II SA/Bd 1083/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Leszek Tyliński (spr.) Sędziowie sędzia WSA Anna Klotz sędzia WSA Renata Owczarzak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 24 marca 2021 r. sprawy ze skargi K. B. na decyzję [...] Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] września 2020 r. nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania dotyczącego zatwierdzenia zamiennego projektu budowlanego i zezwolenia na wznowienie robót budowlanych 1. oddala skargę, 2. zwraca ze Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skarżącemu nadpłaconą część wpisu sądowego w kwocie [...] zł (słownie: [...] złotych). Pismem z dnia [...].07.2018 r. K. B. (zwany dalej skarżącym) wniósł o wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. (dalej PINB) z dnia [...].05.2018 r. znak: [...] zatwierdzającą zamienny projekt budowalny budynku mieszkalnego jednorodzinnego o dwóch mieszkaniach w zabudowie mieszkaniowej wraz z infrastrukturą na działce nr [...] w rejonie ul. [...] w miejscowości K., gmina B. oraz zezwalającą na wznowienie rozpoczętych robót budowlanych. Wskazanej decyzji skarżący zarzucił naruszenie art. 145 § 1 pkt 4 i 5 Kpa w zw. z art. 51 ustawy Prawo budowlane. Swój interes prawny wywiódł z tego, że jest właścicielem sąsiedniej nieruchomości o [...] położonej w Karbowie przy ul. [...]. Po kilkukrotnym rozpoznawaniu sprawy, PINB na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 Kpa decyzją z dnia [...] lutego 2020 r., nr [...]/PZ odmówił uchylenia swojej decyzji z dnia [...].05.2018 r. nr [...] zatwierdzającej zamienny projekt budowlany budynku mieszkalnego jednorodzinnego o dwóch mieszkaniach w zabudowie mieszkaniowej wraz z infrastrukturą na dz. nr [...] w rejonie ul. [...] w miejscowości K., gmina B. oraz zezwalającej na wznowienie robót budowlanych. Odwołanie od powyższej decyzji złożył skarżący, wnosząc o jej uchylenie oraz zarzucając naruszenie prawa materialnego poprzez uznanie, że nie posiada interesu prawnego w postępowaniu zakończonym decyzją PINB z dnia [...].05.2018 r. Ponadto skarżący zarzucił naruszenie prawa procesowego poprzez niezastosowanie art. 7 i 77 § 1 Kpa i brak dokonania jakichkolwiek ustaleń związanych ze stanem faktycznym oraz zarzucił naruszenie art. 107 § 3 Kpa poprzez zawarcie w uzasadnieniu decyzji okoliczności, które z pozoru odpowiadają stanowi faktycznemu istniejącemu w sprawie zaś w istocie stanowią grupę wyrwanych z kontekstu historycznych informacji i orzeczeń sądów administracyjnych, które nie odnoszą się do meritum sprawy. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej WINB) decyzją z dnia [...] września 2020 r. znak: [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji WINB podał, że skarżący we wniosku o wznowienie postępowania wskazał, iż jest właścicielem nieruchomości o nr [...] położonej w Karbowie przy ul. [...], zaś realizowana inwestycja narusza jego własność. Powołując się na art. 140, art. 144 i art. 222 Kodeksu cywilnego podniósł, iż budowa przedmiotowego obiektu narusza jego prawa własności, powodując ograniczenia w zagospodarowaniu terenu oraz ograniczenia zabudowy. W związku z tym w ocenie składającego wniosek, powinien być on stroną w postępowaniu zakończonym ww. ostateczną decyzją PINB z dnia [...].05.2018 r. WINB zauważył, że stroną wznowionego postępowania jest nie tylko strona postępowania zwykłego zakończonego wydaniem ostatecznej decyzji, ale także - stosownie do art. 28 Kpa -każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku mogą dotyczyć skutki wznowienia postępowania i zakończenia go określonym rozstrzygnięciem, o którym mowa w art. 151 Kpa. Dlatego, interes prawny w postępowaniu nadzwyczajnym w sprawie wznowienia postępowania należy ustalić na podstawie art. 28 Kpa. WINB wskazał, że wnioskodawca zagrożenie interesu prawnego wywodzi z oddziaływania obiektu (w zakresie ograniczenia w zagospodarowaniu terenu oraz ograniczenia zabudowy) objętego kwestionowaną decyzją. W przedmiotowej sprawie PINB w decyzji, wskazał, iż rozpatrując kwestię przymiotu strony organ uwzględnił zapisy w projekcie budowlanym zamiennym, który zatwierdził, gdzie projektant w oparciu o art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane, określił obszar oddziaływania przedmiotowego budynku. Ustalił, że obszar oddziaływania obiektu zamyka się w granicach działki nr [...], której właścicielem jest inwestor, tj. K. W.. PINB stwierdził również, iż brak jest przepisu prawa materialnego, który wskazywałby na przymiot strony w przedmiotowym postępowaniu skarżącego. Ponadto, organ wskazał, że skarżący nie przedstawił żadnych nowych okoliczności istotnych dla sprawy lub nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji, nieznanych organowi nadzoru budowlanego, który wydał decyzję o zatwierdzeniu projektu budowlanego oraz zezwoleniu na wznowienie robót budowlanych. Według WINB przedstawiony przez skarżącego dokument potwierdza, że jest on właścicielem działki nr [...] położonej przy ul. [...] w B. . W związku z powyższym, należało dokonać analizy dotyczącej zakresu odziaływania przedmiotowej inwestycji na nieruchomość wnioskodawcy pod względem poruszanych przez skarżącego okoliczności. WINB wywiódł, że z przedstawionego projektu budowlanego zamiennego dotyczącego ww. budowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego o dwóch mieszkaniach w zabudowie mieszkaniowej wraz z infrastrukturą, wynika, że obszar projektowanego przedsięwzięcia zamyka się w granicach działki nr [...] w miejscowości K. gmina B., która stanowi własność inwestora. Jak wskazano w sporządzonej ocenie przy ustaleniu obszaru oddziaływania obiektu, wzięto pod uwagę konkretny stan faktyczny w terenie, między innymi: granice nieruchomości, gabaryty budynku, kwestię ewentualnego zacieniania, przesłaniania, rodzaj konstrukcji, ochronę przeciwpożarową, ukształtowanie terenu, media oraz przepisy z zakresu ochrony środowiska, ochrony przyrody, ochrony zabytków, dróg publicznych i prawa wodnego, a także przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim odpowiadają budynki i ich usytuowanie. W ocenie tej wskazano, że sąsiadujące działki nr [...] i [...] są zabudowane budynkami mieszkalnymi jednorodzinnymi, natomiast wewnętrzna droga gruntowa wraz z działką [...] stanowi dodatkowe oddzielenie od istniejących budynków mieszkalnych. WINB wskazał, że PINB dokonując własnej analizy obszaru oddziaływania przedmiotowej inwestycji na sąsiednie działki ustalił, że odległość budynku od granicy zabudowanej działki nr [...] (stanowiącej własność wnioskodawcy) wynosi od 7,00 m do 11,50 m. Biorąc pod uwagę zapisy ww. warunków technicznych organ wskazał, iż wymagania dotyczące minimalnych odległości inwestycji od granicy działki zostały zachowane. Zatem, nie stwierdzono występowania ograniczeń zabudowy w stosunku do działki [...] poprzez realizację spornej inwestycji. W niniejszej sprawie dokonano również oceny odziaływania tego obiektu pod względem przesłaniania oraz zacieniania budynku mieszkalnego zlokalizowanego na nieruchomości skarżącego. Odnośnie podnoszonego przez wnioskodawcę zarzutu przesłaniania oraz zacieniania obiektu zdaniem WINB należy wziąć pod uwagę przepisy § 13 ust. 1 pkt 1a i pkt 2 ww. rozporządzenia. W przedmiotowej sprawie, nie stwierdzono występowania zjawiska przesłaniania w stosunku do obiektu mieszkalnego na działce nr [...]. Ponadto, dokonując analizy przepisów § 57 ust. 1 i 2 ww. rozporządzenia WINB stwierdził, iż zostały zachowane wymagania wynikające z tego przepisu. Również kwestia zacieniania w odniesieniu do zapisów § 60 ust. 1 i 2 w ocenie WINB nie występuje w stosunku do budynku mieszkalnego zlokalizowanego na działce [...] należącej do wnioskodawcy. Tym samym WINB uznał, że skarżący nie posiada interesu prawnego w przedmiotowej sprawie, a tym samym nie przysługuje mu przymiot strony postępowania, gdyż działka będąca jego własnością nie znajduje się w obszarze oddziaływania obiektu, w związku z realizacją budynku mieszkalnego zlokalizowanego na terenie działki [...] w miejscowości K.. Powyższa analiza wykazała bowiem, że w rozpatrywanej sprawie nie występują przepisy wprowadzające ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości skarżącego, czy zjawiska przesłaniania i zacieniania jego budynku związane z przedmiotową inwestycją, które podnosił w toku wznowionego postępowania. Natomiast, odnosząc się do wskazanych przez wnioskodawcę nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji, nieznanych organowi, który wydał decyzję, o których mowa w art. 145 § 1 pkt 5 Kpa WINB wyjaśnił, iż okoliczności wskazanych przez skarżącego nie można uznać za okoliczności, o których mowa w art. 145 § 1 pkt 5 Kpa. W ocenie wnioskodawcy "w powyższym zakresie liczba kondygnacji i wysokości budynku powinny być mierzone od powierzchni rodzimej terenu, nie zaś od wejścia do budynku. Powyższa okoliczność nie była ustalona przez organ administracji publicznej pierwszej instancji prowadzący merytoryczne postępowanie w sprawie". Jednakże, zdaniem WINB powyższa argumentacja strony skarżącej nie znajduje odzwierciedlenia w dokumentacji sprawy. Organ I instancji dysponuje bowiem, projektem budowlanym, który zawiera stosowne opracowania m.in. wskazujące wysokość przedmiotowego budynku, zatem organ nadzoru budowlanego w chwili wydania decyzji zatwierdzającej rzeczony projekt budowany zamienny znał wskazane okoliczności faktyczne sprawy, w tym wysokość spornego obiektu. Wobec powyższego nie mógł uznać, iż w niniejszej sprawie wystąpiły przesłanki wznowieniowe wynikające z art. 145 § 1 pkt 5 Kpa. Skargę na powyższą decyzję złożył skarżący, wnosząc o jej uchylenie oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji, zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez uznanie, że nie posiada interesu prawnego w postępowaniu zakończonym decyzją PINB z dnia [...].05.2018 r. Argumentacja skargi w znacznej części pokrywa się z twierdzeniami zawartymi w odwołaniu. Skarżący podniósł m.in., że w rozpatrywanej sprawie organy przyjęły, że nie zachodzi zjawisko zacieniania oraz przesłaniania budynku mieszkalnego jednorodzinnego. W powyższym zakresie stanowisko organu jest błędne, gdyż oddziaływanie realizowanego obiektu nie musi oddziaływać na zlokalizowany budynek, lecz wystarczające jest aby oddziaływało nie nieruchomość sąsiednią, na której zlokalizowana jest inwestycja. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest zgodność z prawem decyzji WINB z dnia [...] września 2020 r. utrzymującej w mocy decyzję PINB z dnia [...] lutego 2020 r. o odmowie uchylenia decyzji PINB z dnia [...] maja 2018 r. o zatwierdzeniu zamiennego projektu budowalnego budynku mieszkalnego jednorodzinnego o dwóch mieszkaniach w zabudowie mieszkaniowej wraz z infrastrukturą na działce nr [...] w rejonie ul. [...] w miejscowości K., gmina B. oraz zezwalającą na wznowienie rozpoczętych robót budowlanych. Wniosek o wznowienie postępowania został złożony przez skarżącego, który jako przesłankę do wznowienia wskazał art. 145 § 1 pkt 4 i 5 Kpa. Aktualnie przeważający jest pogląd sprowadzający się do stwierdzenia, że w wypadku przesłanki wznowienia, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 4 Kpa, weryfikacja przymiotu strony może się odbywać dopiero w trakcie wznowionego postępowania. W myśl tego poglądu we wstępnej fazie postępowania nie bada się przesłanek wznowieniowych. Tym bardziej w sytuacji, gdy strona powołuje się na przesłankę wznowieniową z art. 145 § 1 pkt 4 Kpa, ustalenia w zakresie interesu prawnego wnioskodawcy i badanie jego legitymacji procesowej może być dokonywane dopiero we wznowionym postępowaniu, po jego formalnym wszczęciu postanowieniem, o którym mowa w art. 149 § 1 Kpa. Powodem odmowy wznowienia postępowania nie może być brak podstaw do wznowienia postępowania z przyczyn wymienionych np. w art. 145 § 1 pkt 4 Kpa, gdyż prowadziłoby to do oceny takich przesłanek przed formalnym wszczęciem postępowania wznowieniowego i wydaniem postanowienia o jego wznowieniu. W konsekwencji odmowa wszczęcia postępowania w przedmiocie wznowienia postępowania następuje tylko w razie negatywnego wyniku weryfikacji formalnej. Na tym etapie organ nie dokonuje jeszcze oceny trafności motywów zawartych we wniosku (zob. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 10 kwietnia 2013 r., sygn. akt II OSK 2397/11, Lex Omega nr 1337356; z dnia 17 kwietnia 2012 r., sygn. akt II OSK 191/12, Lex Omega nr 1219080; z dnia 11 stycznia 2011 r., sygn. akt II OSK 2064/09, Lex Omega nr 953022; z dnia 6 maja 2010 r., sygn. akt II OSK 773/09, Lex Omega nr 597851 oraz z dnia 17 września 2008 r., sygn. akt II OSK 1077/07, Lex Omega nr 509191, a także wyroki Wojewódzkich Sądów Administracyjnych: w Krakowie, z dnia 17 listopada 2016 r., sygn. akt II SA/Kr 972/16, Lex Omega nr 2162447; w Białymstoku, z dnia 8 listopada 2016 r., sygn. akt II SA/Bk 599/16, Lex Omega nr 2165449; w Gliwicach, z dnia 18 lipca 2016 r., sygn. akt II SA/Gl 259/16, Lex Omega nr 2098267 oraz z dnia 15 lipca 2016 r., sygn. akt II SA/Gl 131/16, Lex Omega nr 2120533; w Poznaniu, z dnia 9 października 2015 r., sygn. akt II SA/Po 542/15, Lex Omega nr 1932844). Za przyjęciem tego zapatrywania przemawia z kolei fakt, że kwestia posiadania przymiotu strony w postępowaniu przez podmiot wnoszący o wznowienie dotyka istoty sprawy w zakresie materialnoprawnych podstaw legitymacji co powoduje, iż powinna być zbadana w toku postępowania, z udziałem wszystkich stron, a nie na etapie wstępnej weryfikacji wniosku. Przymiot strony w przypadku wniosku powołującego podstawę z art. 145 § 1 pkt 4 Kpa ściśle wiąże się samą przyczyną wznowienia, tj. pominięciem strony bez jej winy, ta zaś - co wynika z art. 149 § 2 Kpa - może być badana we wznowionym postępowaniu, przeprowadzonym przez właściwy organ na podstawie postanowienia o wznowieniu postępowania. Wnioskodawca w tym wypadku jest stroną postępowania z tej przyczyny, że żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny (art. 28 Kpa), a tym interesem jest wykazanie, że jako strona został bez własnej winy pominięty. Rozstrzygnięcie, czy istotnie służył mu przymiot strony w postępowaniu zwyczajnym, winno być przedmiotem badania przez właściwy organ w ramach wznowionego już postępowania. Orzekanie w kwestii legitymacji postanowieniem ogranicza się do przypadków oczywistego jej braku. Sąd rozpoznający niniejszą sprawę stoi zatem na stanowisku, że przymiot strony, w wypadku wniosku opartego o przesłankę z art. 145 § 1 pkt 4 Kpa, należy badać po wznowieniu postępowania. Skoro samo twierdzenie wnioskodawcy, że winien być stroną postępowania zakończonego decyzją ostateczną, ale został bez swojej winy pominięty, prowadzi do wszczęcia postępowania, tj. jego wznowienia, konsekwentnie należy uznać, że na tymże twierdzeniu opiera się jego formalna legitymacja do udziału w sprawie wznowionej w charakterze strony. Istnieje zatem podmiot posiadający uprawnienie do skutecznego wnioskowania o wznowienie postępowania. Ustalenie w toku wznowionego postępowania, że wnioskodawca - strona w sprawie prowadzonej w trybie nadzwyczajnym - nie posiadał przymiotu strony (w materialnym ujęciu) w postępowaniu zwykłym, zakończonym decyzją ostateczną prowadzi do stwierdzenia, że mimo zasadności wznowienia (wniosek oparty na twierdzeniu o wadzie wymienionej w art. 145 § 1 pkt 4 Kpa został złożony skutecznie), po przeprowadzeniu wznowionego postępowania, nie potwierdziła się przesłanka wznowienia (ustalono, że wada, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 4 Kpa, nie wystąpiła). Ustalenie, czy postępowanie jurysdykcyjne zwyczajne było wadliwe (dotknięte wadą, opisaną w art. 145 § 1 pkt 4 Kpa) jest właśnie przedmiotem postępowania prowadzonego po wznowieniu. Należy w tym miejscu podkreślić, że postępowanie nadzwyczajne, prowadzone po wydaniu postanowienia o wznowieniu, dzieli się na dwa etapy. W pierwszej kolejności organ administracji publicznej winien ustalić, czy wada stanowiąca przesłankę wznowienia w istocie miała miejsce. Jeżeli stwierdzi brak takiej wady - w sprawie, dotyczącej przesłanki z art. 145 § 1 pkt 4 Kpa ustali, że żądający wznowienia podmiot nie posiadał przymiotu strony w postępowaniu, względnie - że stroną był, ale pominięcie go było przez niego zawinione - zamyka to drogę do dalszego badania sprawy co do jej istoty, obligując organ do wydania decyzji, o której mowa w art. 151 § 1 pkt 1 Kpa, tj. do odmowy uchylenia decyzji dotychczasowej. Dopiero stwierdzenie, że przesłanka wznowienia rzeczywiście zaistniała, otwiera drugi etap postępowania wznowionego. Organ zobligowany jest do uchylenia decyzji dotychczasowej oraz rozpatrzenia sprawy co do jej istoty na nowo (art. 151 § 1 pkt 2 Kpa). Ustawodawca w treści art. 151 § 1 pkt 1 Kpa brak podstaw do uchylenia decyzji dotychczasowej powiązał ze wszystkimi przesłankami wznowienia, nie wyłączając art. 145 § 1 pkt 4 Kpa. Podsumowując należy stwierdzić, że w sytuacji, gdy wnioskodawca twierdzi, iż bez własnej winy nie uczestniczył w postępowaniu oraz że winien mu przysługiwać przymiot strony, a z wnioskiem o wznowienie wystąpił w określonym terminie i wniosek dotyczy decyzji ostatecznej, właściwy organ jest zobligowany do wznowienia postępowania celem przeprowadzenia postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Dopiero przeprowadzone we wznowionym postępowaniu dodatkowe ustalenia pozwalają na ocenę istnienia przesłanki wznowienia wskazanej w art. 145 § 1 pkt 4 Kpa, jak i - w okolicznościach niniejszej sprawy - ocenę kwestii dotyczącej obszaru oddziaływania obiektu. Kluczowe znaczenie w rozpoznawanej sprawie ma to, że WINB ustalił w oparciu o przedstawiony projekt budowlany zamienny dotyczący budowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego o dwóch mieszkaniach w zabudowie mieszkaniowej wraz z infrastrukturą, iż obszar projektowanego przedsięwzięcia zamyka się w granicach działki nr [...] w miejscowości K. gmina B., która stanowi własność inwestora. Organ wziął pod uwagę sporządzoną ocenę przy ustaleniu obszaru oddziaływania obiektu w terenie, między innymi: granice nieruchomości, gabaryty budynku, kwestię ewentualnego zacieniania, przesłaniania, rodzaj konstrukcji, ochronę przeciwpożarową, ukształtowanie terenu, media oraz przepisy z zakresu ochrony środowiska, ochrony przyrody, ochrony zabytków, dróg publicznych i prawa wodnego, a także przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim odpowiadają budynki i ich usytuowanie. W ocenie tej wskazano, że sąsiadujące działki nr [...] i [...] są zabudowane budynkami mieszkalnymi jednorodzinnymi, natomiast wewnętrzna droga gruntowa wraz z działką [...] stanowi dodatkowe oddzielenie od istniejących budynków mieszkalnych. Ponadto WINB wskazał, że PINB dokonując własnej analizy obszaru oddziaływania przedmiotowej inwestycji na sąsiednie działki ustalił, że odległość budynku od granicy zabudowanej działki nr [...] (stanowiącej własność wnioskodawcy) wynosi od 7,00 m do 11,50 m. Biorąc pod uwagę zapisy ww. warunków technicznych organ wskazał, iż wymagania dotyczące minimalnych odległości inwestycji od granicy działki zostały zachowane. Zatem, nie stwierdzono występowania ograniczeń zabudowy w stosunku do działki [...] poprzez realizację spornej inwestycji. W niniejszej sprawie dokonano również oceny odziaływania tego obiektu pod względem przesłaniania oraz zacieniania budynku mieszkalnego zlokalizowanego na nieruchomości skarżącego. Ponadto zwrócić należy uwagę, że WINB odnośnie podnoszonego przez wnioskodawcę zarzutu przesłaniania oraz zacieniania obiektu wziął pod uwagę przepisy § 13 ust. 1 pkt 1a i pkt 2 ww. rozporządzenia, zgodnie z którym odległość budynków z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi od innych obiektów powinna umożliwiać naturalne oświetlenie tych pomieszczeń - co uznaje się za spełnione, jeżeli między ramionami kąta 60°, wyznaczonego w płaszczyźnie poziomej, z wierzchołkiem usytuowanym w wewnętrznym licu ściany na osi okna pomieszczenia przesłanianego, nie znajduje się przesłaniająca część tego samego budynku lub inny obiekt przesłaniający w odległości mniejszej niż wysokość przesłaniania - dla obiektów przesłaniających o wysokości do 35 m. Organ uznał, że w przedmiotowej sprawie, nie stwierdzono występowania zjawiska przesłaniania w stosunku do obiektu mieszkalnego na działce nr [...]. Ponadto, WINB dokonując analizy przepisów § 57 ust. 1 i 2 ww. rozporządzenia, który stanowi, że pomieszczenie przeznaczone na pobyt ludzi powinno mieć zapewnione oświetlenie dzienne, dostosowane do jego przeznaczenia, kształtu i wielkości, z uwzględnieniem warunków określonych w § 13 oraz w ogólnych przepisach bezpieczeństwa i higieny pracy (ust. 1), a w pomieszczeniu przeznaczonym na pobyt ludzi stosunek powierzchni okien, liczonej w świetle ościeżnic, do powierzchni podłogi powinien wynosić co najmniej 1:8, natomiast w innym pomieszczeniu, w którym oświetlenie dzienne jest wymagane ze względów na przeznaczenie a) najmniej 1:12 (ust. 2), stwierdził, iż zostały zachowane powyższe wymagania. W ocenie Sądu rozpoznającego obecnie niniejszą sprawę, organy biorąc pod uwagę treść art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego słusznie uznały, że nie stwierdzono w analizowanej sprawie oddziaływania spornego zamierzenia inwestycyjnego w myśl ww. wskazanych przepisów prawa, tak aby można było uznać, że rozciąga się także na nieruchomości położone dalej, również niegraniczące bezpośrednio z terenem inwestycyjnym. Należy również w pełni podzielić pogląd WINB odnoszący się do wskazanych przez wnioskodawcę nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji, nieznanych organowi, który wydał decyzję, o których mowa w art. 145 § 1 pkt 5 Kpa, tj. "brak ustalenia wysokości realizowanej inwestycji mieszkaniowej". WINB słusznie zauważył, że powyższa argumentacja strony skarżącej nie znajduje odzwierciedlenia w dokumentacji sprawy, ponieważ projekt budowlany zawiera stosowne opracowania m.in. wskazujące wysokość przedmiotowego budynku, zatem organ nadzoru budowlanego w chwili wydania decyzji zatwierdzającej rzeczony projekt budowany zamienny znał wskazane okoliczności faktyczne sprawy, w tym wysokość spornego obiektu. Wobec powyższego nie można uznać, iż w niniejszej sprawie wystąpiły przesłanki wznowieniowe wynikające z art. 145 § 1 pkt 5 Kpa. Jak wynika z powyższego wszystkie zarzuty skargi - zarówno dotyczące naruszenia przepisów prawa materialnego, jak i przepisów postępowania - nie znajdują uzasadnienia. Kontrolowane postępowanie przeprowadzono w sposób szczegółowy i wyczerpujący, a treść zaskarżonej decyzji mając na uwadze powyższe ustalenia jest zgodna z obowiązującymi przepisami prawa materialnego. Wobec powyższego skargę oddalono na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325). Wpis od skargi wynieść powinien 200 zł, podczas gdy skarżący uiścił kwotę 250 zł. Wobec czego o zwrocie nadpłaconej części wpisu orzeczono w pkt 2 sentencji wyroku stosownie do art. 225 ww. ustawy.