II SA/Bd 1089/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA: Jan Grzęda Sędzia WSA: Małgorzata Włodarska Asesor WSA: Grzegorz Saniewski (spr.) Protokolant Magdalena Gadecka po rozpoznaniu w dniu 2 lutego 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi Starosty A.. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] 2004 r. Nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji Starosty A. w sprawie odmowy uznania za osobę bezrobotną odrzucić skargę II SA/Bd 1089/04 UZASADNIENIE Decyzją nr [...] z dnia [...] 2004 r. Wojewoda [...] uchylił w całości decyzję Starosty A. z dnia [...] 2004 r. uchylającą w całości poprzednie decyzje Starosty z dnia [...] 2003 r. i [...] 2003 r. i orzekającą o odmowie uznania za bezrobotną Marioli R. oraz przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W uzasadnieniu Wojewoda wskazując na przepis art. 107 Kpa stwierdził, że w decyzji organu I instancji nie zostały zachowane wymagania, jakim powinna odpowiadać decyzja, albowiem w sentencji decyzji Starosta orzekając o odmowie uznania za osobę bezrobotną pominął fakt utraty prawa do zasiłku. Jest to w ocenie Wojewody rażące naruszenie prawa. Ponadto decyzja nie zawiera właściwego uzasadnienia faktycznego i prawnego. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Starosta A. wniósł o uchylenie decyzji Wojewody zarzucając, iż narusza ona przepisy prawa procesowego przez przyjęcie, że decyzja Starosty zawiera wady istotne, a w szczególności wadliwe uzasadnienie. W uzasadnieniu Starosta wskazał, że swoją decyzją z dnia [...] 2003 r. uznał Mariolę R. za bezrobotną. Odmówiono jej jednakże prawa do zasiłku, ponieważ w okresie 6 miesięcy przed zarejestrowaniem się w Powiatowym Urzędzie Pracy rozwiązała stosunek pracy na mocy porozumienia stron. Decyzją z dnia [...] 2003 r. Urząd orzekł o przyznaniu prawa do zasiłku od dnia [...] 2003 r. Zarówno w dniu rejestracji, jak i w dniu o przyznaniu zasiłku Mariola R. oświadczyła, że nie jest posiadaczem gospodarstwa rolnego o powierzchni 2 ha przeliczeniowych, jak również, iż nie podlega ubezpieczeniu emerytalno - rentowemu z tytułu stałej pracy jako współmałżonek lub domownik w gospodarstwie rolnym o powierzchni 2 ha przeliczeniowe. Ze złożonego zaświadczenia Urzędu Gminy w A. nie wynikało, że Mariola R. jest współwłaścicielem gospodarstwa rolnego. Natomiast z przedłożonego zaświadczenia Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego w A. wynika, że Mariola R. podlegała ubezpieczeniu społecznemu rolników jako współmałżonka w okresach od [...] 1993 r. do [...] 2000 r. oraz od dnia [...] 2003 r. do [...] 2003 r. W związku z ujawnionymi faktami Starosta wznowił postępowanie, a następnie decyzją z dnia [..] 2003 r. orzekł o uchyleniu swoich decyzji z [...] i [...] 2003 r. Decyzja ta została uchylona przez Wojewodę [...] i przekazana do ponownego rozpoznania. Pomimo braku wpływu na sprawę, Urząd wezwał zainteresowaną do stawienia się w Urzędzie celem złożenia wyjaśnień, jednakże Mariola R. odmówiła ich złożenia, wnosząc jedynie o "przeprowadzenie sprawy administracyjnej celem konfrontacji PUP z KRUS". W swoim wyjaśnieniu opartym według Starosty jedynie na bezpodstawnych jednostronnych stwierdzeniach, zarzuciła pracownikom Urzędu brak wyczerpujących wyjaśnień. Zdaniem Starosty rozpatrując ponownie sprawę Urząd precyzyjnie uzasadnił swoje stanowisko powołując się na fakty, które uznał za kluczowe w sprawie, a także podnoszone przez stronę, którym nie dał wiary. Nie można więc zarzucić wadliwości uzasadnienia decyzji, tym bardziej, że Wojewoda jedynie przytacza, co powinno zawierać uzasadnienie, nie wskazując, na czym polega wadliwość uzasadnienia decyzji organu I instancji. Według Starosty pominięcie w decyzji organu I instancji faktu utraty prawa do zasiłku było niejako konsekwencją odmowy uznania zainteresowanej za osobę bezrobotną i nie oznacza, iż decyzją w sposób rażący narusza prawo. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej odrzucenie, wskazując że wobec faktu, iż skarżący wydał decyzję w pierwszej instancji, nie ma on legitymacji do wniesienia skargi. Z ostrożności procesowej wniósł o ewentualne oddalenie skargi, podtrzymując swoje stanowisko zawarte w skarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny. Interes prawny skarżącego istnieje wówczas, kiedy można wskazać przepis prawa materialnego, z którego można wywieść dla danego podmiotu określone prawa lub obowiązki. Jak zauważał Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale 7 sędziów z dnia 19 maja 2003 r. (opubl. ONSA z 2003 r. Nr 4 poz. 115. LEX nr 79089) rola jednostki samorządu terytorialnego w postępowaniu administracyjnym jest wyznaczona przepisami prawa materialnego. Może być ona - jako osoba prawna - stroną tego postępowania i wówczas organy ją reprezentujące będą broniły jej interesu prawnego, korzystając z gwarancji procesowych, jakie przepisy kodeksu postępowania administracyjnego przyznają stronom postępowania administracyjnego. Ustawa jednak może organowi jednostki samorządu terytorialnego wyznaczyć rolę organu administracji publicznej w rozumieniu art. 5 § 2 pkt 3 k.p.a. Wtedy będzie on reprezentował interes jednostki samorządu terytorialnego w formach właściwych dla organu prowadzącego postępowanie. Powierzenie organowi jednostki samorządu terytorialnego właściwości do orzekania w sprawie indywidualnej w formie decyzji administracyjnej, niezależnie od tego, czy nastąpiło to na mocy ustawy, czy też w drodze porozumienia, wyłącza możliwość dochodzenia przez tę jednostkę jej interesu prawnego w trybie postępowania administracyjnego bądź sądowoadministracyjnego. Sąd w niniejszym składzie podziela powyższy pogląd. W przedmiotowej sprawie pozycję Starosty w postępowaniu administracyjnym dotyczącym Marioli R. wyznaczał art. 6 pkt 1 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, zgodnie z którym do zadań samorządu powiatowego (którego organem jest starosta) należy rejestrowanie bezrobotnych oraz wypłata uprawnionym bezrobotnym zasiłków. W konsekwencji więc w tych sprawach Starosta nie ma interesu prawnego do zaskarżeniu decyzji administracyjnych. Ze względu na powyższe, wobec niedopuszczalności skargi, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało skargę Starosty odrzucić.