II SA/Bd 1082/12

Dnia 12 grudnia 2012 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Grzegorz Saniewski Sędziowie: sędzia WSA Wojciech Jarzembski (spr.) sędzia WSA Joanna Brzezińska Protokolant: Krzysztof Cisewski po rozpoznaniu w II Wydziale na rozprawie w dniu 12 grudnia 2012 roku sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. w [...] na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie wniesienia sprzeciwu w sprawie dotyczącej zgłoszenia zamiaru przystąpienia do robót budowlanych oddala skargę. Wojewoda [...] decyzją z[...] września 2012 r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa oraz art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 243 z 2010 r., poz. 1623 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania z dnia [...] lipca 2012 r. złożonego przez Spółkę A. z o.o. z siedzibą w W. od decyzji Prezydenta Miasta B., znak: [...] z dnia [...] lipca 2012 r. wnoszącej sprzeciw w sprawie wniosku Spółki A. z o.o. dot. zgłoszenia zamiaru przystąpienia do robót budowlanych, obejmujących montaż antenowej konstrukcji wsporczej wraz z instalacją radiokomunikacyjną oraz zasilaniem na dachu budynku usytuowanego na dz. nr [...] - obręb [...] przy ul. [...] w B., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Wg organu przedmiotowe przedsięwzięcie wymaga pozwolenia na budowę i niewystarczające jest - jak w niniejszej sprawie - samo zgłoszenie. Składając skargę na powyższą decyzję skarżąca ww. spółka wniosła o uchylenie obu decyzji i zasądzenie od organów kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Skarżąca zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów prawa materialnego, art. 29 ust. 2 pkt 15 w związku z art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane poprzez nieuzasadnione uznanie, że realizacja inwestycji objętej wnioskiem skarżącej, polegająca na instalacji antenowej konstrukcji wsporniczej wraz z urządzeniami stacji bazowej wymaga pozwolenia na budowę, wbrew zapisom art. 29 ust. 2pkt 15 Prawa budowlanego. Odpowiadając na skargę organ wniósł o jej oddalenie wywodząc jak w decyzji, iż zamierzenie inwestycyjne wymaga pozwolenia na budowę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą w zaskarżonej decyzji ostatecznej bądź w postanowieniu z punktu widzenia legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy gdy sąd stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Odnosząc powyższe do niniejszej sprawy należało więc zbadać przede wszystkim zgodność zaskarżonej decyzji z przepisami ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 243 z 2010 r., poz. 1623 z późn. zm.) oraz jej zgodność z przepisami ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.). Stosownie do treści przepisów art. 133 § 1 i art. 134 § 1 ww. ustawy z 30 sierpnia 2002 r. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy i wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy. Z akt sprawy natomiast wynika, że dnia [...] kwietnia 2012 r. do Prezydenta Miasta B. wpłynęło pismo z [...] kwietnia 2012 r. ww. Spółki dotyczące zgłoszenia zamiaru przystąpienia do robót budowlanych obejmujących montaż antenowej konstrukcji wsporczej wraz z instalacją radiokomunikacyjną oraz zasilaniem na dachu budynku usytuowanego na działce nr [...] - obręb [...] przy ulicy [...] w B.. Prezydent Miasta B. na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 1 ww. ustawy Prawo budowlane wniósł sprzeciw z uwagi na sprzeczność zamierzenia inwestycyjnego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W odwołaniu od tej decyzji zarzucono naruszenie art. 30 ust. 6 pkt 2 Prawa budowlanego w związku z § 3 ust. 6 uchwały nr [...] Rady Miasta B. z [...] listopada 2001 r. W zaskarżonej decyzji organ odwoławczy uznając zamierzoną inwestycję za zgodną z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego uznał jednak sprzeciw za zasadny z uwagi na rodzaj zamierzonej inwestycji i na jej zakres. W związku z powyższym należy zauważyć, że z akt sprawy wynika, że planowane przedsięwzięcie inwestycyjne to postawienie na dachu budynku o wysokości 4,3 m konstrukcji wspornej (masztu) o wysokości 16 m, czyli konstrukcji kilkakrotnie większej niż istniejący obiekt. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w swoim wyroku z 23 października 2010 r. - II OSK 1709/09 w orzecznictwie sądowym za utrwalony można uznać pogląd wskazujący na potrzebę dokonania przez właściwy organ administracji architektoniczno - budowlanej precyzyjnych ustaleń dotyczących zakresu i charakterystyki projektowanej inwestycji i w rezultacie wyboru właściwej procedury. O ile więc realizacja takich robót stanowi nie tylko instalację, lecz również budowę - a taka sytuacja niewątpliwie ma miejsce w niniejszej sprawie - w takim wypadku przyjąć trzeba, że roboty budowlane podlegają obowiązkowi uzyskania pozwolenia na budowę (art. 28 ust. 1 ustawy Prawo budowlane). Nie wyklucza tego także w końcowej części pismo na które powołuje się skarżący Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego. Z akt sprawy wynika, że zamierzona inwestycja z uwagi na swój zakres i rozmiary stanowić będzie istotą ingerencję w dotychczasową konstrukcją istniejącego budynku. Z akt sprawy wynika, że nie ma tamże jakiegokolwiek nośnika na którym można by zamontować anteny. Organ dokonał też wymaganych precyzyjnych ustaleń dotyczących zakresu i charakterystyki projektowanej inwestycji. W tym stanie rzeczy należało uznać zaskarżoną decyzję za zgodną ze wskazanymi w niej przepisami prawa materialnego. Przy jej wydaniu nie doszło także do naruszenia przepisów postępowania - tj. przepisów Kpa. Nie nastąpiło także naruszenie jakiegokolwiek innego przepisu obowiązującego prawa. Wobec powyższego z uwagi na brak przesłanek wskazanych treścią przywołanego wyżej art. 145 § 1 pkt 1 lit. a -c ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi na podstawie art. 151 tej ustawy Sąd skargę oddalił.