II SA/Bd 1066/05

Dnia 9 marca 2006 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Wiesław Czerwiński ( spr.) Sędziowie: sędzia WSA Małgorzata Włodarska asesor WSA Ewa Kruppik-Świetlicka Protokolant: Ewa Czerwińska po rozpoznaniu w dniu 09 marca 2006 roku na rozprawie sprawy ze skargi Anny K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] 2005 nr [...] w przedmiocie skierowania na badania lekarskie. 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty A. z dnia [...] 2005 r. nr [...], 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. II SA/Bd 1066/05 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] 2005 r., nr [...], znak [...] Starosta A. skierował Annę K. na badania lekarskie do Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy. W odwołaniu od powyższej decyzji Anna K. wskazała, iż organ nie miał podstaw do kierowania jej na te badania. Prawo jazdy posiada ona od czternastu lat i nigdy nie spowodowała żadnego wypadku, ani nie miała stłuczki. Postępowanie w niniejszej sprawie zainicjowane zostało przez jej teścia, z którym jest skonfliktowana. Opinia biegłych, którą dołączył jej teść do akt sprawy, była wydana w postępowaniu prowadzonym przez prokuraturę, nie ma ona natomiast nic wspólnego z uprawnieniami do kierowania pojazdami. Anna K. wskazuje przy tym, że depresja, która ją dotknęła , jest chorobą powszechną, lecz nie jest ona nieuleczalna. Skarżąca posiada zaświadczenie od lekarza, w świetle którego jej stan zdrowia nie powoduje niezdolności do prowadzenia pojazdów. Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. decyzją z dnia [...] 2005 r., nr [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję, wskazując, iż z opinii biegłych sądowych wynika, że istnieją zastrzeżenia co do stanu zdrowia Anny K. W związku z tym, w myśl przepisu art. 122 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r., prawo o ruchu drogowym (Dz. U. Nr 108, poz. 908; z późn. zm.) należało skierować ją na badania lekarskie. Skargę na powyższą decyzję wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy Anna K., wskazując, iż dowody w niniejszej sprawie zostały zebrane w sposób nieuczciwy i od niewłaściwych instytucji. Zdaniem skarżącej opinia lekarska sporządzona w postępowaniu prowadzonym przez prokuraturę była zbędna i nieważna, nie powinna być więc brana pod uwagę. Ponadto skarżąca zwraca uwagę, iż posiada wydane ostatnio zaświadczenie lekarskie, w świetle którego stan jej zdrowia nie powoduje niezdolności do prowadzenia pojazdów. Wydał je ten sam lekarz, który ją leczył i który wydawał opinię lekarską dla prokuratury, jako biegły sądowy. Przy tym lekarz ten jest uprawniony do badania kierowców. Skarżąca podkreśla ponadto, że wyszła z depresji, nie bierze żadnych leków, co może potwierdzić jej lekarz. W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skargę należało uwzględnić. Zgodnie z art. 122 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.) Badaniu lekarskiemu przeprowadzanemu w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem podlega m.in. kierujący pojazdem skierowany decyzją starosty w przypadkach nasuwających zastrzeżenia co do stanu zdrowia. Przepis ten należy interpretować w powiązaniu z treścią rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004 r. w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami (Dz. U. Nr 2 poz. 15). Osobie, o której mowa w art. 122 ust. 1 pkt 1 prawa o ruchu drogowym decyzję o skierowaniu na badania lekarskie wydaje starosta, w przypadku otrzymania wniosku od egzaminatora, wniosku od organu kontroli albo zawiadomienia powiatowego lub wojewódzkiego zespołu do spraw orzekania o stopniu niepełnosprawności. Żadnego z tych zawiadomień orzekające w sprawie organy nie otrzymały. Z własnej inicjatywy zasięgnięto informacji z KRUS oraz Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności. Z uzyskanych informacji wynika, że skarżąca Anna K. nie figuruje w rejestrach tych organów. Skierowanie na badanie lekarskie mogło zatem nastąpić na podstawie § 2 pkt 5 cytowanego rozporządzenia Ministra Zdrowia. Przepis ten przewiduje, że starosta może również skierować na badania lekarskie osobę, co do której powziął wiarygodną informację o zastrzeżeniach w stanie zdrowia tej osoby, mogących powodować niezdolność do prowadzenia pojazdów. Skierowanie takie jest zatem fakultatywne i zależy od oceny zgromadzonych w sprawie dowodów pod kątem wiarygodności informacji o stanie zdrowia osoby, ale takich informacji, które mogą powodować niezdolność do prowadzenia pojazdów. Z § 4 rozporządzenia wynika, że w ramach badania lekarskiego uprawniony lekarz ocenia u osoby badanej ogólny stan zdrowia, a w szczególności stan układu krążenia, układu oddechowego, układu nerwowego, sprawność narządu ruchu i stan psychiczny. Analiza zgromadzonych w sprawie dowodów i informacji wskazuje, że orzekające w sprawie organy naruszyły art. 77 § 1, 80 i 107 § 3 K.p.a. W "dywagacjach" Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. znalazło się jedynie stwierdzenie, że z opinii biegłych sądowych wynika, że nasuwają się zastrzeżenia co do stanu zdrowia, co skutkuje skierowaniem na badania lekarskie. Nie uwzględniono jednakże szeregu istotnych okoliczności związanych z wydaniem tej opinii oraz pominięto, przy jej ocenie, inny istotny dowód. Załączona do akt opinia psychiatryczna jest wydana dla potrzeb konkretnego postępowania karnego, Biegli psychiatrzy są powołani do oceny stanu zdrowia podejrzanej i oceniają stopień poczytalności w nawiązaniu do konkretnego czynu. Zresztą biegli wyraźnie to stwierdzili wskazując, że ocena poczytalności dotyczy momentu dokonania zarzucanych czynów. Związek zatem ze zdolnością do kierowania pojazdami może być dość odległy. Organy orzekające w sprawie pominęły istotny dowód znajdujący się w aktach sprawy w postaci zaświadczenia lekarskiego wystawionego przez tego samego lekarza, który wchodził w skład zespołu dwóch biegłych lekarzy psychiatrów badających skarżącą dla potrzeb postępowania karnego. Z zaświadczenia tego wynika, że schorzenie skarżącej nie dyskwalifikuje jej jako kierowcy. Zaświadczenie lekarskie jak i załączony do akt odpis opinii psychiatrycznej wydanej dla innych celów są dowodami równorzędnymi. Zaświadczenie lekarskie wyraźnie wskazuje, że stwierdzony stan psychiczny nie dyskwalifikuje skarżącej jako kierowcy a dane opinii psychiatrycznej są mało przydatne dla potrzeb prowadzonej sprawy administracyjnej. Prowadzi to do wniosku, że organy orzekające w sprawie muszą ponownie zweryfikować swój pogląd co do wiarygodności informacji o zastrzeżeniach co do stanu zdrowia skarżącej wskazujących na konieczność skierowania na badania lekarskie kierowców. Nie bez znaczenia jest także fakt, że badania lekarskie są kosztowne (§ 18 ust 1. pkt 3 rozporządzenia – 300 zł). Przy fakultatywnej możliwości skierowania na te badania, wskazuje to także na konieczność dokładnego badania przesłanek uzasadniających skierowanie na badanie lekarskie. Uzasadnia to, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.