II SA/Bd 1087/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Wiesław Czerwiński (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Krzysztof Gruszecki Sędzia WSA Małgorzata Włodarska Protokolant Katarzyna Kloska po rozpoznaniu w Wydziale II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy na rozprawie w dniu 23 stycznia 2007r. sprawy ze skargi Małgorzaty K. na decyzję Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. z dnia [...] 2006 r. nr [...] w przedmiocie zapewnienia bezpłatnego transportu dla osoby niepełnosprawnej oddala skargę. II SA/Bd 1087/06 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] 2006 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy C. z dnia [...] 2006 r., nr [...] o odmowie bezpłatnego transportu dla niepełnosprawnego dziecka P. K. z miejsca zamieszkania do Szkoły Podstawowej Nr [...] w T. W motywach decyzji organ wskazał, iż Piotr K. posiada orzeczenie Poradni Psychologiczno-Pedagogicznej w C. Nr [...] z dnia [...] 2004 r. o potrzebie kształcenia specjalnego wydane na czas nieokreślony z zaleceniem kształcenia specjalnego w szkole ogólnodostępnej. Kształcenie takie wraz z rewalidacją indywidualną zostało wyżej wymienionemu uczniowi zapewnione przez Gminę C. w Szkole Podstawowej w G. W roku 2005/2006 uczestniczył on w zajęciach rewalidacyjnych w wymiarze 2 godzin tygodniowo. Zajęcia takie przewidziane zostały również w roku 2006/2007. Organ odwoławczy podniósł w związku z tym, iż Gmina C. nie ma obowiązku zapewnienia bezpłatnego transportu Piotra K. do Szkoły Podstawowej Nr [...] w T. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy na powyższą decyzję Małgorzata K. wniosła o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji ewentualnie o przyznanie jej synowi Piotrowi K. bezpłatnego transportu przez gminę C. do Szkoły Podstawowej nr [...] w T. Zarzuciła przy tym organom obu instancji, iż wydając decyzję oparły się jedynie na fakcie zapewniania przez Szkołę Podstawową w G. rewalidacji indywidualnej, nie sprawdzając zaś czy szkoła ta jest w stanie zapewnić dziecku niepełnosprawnemu ruchowo specjalną organizację i metody pracy. Podniosła również, iż zgodnie z orzeczeniem Poradni Psychologiczno-Pedagogicznej Piotr K. miał zostać objęty kształceniem specjalnym dla dzieci z niepełnosprawnością ruchową, po to aby usprawnić zaburzoną funkcje ruchu, do tego zaś konieczne są systematyczne zajęcia w basenie. Szkoła Podstawowa w G. nie jest natomiast w stanie zapewnić synowi skarżącej takich zajęć, co z kolei, zdaniem skarżącej oznacza, że Wójt Gminy C. nie zapewnienia jej synowi odpowiedniej formy kształcenia. Tym samym obowiązkiem Gminy C. powinno być zapewnienie Piotrowi K. bezpłatnego transportu i opieki w czasie przewozu do najbliższej szkoły w T., która będzie spełniała wszelkie wymagania określone w orzeczeniu Poradni Psychologiczno-Pedagogicznej. Ponadto skarżąca zarzuciła organom obu instancji, iż nie wzięły pod uwagę innych dokumentów niż orzeczenie o potrzebie kształcenia. Samo zaś orzeczenie zostało przez nie potraktowane ogólnikowo, bez zagłębiania się w jego treść. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Przepis art. 17 ust. 3a ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (Dz. U. z 2004 r. Nr 256, poz. 2572 ze zm.) przewiduje określone obowiązki gminy dla: - uczniów niepełnosprawnych, których kształcenie i wychowanie odbywa się na podstawie art. 71b i - dzieci i młodzieży z upośledzeniem umysłowym ze sprzężonymi niepełnosprawnościami. Obowiązkiem gminy jest zapewnienie bezpłatnego transportu i opieki w czasie przewozu do najbliższej szkoły podstawowej, gimnazjum lub ośrodka umożliwiającego realizację obowiązku szkolnego i obowiązku nauki dzieciom i młodzieży, o których mowa w art. 16 ust. 7 ustawy. Art. 71b ustawy o systemie oświaty wskazuje, że kształceniem specjalnym obejmuje się dzieci i młodzież niepełnosprawną oraz niedostosowaną społecznie, uczniów niepełnosprawnych przez umożliwienie realizowania zindywidualizowanego procesu kształcenia, form i programów uczenia oraz zajęć rewalidacyjnych. Opinie o: - potrzebie wczesnego wspomagania rozwoju dziecka, - orzeczeniu o potrzebie indywidualnego nauczania, - o potrzebie zajęć rewalidacyjno – wychowawczych organizowanych zgodnie z odrębnymi przepisami wydają zespoły orzekające działające w publicznych poradniach psychologiczno – pedagogicznych, w tym w poradniach specjalistycznych. Orzeczenie o potrzebie kształcenia specjalnego, z uwzględnieniem rodzaju niepełnosprawności, w tym stopnia upośledzenia umysłowego. Wyjątkowo opinie o potrzebie wczesnego wspomagania rozwoju dziecka mogą wydawać niepubliczne poradnie psychologiczno – pedagogiczne. W przeciwieństwie do orzeczeń publicznych poradni psychologiczno – pedagogicznych, od orzeczeń tych nie służy odwołanie do kuratora oświaty. W aktach sprawy znajduje się orzeczenie nr [...] Poradni Psychologiczno – Pedagogicznej w C., wydane z powołaniem się na art. 71b ust. 3 ustawy o systemie oświaty orzekające o potrzebie kształcenia specjalnego na czas nieokreślony z uwagi na niepełnosprawność ruchową. Zalecono kształcenie specjalne dla dzieci z niepełnosprawnością ruchową w szkole ogólnodostępnej, zalecono kontynuację leczenia specjalistycznego oraz rewalidację indywidualną w celu usprawnienia zdolności do koncentracji uwagi, pamięci, koordynacji wzrokowo-słuchowej oraz grafomotoryki. Orzekający w sprawie w I instancji Wójt Gminy C. stwierdził, że Gmina C. zapewnia uczniowi Piotrowi K. kształcenie specjalne wraz z rewalidacją indywidualną w szkole ogólnodostępnej w miejscu zamieszkiwania tj. w szkole podstawowej w G. Wskazano, że w roku szkolnym 2004/2005 Piotr K. uczestniczył w zajęciach rewalidacyjnych i w takich zajęciach będzie uczestniczył w roku szkolnym 2005/2006. Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod kątem zgodności z prawem. Ocena okoliczności faktycznych dokonana przez orzekające w sprawie organy jest trafna i tym samym nie nasuwa zastrzeżeń przywołana kwalifikacja prawna. Jedynie w podstawie decyzji organu I instancji należało wskazać na przepis art. 71b ust. 3, a nie art. 71b ust. 3a ustawy o systemie oświaty. Okoliczność ta nie ma jednak znaczenia dla rozpatrywanej sprawy. Sąd nie podziela zatem poglądu skarżącej o naruszeniu przepisów art. 71b ustawy o systemie oświaty. W skardze wskazano także na naruszenie art. 17 ust. 3a ustawy o systemie oświaty, który wskazuje na obowiązek gminy zapewnienia uczniom niepełnosprawnym, których kształcenie i wychowanie odbywa się na podstawie art. 71b bezpłatnego transportu i opieki w czasie przewozu do najbliższej szkoły podstawowej, gimnazjum lub ośrodka umożliwiającego realizację obowiązku szkolnego i obowiązku nauki dzieciom i młodzieży, o których mowa w art. 16 ust. 7, a także dzieciom i młodzieży z upośledzeniem umysłowym ze sprzężonymi niepełnosprawnościami albo zwrotu kosztów przejazdu ucznia i opiekuna środkami komunikacji publicznej, jeżeli dowiezienie zapewnili rodzice. Ze względu na zapewnienie odpowiednich zajęć w szkole podstawowej w G. przepis ten nie został naruszony. Przepis ten dotyczy dojazdu do najbliższej szkoły podstawowej. Skarżąca wskazuje także na art. 71b ust. 2 ustawy o systemie oświaty. Analiza przepisów art. 71b ust. 2, ust. 1, ust. 5 i 5a wskazuje, że w przepisie tym (art. 71b ust. 2) chodzi o dziecko niepełnosprawne, w tym upośledzone umysłowo, które ma uczęszczać do szkoły specjalnej. Orzeczenie poradni psychologiczno – pedagogicznej nie wskazuje na konieczność uczęszczania Piotra K. do szkoły specjalnej, wręcz odwrotnie, orzeczenie zaleca kształcenie w szkole ogólnodostępnej. Nie jest trafny zarzut nie uwzględnienia innych dowodów. Przepis art. 71b ust. 3 ustawy o systemie oświaty wyraźnie wskazuje orzeczenie, które ma służyć za podstawę decyzji Wójta Gminy – jest nim opinia zespołu orzekającego działającego w publicznych poradniach psychologiczno – pedagogicznych. Od opinii tych przysługuje odwołanie do kuratora oświaty. Opinia ta stanowi istotny dowód w sprawie. Opinie wydawane przez niepubliczne poradnie psychologiczno – pedagogiczne mogą dotyczyć tylko tematów wskazanych w ust. 3a i 3b art. 71b ustawy o systemie oświaty (opinie o potrzebie wczesnego wspomagania rozwoju dziecka, opinie w sprawie dostosowania wymagań edukacyjnych wynikających z programu nauczania do indywidualnych potrzeb ucznia, u którego stwierdzono specyficzne trudności w uczeniu się, uniemożliwiające sprostanie tym wymaganiom). Uzasadnia to, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) postąpienie jak w sentencji.