II SA/Bd 1080/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jerzy Bortkiewicz (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Elżbieta Piechowiak Sędzia WSA Grzegorz Saniewski Protokolant asystent sędziego Agnieszka Zakrzewska-Wiśniewska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 18 grudnia 2013 r. sprawy ze skargi PHU J. w W. na decyzję K.-P. Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii w B. z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie zakazu magazynowania tłuszczy roślinnych na terenie zakładu 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Nr [...] Powiatowego Lekarza Weterynarii w Ś. z dnia [...] maja 2013 r., znak: [...], 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, 3. zasądza od K.-P. Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii w B. na rzecz skarżącej PHU J. w W. kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z dnia [...]2013 r., nr [...] Powiatowy Lekarz Weterynarii w [...] zakazał zakładowi [...] sp. z o.o. w [...] (dalej jako: "skarżący") magazynowanie tłuszczy roślinnych na terenie pomieszczeń zakładu (pkt 1 sentencji decyzji). Określając termin wykonania tego obowiązku na dzień [...].2013 r. Ponadto nakazał zakładowi zapewnienie wydzielonego miejsca do składowania środków do mycia i dezynfekcji (pkt 2 sentencji decyzji) oraz zaopatrzenie węży w końcówki zapobiegającej zasysaniu wody (pkt 3 sentencji decyzji). Wskazując, że obowiązek ten należy wykonać do [...].2013 r. Jako podstawę prawną decyzji organ wskazał przepisy art. 4, art. 7, art. 19 ust. 1,2,3 ustawy z dnia 16 grudnia 2005 r. o produktach pochodzenia zwierzęcego (Dz.U. z 2006 r. Nr 17, poz. 17; ze zm.), § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 9 października 2006r. w sprawie określenia spraw rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnych przez powiatowego lekarza weterynarii (Dz.U. z 2012 r. poz. 1367), art. 54 ust. 2 lit a, b, h rozporządzenia (WE) Parlamentu Europejskiego i Rady nr 882/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie kontroli urzędowych przeprowadzanych w celu sprawdzenia zgodności z prawem paszowym i żywnościowym oraz regułami dotyczącymi zdrowia zwierząt (Dz.Urz. WE L 165 z dnia 30 kwietnia 2004 r., ze zm.), art. 17 ust. 1, art. 18 rozporządzenia (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiającego ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołującego Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności i ustanawiającego procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności (Dz. Urz. WE L 31 z 1.02.2002 r. ze zm.), art. 4 ust. 1, 2, 3, rozporządzenia (WE) Nr 853/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczególne przepisy dotyczące higieny w odniesieniu do żywności pochodzenia zwierzęcego (Dz.U. L 139, 30.4.2004, poz. 55) oraz art. 3 rozporządzenia (WE) Parlamentu Europejskiego i Rady nr 852/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie higieny środków spożywczych (Dz.Urz WE L 139 z dnia 30 kwietnia 2004 r., ze zm). W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ podniósł, że w trakcie kontroli przeprowadzonej w dniach [...]2013 r. stwierdzono, że na terenie zakładu prowadzona jest działalność w zakresie składowania produktów pochodzenia roślinnego (oleje roślinne) łącznie z produktem gotowym tj. smalcem wieprzowym. Nie zapewniono wydzielonego miejsca do przechowywania środków do mycia i dezynfekcji. Dodatkowo przy wężach nie było końcówek zapobiegających wstecznemu zasysaniu wody. Organ ocenił powyższe uchybienia jako niedopuszczalne i w związku z tym zobowiązał zakład do podjęcia środków wskazanych w sentencji decyzji. W odwołaniu od powyższej decyzji, strona skarżąca zakwestionowała określony w punkcie pierwszym sentencji rozstrzygnięcia zakaz magazynowania tłuszczy roślinnych na terenie pomieszczeń zakładu, a także, zawarty w punkcie trzecim sentencji decyzji, nakaz zaopatrzenia węży w końcówki zapobiegające wstecznemu zasysaniu wody. Wskazała, że składowanie olejów roślinnych – wyborów w opakowaniach jednostkowych przeznaczonych dla konsumenta finalnego, przeznaczonych do dystrybucji wraz ze smalcem wieprzowym – produktem gotowym, w pełni opakowanym i całkowicie identyfikowalnym nie narusza zasad i przepisów prawa powołanych w decyzji. Nie stwarza zagrożenia związanego z bezpieczeństwem żywności. Magazyn składowy/dystrybucyjny służy wyłącznie do składowania wyrobów gotowych produkowanych lub konfekcjonowanych przez stronę skarżącą mimo bezpośredniej lokalizacji, przy zakładzie produkcji smalcu, wchodzi w skład magazynów dystrybucyjnych przedsiębiorstwa. Skarżący podniósł, że zakaz zawarty w kwestionowanej decyzji uniemożliwiałby spółce produkcje tzw. miksów z udziałem tłuszczy roślinnych. Podniósł również, że zakaz ten nie jest adekwatny do poziomu stwierdzonych uchybień – wykorzystywaniem pomieszczeń niezgodnie z projektem technologicznym zakładu. Zdaniem strony skarżącej wystarczającym środkiem byłoby wezwanie do uzupełnienia formalnej dokumentacji w trybie właściwej decyzji administracyjnej. Odnosząc się natomiast do nakazu zaopatrzenia węży w końcówki zapobiegające wstecznemu zasysaniu wody strona skarżąca wskazała, że nakaz ten nie wynika z żadnego przepisu oraz dodała, że funkcje zabezpieczającą w zakresie wstecznego zasysania wody spełniają odpowiednie zawory oraz czynności odpowiednio zamocowanych węży. Skarżący zarzucił organowi, że nie powiązał w sposób jasny stwierdzonych przez organ naruszeń z przywołanymi w decyzji przepisami. Podniósł również, że organ nie wziął pod uwagę treści art. 54 ust. 1 rozporządzenia (WE) Parlamentu Europejskiego i Rady nr 882/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie kontroli urzędowych przeprowadzanych w celu sprawdzenia zgodności z prawem paszowym i żywnościowym oraz regułami dotyczącymi zdrowia zwierząt (Dz.Urz. WE L 165 z dnia 30 kwietnia 2004 r., ze zm.). Decyzją z dnia [...]2013 r., nr [...]Wojewódzki Lekarz Weterynarii utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję w pkt 1. Jednocześnie uchylił pkt 3 zaskarżonego rozstrzygnięcia, umarzając postępowanie organu I instancji w tym zakresie. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że strona skarżąca prowadzi pod adresem ul. [...] dwa rodzaje działalności: działalność związana z przetwórstwem mięsa czerwonego (weterynaryjny numer identyfikacyjny, w skrócie WNI, zakładu - [...]) oraz działalność związaną z produkcją przetworów mlecznych w tym m.in. tłuszczy do smarowania, mieszanek z olejem (WNI zakładu – [...]). Organ odwoławczy wyjaśnił, że prowadzenie dwóch różnych działalności zlokalizowanych na jednej działce jest możliwe tylko w przypadku wyraźnego rozdzielenia infrastruktury obu zakładów oraz opracowania procedur gwarantujących zgodność sposobu prowadzenia tych działalności z prawem żywnościowym. Zgodnie z protokołem kontroli oba zakłady nie posiadają części wspólnych za wyjątkiem drogi dostarczania surowca. Organ odwoławczy wskazał, że stwierdzenie w pomieszczeniach magazynowych należących do zakładu o [...] magazynowania oleju roślinnego jest jednoznaczne z wykorzystywaniem pomieszczeń zakładu niezgodnie z ich przeznaczeniem. Stanowi to naruszenie przepisów prawa europejskiego i krajowego, na podstawie których zakład uzyskał zatwierdzenie powiatowego lekarza weterynarii do prowadzenia określonej działalności. Wojewódzki Lekarz Weterynarii podniósł, że decyzja zatwierdzającą prowadzenie określonego rodzaju działalności została wydana w oparciu o zatwierdzony projekt technologiczny i przeprowadzoną kontrolę. Dodał, że, zgodnie z art. 6 rozporządzenia (WE) nr 852/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie higieny środków spożywczych, każda zmiana sposobu wykorzystywania pomieszczeń zakładu powinna być zgłoszona przez przedstawiciela zakładu właściwemu organowi. Organ II instancji nie dopatrzył się nadużycia w wykorzystywaniu do wydania przedmiotowej decyzji art. 54 ust. 2 lit a, b i h rozporządzenia (WE) Parlamentu Europejskiego i Rady nr 882/2004 (cyt. wyżej). Wskazał, że ustawodawca pozostawił organowi swobodę w zakresie dostosowania środków zaradczych do rodzaju i rangi niezgodności. Powiatowy Lekarz Weterynarii zastosował zaś jedyny środek zaradczy, jaki był odpowiedni w związku ze stwierdzonymi uchybieniami. Wojewódzki Lekarz Weterynarii uznał natomiast za zasadny zarzut strony skarżącej dotyczący punktu 3 kwestionowanej decyzji. Podniósł, że nałożenie na stronę obowiązku zaopatrzenia węży w końcówki zapobiegające wstecznemu zasysaniu wody byłoby właściwe gdyby organ wykazał, że brak rzeczonych końcówek wpływa niekorzystnie na bezpieczeństwo żywności produkowanej w zakładzie, a takiej analizy organ I instancji nie wykonał. W skardze do Sądu na powyższą decyzje strona skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego: a) art. 13 ust. 1 pkt 3, art. 14 ust. 1 pkt 2, art. 19 ust. 1 a, 1b i 1c, art. 19 a, art. 19b ust 1 pkt 2 i ust. 2, art. 19 d ust. 1 pkt 4 i5, art. 19 f ustawy z dnia 29.01.2004 r. o Inspekcji Weterynaryjnej (Dz.U. 2010 Nr 112, poz. 744) poprzez ich błędną wykładnie polegającą na przyjęciu, że: - działanie organu w ramach kontroli interwencyjnej na polecenie Głównego Lekarza Weterynarii nie jest tożsame z bezprawnością; - sporządzenie protokołu kontroli, zawierającego informację i oceny prawne jest objęte zakresem działań władczych określonych w art. 54 ust. 2 lit. a, b, h rozporządzenia (WRE) Nr 882/2004 Parlamentu Europejskiego I Rady z dnia 29.04.2004 r., art. 17 ust. 1, art. 18 rozporządzenia (WE) Nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28.01.2002 r., art. 4 ust. 1,2,3 rozporządzenia (WE) Nr 853/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29.04.2004 r. a tym samym bezpodstawnym rozszerzeniu zakresu przeprowadzonej kontroli interwencyjnej oraz wydania na tej podstawie decyzji administracyjnej, choć przepisy przewidują jedynie złożenie organowi zlecającemu informacji związanych z podjęciem określonych czynności (art. 13 ust. 1 pkt 3 i 14 ust. 1 pkt 2 cyt. ustawy) - bezprawne działanie funkcjonariusza państwowego przy wykonywaniu powierzonych mu czynności nie może polegać na błędnej wykładni przepisów prawa. b) art. 76 ust. 3 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia (Dz.U. z 2010 r., Nr 136, poz. 914; ze zm.), art. 6 ust. 1 i 2 rozporządzenia (WE) Nr 852/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29.04.2004 r. w sprawie higieny środków spożywczych, art. 17 i 18 rozporządzenia (WE) Nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28.01.2002 r. poprzez brak ich zastosowania oraz błędną interpretację, polegająca na uznaniu wyłączności Powiatowego Lekarza Weterynarii na prowadzenie kontroli i decydowanie o produktach pochodzenia roślinnego, wbrew ustawowemu wymogowi współdziałania z organami nadzoru sanitarnego. Skarżący wskazał, że organ uznał, że pomieszczenia zakładu zostały uznane niezgodnie z przeznaczeniem, utożsamiając proces produkcyjny sensu stricto z etapem składowania finalnych produktów przed ich bezpośrednia dystrybucją w magazynie eksportowym. c) art. 19 ust. 1-3 ustawy z dnia 16.12.2005 r. o produktach pochodzenia zwierzęcego poprzez jego błędną wykładnie skutkującą przyjęciem, że konieczne jest doprowadzenie do zmiany sposobu użytkowania zakładu lub jego części poprzez uzyskania zatwierdzenie projektu technologicznego zakładu. Skarżący zwrócił uwagę, że w świetle argumentacji organu, magazyn ekspedycji, poprzez obecność w nim przeznaczonych do wysyłki, opakowanych i prawidłowo zabezpieczonych i gotowych do załadowania towarów, stracił cechy pomieszczenia, do którego zgodnie z projektem technologicznym był przeznaczonych od początku istnienia zakładu. Organy przyjęły, że takie działanie skarżącego mogło zagrozić bezpieczeństwo żywności, nie wskazując jednak na czym polegało to zagrożenie i pomijając całkowicie, że pochodzące w magazynie ekspedycyjnym firmy towary pochodziły z produkcji będącej pod stałym nadzorem Inspekcji Weterynaryjnej. d) art. 54 ust. 2 lit a, b rozporządzenia (WE) nr 882/2004 r. Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29.04.2004 r. w sprawie kontroli urzędowych poprzez bezprawne przyjęcie, że organ I instancji nie dopuścił się nadużycia uprawnień władczych wobec jednostki kontrolowanej stosując środek zaradczy, bez uwzględnienia dokumentów, stanu faktycznego, jak i obowiązku ustalenia działań w oparciu o opinię uprawnionego organu kontroli sanitarnej. Ponadto strona skarżąca zarzuciła organowi również naruszenie przepisów postępowania, a mianowicie: a) art. 7 i 77 k.p.a. poprzez naruszenie zasady uwzględniania z urzędu interesu społecznego i słusznego interesu obywateli, podjęcia wszelkich niezbędnych czynności do dokładnego wyjaśnienia sprawy oraz zasady przekonywania. b) art. 77 § 1 K.p.a. w zw. z art. 80, 81 i art. 107 § 3 K.p.a. poprzez nierozważenie przez [...]Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii wszystkich podniesionych w odwołaniu z dnia [...].2013 r. zarzutów i wniosków oraz nienależyte ustosunkowanie się do nich. c) art. 75 w zw. z art. 85 § 1 K.p.a. poprzez bezpodstawne pominięcie części zebranego w postępowaniu materiału dowodowego, polegającego na nieprzeprowadzeniu oględzin i dokładnego spisu ilości towaru, jego identyfikacji oraz sposobu przechowania oleju roślinnego wraz z blokami smalcowymi oraz budynku magazynu. d) art. 9, art. 10 oraz art. 12 k.p.a. przez naruszenie zasady informowania stron o toczącym się postępowaniu, czynnego udziału strony w postępowaniu oraz zasady szybkości postępowania, e) art. 73 § 1 i 1 a K.p.a. poprzez brak poinformowania skarżącego o możliwości zapoznania się z aktami sprawy i złożenia końcowego oświadczenia. Rozwijając zarzuty dotyczące naruszenia przez organ przepisów postępowania strona skarżąca zwróciła uwagę na brak w aktach dokumentu stanowiącego podstawę prawną do przeprowadzenia kontroli i określenia jej zakresu merytorycznego oraz dokumentu stanowiącego upoważnienie do przeprowadzenia kontroli. Skarżący wskazał również, że kontrola została przeprowadzona w godzinach [...] pierwszego dnia i w godzinach [...] drugiego dnia, w dwóch zakładach jednocześnie, co świadczyć może o braku rzetelności i powierzchowności kontroli. Skarżący zwrócił także uwagę, że sporządzone protokoły miały odmienne treści, a podstawą do wyciągnięcia wniosków i wydania decyzji był wyłączenie jeden z protokołów. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Przedmiot kontroli sądowoadministracyjnej w rozpoznawanej sprawie stanowiła decyzja [...]Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii z dnia [...]2013 r. w zakresie w jakim utrzymała w mocy zawarty w decyzji Powiatowego Lekarza Weterynarii w [...] z dnia [...]2013 r. zakaz magazynowania tłuszczy roślinnych na terenie pomieszczeń zakładu. Przepisem przewidującym możliwość nałożenia przez organ na stronę powyższego zakazu (środka zaradczego) jest art. 54 rozporządzenia (WE) Parlamentu Europejskiego i Rady nr 882/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie kontroli urzędowych przeprowadzanych w celu sprawdzenia zgodności z prawem paszowym i żywnościowym oraz regułami dotyczącymi zdrowia zwierząt (Dz.Urz. WE L 165 z dnia 30 kwietnia 2004 r., ze zm.), mający zastosowanie w sytuacji stwierdzenia przez organ niezgodności, rozumianej w myśl art. 2 pkt 10 cyt. rozporządzenia, jako niezgodność z prawem paszowym i żywnościowym, oraz z regułami dotyczącymi ochrony zdrowia zwierząt i ich dobrostanu. Mając na uwadze zarzuty strony skarżącej, kwestionującej uprawnienia organów do wydawania rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie, dodać należy, że z przepisów art. 15 ustawy o Inspekcji Weterynaryjnej oraz § 3 rozporządzenia MRiRW z dnia 18 grudnia 2006 r. jednoznacznie wynika kompetencja Powiatowego Lekarza Weterynarii i Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii do decyzyjnego działania w sprawie. W myśl bowiem § 3 rozporządzenia MRiRW z dnia 18 grudnia 2006 r. powiatowy lekarz weterynarii w celu realizacji zadań wynikających z przepisów rozporządzenia (WE) nr 882/2004 wydaje decyzje administracyjne dotyczące zastosowania środków, o których mowa w art. 54 ust. 2. Stosownie zaś do art. 15 ust. 2 pkt 1 ustawy o Inspekcji Weterynaryjnej, w rozumieniu Kodeksu postępowania administracyjnego, w postępowaniu administracyjnym organem wyższego stopnia w stosunku do powiatowego lekarza weterynarii, jest wojewódzki lekarz weterynarii. Badając prawidłowość nałożenia na stronę zakazu magazynowania tłuszczy roślinnych na terenie zakładu, należało w pierwszej kolejności odnieść się do sposobu, w jaki organ I instancji sformułował sentencję decyzji. Zdaniem bowiem Sądu, organ zrobił to w sposób nieprawidłowy, niejasny i nieczytelny oraz uniemożliwiający wykonanie decyzji w drodze egzekucji administracyjnej, a powyższe uchybienie przepisom postępowania administracyjnego nie zostało dostrzeżone przez Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii. W sentencji decyzji organu I instancji wskazano bowiem, że Powiatowy Lekarz Weterynarii zakazuje zakładowi [...] sp. z o.o. [...] magazynowanie tłuszczy roślinnych na terenie zakładu, nie precyzując jednocześnie, o jaki zakład chodzi, o jakim weterynaryjnym numerze identyfikacyjnym lub jaka działalność gospodarcza jest w nim prowadzona. Jest to istotne uchybienie z uwagi na fakt, że pod wyżej przywołanym adresem strona skarżąca prowadzi dwa rodzaje działalności gospodarczej: działalność związana z przetwórstwem mięsa czerwonego (WNI zakładu - [...]) oraz działalność związaną z produkcją przetworów mlecznych w tym m.in. tłuszczy do smarowania, mieszanek z olejem (WNI zakładu – [...]). Na podstawie tak skonstruowanej sentencji decyzji można dojść do wniosku, że zakaz magazynowania tłuszczy roślinnych dotyczy całości działalności prowadzonej pod adresem ul. [...], a zatem również i działalności w zakresie produkcji przetworów mlecznych, mimo że protokół kontroli nr [...], w wyniku, której wszczęto postępowanie administracyjne odnosi się jedynie do działalności w zakresie przetwórstwa mięsa czerwonego. Objęcie zakazem magazynowania tłuszczy roślinnych całości działalności prowadzonej pod omawianym adresem, jak trafnie wskazuje strona skarżąca, uniemożliwiałby Spółce produkcję tłuszczy do smarowania z udziałem tłuszczy roślinnych, mimo posiadania przez stronę wymaganego zatwierdzenia prowadzenia działalności w zakresie produkcji przetworów mlecznych z dodatkiem tłuszczy roślinnych. Zdaniem Sądu tak sformułowana sentencja decyzji nie może być w żadnym przypadku uznana za prawidłową, a tym samym nie można przyjąć, aby odpowiadała ona wymogom wynikającym z art. 107 § 1 k.p.a. Również uzasadnienie rozstrzygnięcia organu I, jak i II instancji nie spełnia wymogów określonych w przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego, w szczególności w przepisie art. 107 § 3 k.p.a., zgodnie z którym uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Powiatowy Lekarz Weterynarii nałożenie na stronę skarżącą zakazu magazynowania tłuszczy roślinnych uzasadnił dość ogólnikowy stwierdzeniem, że doszło do naruszenia przez nią przepisów przez wykorzystywanie pomieszczeń niezgodnie z projektem technologicznym zakładu. Uzasadnienie prawne decyzji ograniczył przy tym do wypisania przepisów, co do których uchybienie stwierdził, nie podając ich treści, ani nie odnosząc jej do zaistniałego w sprawie stanu faktycznego. Analizując treść przywołanych przez organ I instancji przepisów, dodać należy, że trudno uznać je za wystarczającą podstawę prawną do nałożenia na stronę zakazu magazynowania tłuszczy roślinnych. Przesłanką do nałożenia na stronę takiego środka zaradczego powinno być bowiem stwierdzenie niezgodność wykorzystywania pomieszczeń magazynu z przepisami prawa żywnościowego, a więc ustalenie, że strona naruszyła określony przepis odnoszący się do problematyki wykorzystywania pomieszczeń zakładów produkcyjnych i przechowywania w nich produktów niewytwarzanych w zakładzie. Organ tymczasem jako podstawę prawną decyzji powołał jedynie przepisy, nie odnoszące się bezpośrednio do sprawy, regulujące w sposób ogólny procedury dotyczące sporządzania i zatwierdzania projektu technologicznego, zatwierdzania zakładu i nadawania mu numeru weterynaryjnego (art. 19 ust. 1, 2, 3 i art. 21 ust. 2 i 4 ustawy z dnia 16 grudnia 2005 r. o produktach pochodzenia zwierzęcego - Dz.U. z 2006, Nr 17, poz. 127), obowiązku zapewniania zgodności żywności z wymogami prawa żywnościowego oraz zapewnienia możliwości śledzenia żywności (art. 17 ust. 1, art. 18 rozporządzenia (WE) Nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiającego ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołujące Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiające procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności), rejestracji zakładu i nadawania produktom znaków identyfikacyjnych (art. 4 ust. 1,2,3 oraz art. 5 ust. 2, 3 rozporządzenia (WE) Nr 853/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. ustanawiające szczególne przepisy dotyczące higieny w odniesieniu do żywności pochodzenia zwierzęcego) oraz obowiązku zapewnienia przez przedsiębiorstwo higieny na wszelkich etapach produkcji (art. 3 rozporządzenia (WE) Parlamentu Europejskiego i Rady nr 852/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie higieny środków spożywczych). Również organ odwoławczy dość lakonicznie wyjaśnił podstawę prawną wydanych decyzji. Wskazał on mianowicie, że wykorzystywanie pomieszczeń zakładu jest niezgodne z deklarowanym przeznaczeniem i narusza przepisy prawa europejskiego i krajowego, na podstawie których zakład uzyskał zatwierdzenie lekarza weterynarii do prowadzenia działalności, nie precyzując jednakże jakie przepisy, jego zdaniem, zostały naruszone. Z uzasadnienia organu II instancji wynika jedynie, że zarzuca on stronie skarżącej naruszenie określonego w art. 6 rozporządzenia (WE) nr 852/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie higieny środków spożywczych, obowiązku informowania przez przedsiębiorcę o każdej istotnej zmianie w działalności. Odnosząc się do powyższego wskazać należy, że organ odwoławczy, stawiając powyższy zarzut, powinien wyjaśnić, dlaczego w jego ocenie magazynowanie tłuszczy roślinnych, w, jak twierdzi strona skarżąca, opakowaniach jednostkowych przeznaczonych do dystrybucji wraz ze smalcem wieprzowym – produktem gotowym w pełni opakowanym, stanowi istotną zmianę w działalności. Jeśli zdaniem organu, przechowywanie tłuszczu roślinnego w magazynie jest równoznaczne ze zmianą przeznaczenia pomieszczeń zakładu, organ powinien przywołać w uzasadnieniu rozstrzygnięcia konkretny zapis z projektu technologicznym zakładu odnoszący się do wykorzystywania pomieszczeń, który nie jest przez przedsiębiorcę przestrzegany. Brak odniesienia się przez organ do powyższych kwestii, stanowi naruszenie przepisów postępowania art. 11, 7, 77 i art. 107 § 3 K.p.a. W tym stanie rzeczy, Sąd z powołaniem się na przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. tj. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), orzekł jak w sentencji. Rozpatrując ponownie sprawę organ II instancji winien jest uwzględnić powyższą ocenę prawną i wskazania, co do sposobu prowadzenia postępowania, a także co do prawidłowego rozstrzygnięcia i uzasadnienia decyzji.