II SA/Bd 1094/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Włodarska po rozpoznaniu w dniu 5 grudnia 2006 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Starosty B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] 2006 r., Nr [..]. w przedmiocie wymiany prawa jazdy postanawia odrzucić skargę. Decyzją z dnia [...] 2006 r., nr [...] Starosta B. odmówił C. C. wymiany prawa jazdy. W wyniku wniesionego odwołania przez C. C. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. decyzją dnia [...] 2006 r., Nr [...] uchyliło w całości decyzję Starosty B. i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania przez organ pierwszej instancji. Skargę na wyżej wskazaną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy Starosta B.i wskazując, iż Samorządowe Kolegium Odwoławcze dokonało nieprawidłowej wykładni przepisów ustawy z dnia 27 listopada 1961 r. o bezpieczeństwie i porządku ruchu na drogach publicznych ( Dz. U. Nr 53, poz. 295 z późn. zm.). W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej odrzucenie, twierdząc, iż Starosta B. jest organem administracji publicznej, który wydał zaskarżone rozstrzygnięcie i z tego względu nie jest uprawniony do wniesienia skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu z przyczyn procesowych bez badania jej zarzutów merytorycznych. Zgodnie z przepisem art. 50 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z poźn. zm.), uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym, jak również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi. W uchwale 7 sędziów z dnia 19 maja 2003 r. (OPS 1/03, ONSA z 2003 r., Nr 4, poz. 115) Naczelny Sąd Administracyjny zauważył, iż rola jednostki samorządu terytorialnego w postępowaniu administracyjnym jest wyznaczona przepisami prawa materialnego. Może być ona - jako osoba prawna - stroną tego postępowania i wówczas organy ją reprezentujące będą broniły jej interesu prawnego, korzystając z gwarancji procesowych, jakie przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) przyznają stronom postępowania administracyjnego. Ustawa jednak może organowi jednostki samorządu terytorialnego wyznaczyć rolę organu administracji publicznej w rozumieniu art. 5 § 2 pkt 3 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego. Wtedy będzie on reprezentował interes jednostki samorządu terytorialnego w formach właściwych dla organu prowadzącego postępowanie. Powierzenie organowi jednostki samorządu terytorialnego właściwości do orzekania w sprawie indywidualnej w formie decyzji administracyjnej, niezależnie od tego, czy nastąpiło to na mocy ustawy, czy też w drodze porozumienia, wyłącza możliwość dochodzenia przez tę jednostkę jej interesu prawnego w trybie postępowania administracyjnego bądź sądowoadministracyjnego. Wobec wyżej wskazanego stanowiska utrwalonego w orzecznictwie nie można uznać, że Starosta B. ma interes prawny w złożeniu skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w sprawie, w której wydał decyzję jako organ I instancji, ponieważ nie działa jako podmiot, którego własnego interesu prawnego lub obowiązku prawnego dotyczy sprawa, lecz jako organ administracji publicznej na mocy przyznanych mu ustawowo kompetencji (zob. postanowienie NSA z dnia 3 kwietnia 2002 r., II SA/Gd 563/02, System informacji Prawnej Lex 76118). Mając powyższe na uwadze na podstawie przepisu art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji.