II SA/Bd 1083/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Grzegorz Saniewski Sędziowie: Sędzia WSA Anna Klotz Sędzia WSA Jarosław Wichrowski (spr.) Protokolant Asystent sędziego Agnieszka Zakrzewska-Wiśniewska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 5 kwietnia 2017 r. sprawy ze skargi D. M. na postanowienie Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w B. z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania 1. oddala skargę, 2. przyznaje od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy) na rzecz adwokat [...] kwotę 480 (czterysta osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. D. M. wnioskiem z dnia [...].04.2016 r. (data wpływu do organu – [...].05.2016 r.) wystąpił do Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w I. z wnioskiem o wydanie orzeczenia o niepełnosprawności. Zawiadomieniem z dnia [...].05.2016 r. organ wskazał na konieczność uzupełnienia dokumentacji medycznej o dokumenty w nim wymienione do [...].05.2016 r., pouczając że w przypadku braku możliwości uzupełnienia brakującej dokumentacji medycznej w ww. terminie należy wystąpić z wnioskiem o zawieszenie postępowania do czasu uzupełnienia żądanej dokumentacji. Dnia [...].05.2016 r. do organu wpłynął wniosek strony z dnia [...].05.2016 r. o zawieszenie postępowania. Powiatowy Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w I. postanowieniem nr [...] z dnia [...] maja 2016 r. na podstawie art. 98 i art. 101 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (DZ. U. z 2016 r. poz. 23, dalej powoływana jako K.p.a.) zawiesił postępowanie uzasadniając to złożeniem przez stronę wniosku w tym zakresie. Strona złożyła zażalenie na ww. postanowienie zarzucając mu, że siłą narzucono mu złożenie ww. wniosku o zawieszenie postępowania i dyskryminację z uwagi na niepełnosprawność. Postanowieniem z dnia [...] lipca 2016 r., nr [...] , Wojewódzki Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w B. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu organ wskazał, że art. 98 K.p.a. wprowadza czytelną zasadę, zgodnie z którą żądanie zawieszenia postępowania jest uprawnieniem strony, na której wniosek toczy się to postępowanie, a organ może uczynić zadość żądaniu, jeśli nie sprzeciwiają się temu inne strony oraz nie zagraża to interesowi społecznemu. Przepis nie pozostawia wątpliwości interpretacyjnych. Żądanie zawieszenia postępowania jest uprawnieniem strony, wyrażonym we wniosku, natomiast do organu należy ostateczna zgodna na uznanie tego żądania - jeśli w wyniku zbadania okoliczności sprawy uzna, że nie zachodzą przesłanki negatywne określone w komentowanym przepisie. Tym samym wnioskowanie o zawieszenie postępowania nie było obowiązkiem strony, lecz jej prawem. Z pouczenia zawiadomienia o konieczności uzupełnienia braków w zakresie dokumentacji nie wynika przymus do złożenia takiego wniosku. Wniosek złożony przez stronę jest wyraźny w swej treści, jasno wskazano zamiar, jakim było doprowadzenie do zawieszenia postępowania. W niniejszym przypadku organ - działając zgodnie z wolą osoby wyrażoną we wniosku - uznał to żądanie i zawiesił postępowanie. Zespół tym samym nie działał z urzędu, ani nie wzywał osoby do złożenia wniosku o zawieszenie postępowania. W świetle powyższego należy uznać, że zaskarżone postanowienie zostało wydane zgodnie z prawem. Jednocześnie organ odwoławczy zwrócił uwagę na to, że w postanowieniu o zawieszeniu postępowania znajduje się czytelne pouczenie o prawie strony do wnioskowania o podjęcie zawieszonego na jej prośbę postępowania. Prawo to przysługuje w ciągu trzech lat od daty zawieszenia postępowania. Dla podjęcia prawidłowo zawieszonego postępowania nie jest właściwym działaniem składanie zażalenia na przedmiotowe postanowienie. W celu podjęcia zawieszonego postępowania o wydanie orzeczenia o stopniu niepełnosprawności należy złożyć stosowny wniosek. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy złożył D.M. powielając zarzuty wskazane w odwołaniu. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm. – dalej przywoływana jako P.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W rozumieniu powyższych przepisów, sąd administracyjny bada legalność, czyli innymi słowy zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron, oraz z przepisami proceduralnymi, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Sąd orzekając w sprawie nie kieruje się zasadami słuszności, czy też celowości i nie ocenia kwestionowanego w skardze rozstrzygnięcia z punktu widzenia zasad współżycia społecznego. Natomiast stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a., uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji lub postanowienia następuje wówczas, gdy sąd stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b), albo inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). Po myśli art. 134 § 1 P.p.s.a., rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 P.p.s.a.). W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1 P.p.s.a, skarga podlega oddaleniu w oparciu o przepis art. 151 P.p.s.a. Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia Sąd nie dopatrzył się w zaskarżonym postanowieniu naruszeń prawa skutkujących koniecznością jego uchylenia (art. 145 § 1 P.p.s.a.). Zgodnie z art. 98 § 1 K.p.a., organ administracji publicznej może zawiesić postępowanie, jeżeli wystąpi o to strona, na której żądanie postępowanie zostało wszczęte, a nie sprzeciwiają się temu inne strony oraz nie zagraża to interesowi społecznemu. Mając na uwadze powyższe stwierdzić trzeba, że rozstrzygnięcie organu w tym zakresie było prawidłowe. Skarżący bowiem złożył wniosek o zawieszenie postępowania, przy czym uczynił to na skutek pouczenia, że powinien to uczynić, jeśli nie posiada niezbędnej dla rozstrzygnięcia sprawy dokumentacji medycznej. Jak wynika z akt sprawy, a w szczególności z treści skargi, skarżący nie może uzyskać dostępu do swojej dokumentacji medycznej z uwagi na zachowanie ojca, który uniemożliwia mu to. Wbrew zatem twierdzeniom skarżącego, organ nie można podzielić jego twierdzenia o zmuszeniu go przez organ do złożenia wniosku o zawieszenie postępowania. Organ jedynie pouczył go o takiej możliwości i chociaż w pouczeniu zawarto sformułowanie, że "należy wystąpić z prośbą o zawieszenie postępowania", to nie może to przesądzać o narzuceniu skarżącemu konieczności jego złożenia. Biorąc pod uwagę fakt, że skarżący ma faktycznie utrudniony dostęp do niezbędnej dokumentacji medycznej, nie można podstawić tezy, iż złożenie wniosku o zawieszenie postępowania stanowi zagrożenie dla interesu społecznego, tym bardziej że skarżący w każdej chwili może złożyć wniosek o podjęcie postępowania, a czego nie czyni z nieznanych Sądowi przyczyn. Zgodnie z art. 98 § 2 K.p.a., jeżeli w okresie trzech lat od daty zawieszenia postępowania żadna ze stron nie zwróci się o podjęcie postępowania, żądanie wszczęcia postępowania uważa się za wycofane. Z przepisu tego wynika, że podjęcie zawieszonego fakultatywnie postępowania oparte jest na zasadzie dyspozycyjności, która inaczej niż przy samym zawieszeniu postępowania (art. 98 § 1) ma tu charakter pełny (B. Adamiak (w:) B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, s. 443). To wola strony, uzewnętrzniona "zwróceniem się" o podjęcie postępowania jest wystarczającym czynnikiem realizującym pierwszą przesłankę podjęcia zawieszonego postępowania. Zasada pełnej dyspozycyjności jednoznacznie wskazuje, że podjęcie postępowania nie może nastąpić przez organ z urzędu. Za zwrócenie się o podjęcie postępowania nie może zostać uznane również złożenie odwołania (a następnie skargi), ponieważ działania te są ukierunkowane na ocenę prawidłowości zawieszenia postępowania, zatem ich sens i cel są odmienne. Mając na uwadze powyższe skargę należało jako bezzasadną na podstawie art. 151 P.p.s.a. oddalić. O kosztach pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu rozstrzygnięto na podstawie art. 250 P.p.s.a. w zw. z § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2015 r. poz. 1801).