II SA/Bd 1088/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Joanna Brzezińska po rozpoznaniu w dniu 19 marca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. F. na decyzję [...][...] Oświaty w [...] z dnia [...] września 2012 r. Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego w sprawie indywidualnego obowiązkowego rocznego przygotowania przedszkolnego postanawia sprostować oczywistą omyłkę pisarską w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 6 lutego 2013 r. w sprawie o sygn. II SA/Bd 1088/12 w ten sposób, że wykreślić omyłkowo wpisane zdanie na osiemnastej stronie uzasadnienia "Orzeczenie o kosztach uzasadnia przepis art. 200 P.p.s.a., stanowiący, że skarżącemu przysługuje od organu zwrot kosztów postępowania w razie uwzględnienia skargi". Wyrokiem z dnia 6 lutego 2013 r., sygn. akt II SA/Bd 1088/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy rozpoznając skargę A. F. na decyzję [...] [...] Oświaty w [...] z dnia [...] września 2012 r. Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego w sprawie indywidualnego obowiązkowego rocznego przygotowania przedszkolnego w punkcie pierwszym uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzające ją orzeczenie [...] Orzekającego [...] [...] nr [...] w [...] z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...], w punkcie drugim stwierdził nieważność orzeczenia [...] Orzekającego [...] [...] nr [...] w [...] z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...] oraz w punkcie trzecim stwierdził, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. W uzasadnieniu wyroku w ostatnim zdaniu, na stronie osiemnastej zamieszczono natomiast słowa: "Orzeczenie o kosztach uzasadnia przepis art. 200 P.p.s.a., stanowiący, że skarżącemu przysługuje od organu zwrot kosztów postępowania w razie uwzględnienia skargi". Zgodnie z treścią art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) - dalej p.p.s.a sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie oraz rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. W orzecznictwie utrwalił się pogląd, że możliwość rektyfikacji wyroku jaką przewidziano w powyższym przepisie odnosi się również do uzasadnienia wyroku (por. postanowienie SN z dnia 15 kwietnia 1982 r., sygn. akt I PZ 7/82). Zatem możliwym jest dokonanie przez sąd sprostowania uzasadnienia wyroku jeśli w jego treści dopuszczono się niedokładności, błędu lub oczywistej omyłki. Judykatura przyjęła, że sprostowanie niedokładności (nieścisłości) należy rozumieć jako właściwe oznaczenie strony bądź podmiotów postępowania czy też ich pełnej nazwy. Błąd pisarski to widoczne niewłaściwe użycie wyrazu, widocznie mylna pisownia lub błąd gramatyczny, czy niezamierzone opuszczenie jednego lub więcej wyrazów. Błąd rachunkowy to natomiast błąd wynikający z niewłaściwego przeprowadzenia działań arytmetycznych, polegający najczęściej na błędnym działaniu sumowania lub odejmowania. Ostatnią kategorią wymienioną w powołanym przepisie jest "inna oczywista omyłka", które to pojęcie ma znacznie szerszy zakres jednakże jego charakter zbliżony jest do pojęć wymienionych wcześniej. W ramach wymienionych w art. 156 § 1 p.p.s.a. szeroko rozumianych błędów nie podlegają sprostowaniu mylne ustalenia faktyczne sądu, choćby zostały spowodowane przeoczeniem. Wykładnia gramatyczna art. 156 § 1 p.p.s.a. wskazuje, że wszystkie opisane w nim nieprawidłowości, muszą cechować się oczywistością, tzn. być bez trudu rozpoznawalne, mieć charakter bezsporny. Oczywistość wadliwości może wynikać z porównania niedokładności, błędu lub omyłki z innymi niebudzącymi wątpliwości okolicznościami (por. postanowienie NSA z dnia 8 kwietnia 2009 r. sygn. akt I GZ 7/09). Mając powyższe na uwadze stwierdzić trzeba, że umieszczenie w uzasadnieniu wyroku, w zdaniu informującym o podstawach prawnych podjętego przez sąd orzeczenia, słów wskazujących, że podstawę dla orzeczenia o kosztach postępowania stanowił art. 200 p.p.s.a traktować należy jako inną oczywista omyłkę, skoro z sentencji wyroku jasno wynika, że nie zawarto w nim w ogóle orzeczenia o kosztach postępowania. W sytuacji, w której nie orzeczono w ogóle o kosztach postępowania nie było potrzeby wskazywania w uzasadnieniu wyroku na przepis art. 200 ww. ustawy jako podstawy prawnej dla ich zasądzenia. Wyjaśniająco zauważyć trzeba, że Sąd nie orzekał w wyroku z dnia 6 lutego 2013 r. o kosztach postępowania wobec braku ostatecznego w tym względzie wniosku skarżącego złożonego do chwili zamknięcia rozprawy. Wprawdzie skarżący w swojej skardze z dnia [...] października 2012 r. zawarł wniosek o zasądzenie od strony przeciwnej kosztów postępowania to jednak na rozprawie w dniu 6 lutego 2013 r. w odpowiedzi na pouczenie Przewodniczącego o treści art. 210 § 1 p.p.s.a. skarżący oświadczył, iż nie wnosi o zwrot kosztów sądowych. Dlatego też Sąd wypełniając wolę skarżącego nie orzekł o kosztach sądowych. W tej sytuacji – na podstawie przywołanych wcześniej przepisów – postanowiono z urzędu sprostować uzasadnienie opisanego w sentencji niniejszego postanowienia wyroku.