała bowiem, że zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada wymogom wynikającym z przepisów prawa obowiązujących w dacie jego podjęcia. Analiza akt niniejszej sprawy prowadzi do wniosku, iż przedmiotowa inwestycja nie jest objęta ustaleniami obowiązującego planu miejscowego zagospodarowania, w związku z czym orzekające w sprawie organy obu instancji słusznie uznały, że wniosek strony winien być objęty regulacją przepisu art. 59 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz.U. z 2016r. poz. 778 ze zm.)- dalej jako "u.p.z.p.". Stanowi on bowiem, że zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86. wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy, Wydanie pozytywnej decyzji o ustaleniu warunków zabudowy uzależnione jest jednak od kumulatywnego spełnienia przesłanek określonych przepisem art. 61 ust. 1 cyt. wyżej ustawy. Zgodnie z tym przepisem wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Wobec zarzutów skargi zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy odgrywa regulacja przewidziana przepisem art. 61 ust. 1 pkt 1 cyt. ustawy, poprzez który ustawodawca wprowadził konieczność spełniania przez wnioskodawcę kryterium tzw. dobrego sąsiedztwa. Chodzi bowiem o to, by projektowany obiekt pod względem funkcjonalnym nie odbiegał od funkcji już istniejącej w sąsiedztwie zabudowy, przy czym szczegółowe zasady dotyczące ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zostały określone w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. (Dz.U. Nr 164, poz. 1588). Zgodnie z § 3 ust. 1 cyt. rozporządzenia, wyznacza się wokół działki, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków wymienionych w art. 61 ust. 1-5 w/w ustawy. Przeprowadzona w ten sposób analiza, składająca się z części tekstowej i graficznej, zgodnie z § 9 cyt. rozporządzenia stanowi załącznik do decyzji o warunkach zabudowy. Jak wynika z załączników do decyzji organu l instancji, organ ten dokonał -zgodnie z art. 53 ust. 3 w związku z art. 61 ust. 1 ustawy - na wytyczonym terenie analizy zabudowy znajdujących się na nim działek, a wyniki analizy znalazły odzwierciedlenie w sentencji tejże decyzji, precyzującym odpowiednio warunki nowej zabudowy. Wobec spełnienia wymagań określonych przepisami prawa, zgodnie z art. 61 ust.1 u.p.z.p., brak podstaw do odmowy wydania decyzji o warunkach zabudowy. Odnosząc się do zarzutów skargi stwierdzić należy, że nie znajduje racjonalnego uzasadnienia obawa skarżącego, że planowana wiata jest w istocie garażem, bowiem występuje zasadnicza różnica pomiędzy tymi obiektami budowlanymi. Wprawdzie przepisy prawa budowlanego nie definiują pojęcia wiaty, ale w języku potocznym - do którego w takim przypadku należy się odwołać - wiata stanowi konstrukcję dachową na słupach o wnętrzu nieoddzielonym od otoczenia zewnętrznego przegrodami budowlanymi. Innymi słowy wiatą jest obiekt zadaszony oparty na słupkach. Z kolei garaż to obiekt trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych (ściany) i posiadający dach. W świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie może zatem budzić wątpliwości, że planowanej wiaty nie można traktować jako budynku garażowego, a więc obiektu zamkniętego. Trafnie też organ odwoławczy wskazuje, że decyzja o warunkach zabudowy nie określa konkretnej lokalizacji inwestycji, następuje to na kolejnym etapie –pozwolenia na budowę. Należy zwrócić uwagę, że w pkt 2 ppkt 1 lit.b przedmiotowej decyzji o warunkach zabudowy organ I instancji wyznaczył obowiązującą linię zabudowy na kopii mapy zasadniczej stanowiącej załącznik nr 1 do tej decyzji określając jedynie teren realizacji inwestycji, bez wskazania konkretnego posadowienia planowanego obiektu. Pamiętać należy, że linia zabudowy określa nieprzekraczalną granicę terenu potencjalnej inwestycji. Jest to zaledwie granica obszaru, ale niekoniecznie linia, do której budynki muszą przylegać. Budynki mogą pozostawać w zróżnicowanej odległości do linii zabudowy. Samo wykreślenie linii zabudowy nie determinuje szczegółowego rozmieszczenia budynków w obrębie obszaru ograniczonego przez linię zabudowy. Pojęcie "linii zabudowy", którym posługuje się ustawodawca w art. 61 ust. 7 u.p.z.p. zawiera w sobie zarówno "obowiązujące linie zabudowy", jak i "nieprzekraczalne linie zabudowy". Obowiązująca linia zabudowy wyznacza dokładne miejsce lokalizacji inwestycji wzdłuż tejże linii, zaś nieprzekraczalna linia zabudowy wyznacza jedynie minimalne położenie obiektu względem wskazanej linii, której przekroczyć nie można, ale sam obiekt może być sytuowany w oddaleniu od tak wyznaczonej granicy. Czy w konkretnej sprawie będzie to nieprzekraczalna linia zabudowy, czy też obowiązująca linia zabudowy, wynikać będzie z analizy sporządzanej w toku postępowania zmierzającego do ustalenia warunków zabudowy (wyrok NSA z dnia 5 sierpnia 2008r., sygn. II OSK 967/07, wyrok NSA z 9 września 2010r., II OSK 1311/09, wyrok NSA z 8 lipca 2008r., sygn. akt II OSK 779/07, wyrok WSA w Gorzowie Wlkp. z dnia 3 stycznia 2013r. sygn. akt II SA/Go 792/12). Rację ma zatem Burmistrz M. wskazujący w uzasadnieniu swojej decyzji, że nie był on uprawniony do przesądzenia, czy planowana inwestycja jest możliwa do realizacji bezpośrednio przy granicy z działką sąsiednią. Nie był tym bardziej upoważniony do wyznaczenia linii, na której inwestor ma posadowić nowy obiekt budowlany na działce. Dokładne usytuowanie planowanego obiektu budowlanego określone zostanie w postępowaniu w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Skoro więc załącznik do decyzji organu l instancji ( t.j. kopia mapy zasadniczej) nie zawiera żadnych oznaczeń dotyczących konkretnych parametrów przyszłej inwestycji i jej odległości od granic działki i istniejących zabudowań, to mylne jest przekonanie skarżącego, że zaskarżona decyzja ustala konkretne posadowienie przyszłego obiektu o określonych parametrach. Wobec powyższego zarzuty podnoszone przez skarżącego dotyczące nieprawidłowej odległości planowanego obiektu od granic działki nie mogły odnieść żadnego skutku, na co prawidłowo wskazał organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Nie znajduje uzasadnienia także podnoszony przez skarżącego zarzut nadmiernej uciążliwości planowanej inwestycji dla nieruchomości będącej jego własnością. Niewątpliwie każda budowa i użytkowanie wybudowanych obiektów nie pozostaje bez wpływu na otoczenie. Obawa, że inwestor nie sprosta wymogom ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich nie może prowadzić do odmowy wydanie decyzji o warunkach zabudowy. Te okoliczności nie mogą być bowiem przedmiotem szczegółowych ustaleń na etapie wydawania decyzji o warunkach zabudowy. Poza tym ewentualne negatywne oddziaływanie przyszłego obiektu na otoczenie mieści się w pojęciu ochrony interesu osób trzecich, zaś ochrona ta w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy nie może być oceniana tak, jak w kolejnym postępowaniu, którego przedmiotem jest pozwolenie na budowę. Decyzja o ustaleniu warunków zabudowy wytycza bowiem jedynie podstawowe kierunki ukształtowania projektowanej inwestycji w sposób wiążący projektanta obiektu budowlanego i organ wydający pozwolenie na budowę. W ocenie Sądu zaskarżona decyzja organu I instancji w sposób wystarczający określa konieczną ochronę uzasadnionych interesów osób trzecich, zobowiązując w punkcie 4.a do zaprojektowania obiektu w sposób umożliwiający zgodne z przepisami prawidłowe użytkowane nieruchomości sąsiednich, w tym w zakresie dostępu do światła dziennego, ochrony przed uciążliwościami powodowanymi przez hałas, wibracje, zakłócenia elektryczne i promieniowanie i in. Ustalenia decyzji organu l instancji w zakresie ochrony interesu osób trzecich w powyższym kontekście uznać należy za wystarczające tym bardziej, biorąc pod uwagę, że obiekty tego rodzaju i tej wielkości jak projektowany, co do zasady nie stwarzają dla otoczenia przekraczających normy uciążliwości w postaci hałasu, zacienienia czy też zanieczyszczeń powietrza. W tym stanie rzeczy dokonana przez organ odwoławczy ocena, prowadząca do uznania, że w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki do wydania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy jest zgodna z obowiązującym prawem i dlatego skarga podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012r. poz. 270 ze zm.).