II SA/Bd 1091/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Joanna Brzezińska Sędziowie sędzia WSA Jarosław Wichrowski (spr.) asesor WSA Mariusz Pawełczak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 5 grudnia 2023 r. sprawy ze skargi S. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lipca 2023 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami oddala skargę. Decyzją z dnia [...] lipca 2023 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. na podstawie art. 103 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r. poz. 622, dalej powoływana jako ukp) oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r. poz. 775, dalej powoływana jako kpa) po rozpoznaniu odwołania S. S. (dalej określany jako Skarżący) od decyzji Starosty B. z dnia [...] czerwca 2023 r., znak: [...] - utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ wskazał, że zaskarżoną decyzją Starosta orzekł o cofnięciu Skarżącemu uprawnień do kierowania pojazdami w zakresie kat. Am, B1, B w związku z wyrokiem Sądu Rejonowego w B. orzekającym środek karny zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym, obowiązującym od 15 maja 2023 r. do 15 listopada 2023 r. Decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że wyrokiem Sądu Rejonowego w B. z dnia [...] stycznia 2023 r., sygn. akt [...] orzeczony został wobec Skarżącego środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres 6 miesięcy, obowiązujący od 15 maja 2023 r. do 15 listopada 2023 r. Organ wskazał, że w związku z zapadłym wyrokiem zobowiązany byl wydać decyzję o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami w orzeczonym zakresie. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł Skarżący, wskazując, że popełnił wykroczenie z art. 94 kw polegające na tym, że nie posiadał prawa jazdy, a jechał motocyklem. W jego ocenie powinno mu zostać zatrzymane jedynie prawo jazdy na motocykl z wyłączeniem prawa jazdy na samochód. Rozpoznając wniesione odwołanie, Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że stosownie do treści art. 103 ust. 1 pkt 4 ukp, starosta wydaje decyzję administracyjną o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami w przypadku: (....) orzeczenia zakazu prowadzenia pojazdów. Z akt sprawy wynika, że Skarżący wyrokiem Sądu Rejonowego w B. z dnia [...] stycznia 2023 r., sygn. akt: [...] uznany został winnym tego, że w dniu [...] czerwca 2022 r. ok. godz. [...] w m. K. kierował pop drodze publicznej motocyklem, nie mając do tego uprawnień. Wobec oskarżonego orzeczony został środek karny zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres sześciu miesięcy roku. Wyrok powyższy utrzymany został w mocy wyrokiem Sądu Okręgowego w T. z dnia [...] maja 2023 r., sygn. akt: [...]. Wyrok po uprawomocnieniu przesłany został do organu I instancji, celem wykonania środka karnego. Przywołany przepis art. 103 ust. 1 pkt 4 ukp ma charakter bezwzględnie obowiązujący, co oznacza, że po otrzymaniu wyroku do wykonania organ ma obowiązek orzec o cofnięciu uprawnień w zakresie i na czas określony wyrokiem. W ocenie organu odwoławczego ustalenia organu I instancji, jak i wydana na ich podstawie decyzja, są zgodne z prawem. Kolegium nie znalazło podstaw do uchylenia lub zmiany decyzji organu I instancji. Mając powyższe na uwadze, orzeczono jak w sentencji. Skargę na ww. decyzję złożył Skarżący, zarzucając jej naruszenie art. 103 ust. 1 pkt 4 ukp, gdyż popełnił wykroczenie z art. 94 kw polegające na tym, że nie posiadał prawa jazdy, a jechał motocyklem. W bardzo krótkim czasie po zdarzeniu zdobył uprawnienia na samochód i motocykl. W związku z tym powinno być mu zatrzymane wyłącznie prawo jazdy na motocykl. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości swoją dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jako bezzasadna podlegała oddaleniu. Zgodnie z art. 13 ust. 1 pkt 4 ukp, starosta wydaje decyzję administracyjną o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami w przypadku orzeczenia zakazu prowadzenia pojazdów. Z kolei w myśl art. 182 § 2 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny wykonawczy (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r. poz. 127 ze zm.), organ, do którego przesłano orzeczenie zawierające zakaz prowadzenia pojazdów, zobowiązany jest cofnąć uprawnienia do ich prowadzenia w orzeczonym zakresie oraz nie może wydać tych uprawnień w okresie obowiązywania zakazu. Szczególnego podkreślenia wymaga to, że decyzja w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami ma charakter związany, co oznacza, że organ musi działać w granicach związania i nie może, ani interpretować wydanego wyroku sądu karnego, ani dokonywać rozszerzenia czy zawężenia orzeczonego przez sąd zakazu, zwłaszcza zaś nie jest uprawniony do weryfikacji wyroku sądu karnego. W przedmiotowej sprawie zgodnie z cyt. wyrokiem Sądu Rejonowego w B. orzeczono wobec Skarżącego środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym. Zatem, w następstwie powzięcia wiedzy o orzeczonym zakazie prowadzenia pojazdów, w świetle jednoznacznej treści art. 182 § 2 kkw w zw. z art. 103 ust. 1 pkt 4 ukp organ był zobowiązany cofnąć uprawnienie do prowadzenia pojazdów mechanicznych w zakresie kategorii Am, B1 i B, a zatem tożsamym z tym, na które posiadał prawo jazdy, tj. bez rozróżnienia - na wszelkie pojazdy mechaniczne w ruchu lądowym. Mając powyższe na uwadze, stwierdzić trzeba, że zarzuty skargi były bezzasadne i skarga w oparciu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2023 r. poz. 1634) podlegała oddaleniu. Na podstawie art. 15zzs4 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2021 r. poz. 2095) sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym. W okolicznościach niniejszej sprawy należy stwierdzić wypełnienie się warunków określonych w art. 15 zzs4 ust. 3 ww. ustawy, akcentując w szczególności realne zagrożenie epidemiologiczne dla zdrowia uczestników postępowania występujące na terenie miasta B., będącego siedzibą tutejszego Sądu, oraz brak możliwości przeprowadzenia rozprawy na odległość z powodów technicznych. W konsekwencji w sprawie wydane zostało zarządzenie z dnia 15.11.2023 r. o skierowaniu sprawy do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym. Podkreślić należy, że zastosowany tryb nie wpłynął na ograniczenie praw stron postępowania sądowoadministracyjnego, sąd bowiem w świetle art. 134 § 1 ppsa, rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd rozpoznaje zatem sprawę całościowo badając w sposób zupełny legalność zaskarżonego rozstrzygnięcia, orzekając przy tym w składzie trzech sędziów podobnie jak na posiedzeniu jawnym.