II SA/Bd 1095/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Wiesław Czerwiński (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Krzysztof Gruszecki Sędzia WSA Małgorzata Włodarska Protokolant Katarzyna Kloska po rozpoznaniu w Wydziale II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy na rozprawie w dniu 23 stycznia 2007r. sprawy ze skargi K. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] 2006 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku przedemerytalnego oddala skargę. II SA/Bd 1095/06 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] 2006 r., nr [...] Starosta I. odmówił przyznania K. K. prawa do zasiłku przedemerytalnego. W motywach decyzji wskazano, iż wyżej wymieniony nie spełnił warunku posiadania 35-letniego okresu uprawniającego do zasiłku lub 30-letniego okresu uprawniającego do zasiłku, a w tym, co najmniej 15 lat w szczególnych warunkach lub szczególnych charakterze. Staż pracy wnioskodawcy po doliczeniu okresu pobierania zasiłku od 13.09.2000 r. do 5.07.2001 r. i od 8.11.2001 r. do 5.01.2002 r. wynosi 30 lat, 2 miesiące i 16 dni. Na podstawie przedstawionych w dniu 24 maja 2006r. kserokopii kart zarobkowych za okres 1980 do 1992 i złożonych w dniu 6 września 2006 r. zeznań dwóch światków oraz przesłanych w dniu 20 lipca 2006 r. przez Z. akt osobowych organ ustalił, iż K. K. nie był zatrudniony w szczególnych warunkach. K. K. wprawdzie wskazuje, iż jego zatrudnienie w okresie od 1.01.1975 r. do 30.06.1993r. w P. na stanowisku szklarz miało charakter zatrudnienia w szczególnych warunkach, jednakże nie wynika to z jego świadectwa pracy. Zarówno z załącznika do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub szczególnym charakterze (Dz. U. Nr 8, poz. 43 ze zm.), jak i zarządzenia nr 9 Ministra Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych z dnia 1 sierpnia 1983 r. w sprawie wykazu stanowisk pracy w zakładach pracy, podległych ministrowi budownictwa i przemysłu materiałów budowlanych, na których są wykonywane prace w szczególnych warunkach, nie wskazuje się iż w przypadku pracy szklarza, mamy do czynienia z zatrudnieniem w szczególnych warunkach. W odwołaniu od powyższej decyzji K. K., zarzucił, iż organ uwzględnił zeznania tylko jednego świadka, który pracował w tym samym zakładzie pracy co on. Świadek ten w 1982 r. otrzymał świadectwo pracy stwierdzające pracę w warunkach szkodliwych. W stosunku zaś osób pracujących na podobnym stanowisku dziesięć lat później syndyk masy upadłościowej wydał świadectwa pracy, z których nie wynika zatrudnienie w szczególnych warunkach. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] 2006 r., nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji wskazał, iż dowód z zeznań świadków nie może zastąpić świadectwa pracy o wykonywaniu pracy w warunkach szczególnych, którego wymóg wystawienia i przedłożenia wynika z § 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub szczególnym charakterze (Dz. U. Nr 8, poz. 43 ze zm.), a ponadto podlega on ocenie organu administracji. Jak wskazał Wojewoda, zeznań świadków i oświadczenia strony o wykonywaniu pracy w okresie zatrudnienia od 1.12.1971 r. do 31.12.1990 r. na stanowisku szklarza-malarza nie potwierdzają przedłożone przez skarżącego świadectwa pracy oraz z kserokopie istniejących w zasobach archiwalnych dokumentów ("Karty wynagrodzeń" z lat 1980-1992). Wynika z nich bowiem, iż K. K. pracował na stanowisku szklarza. Zdaniem organu nawet, gdyby faktycznie skarżący wykonywał zarówno czynności szklarza, jak i malarza, to żadnej z tych prac nie wykonywał stale i w pełnym wymiarze czasu. Organ odwoławczy wywiódł także, iż w załączniku do cytowanego rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. jak i zarządzenia nr 9 Ministra Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych z dnia 1 sierpnia 1983 r. w sprawie wykazu stanowisk pracy w zakładach pracy, podległych ministrowi budownictwa i przemysłu materiałów budowlanych, na których są wykonywane prace w szczególnych warunkach, nie wymieniono stanowisk pracy "szklarz" i "szklarz-malarz". Zdaniem Wojewody organ I instancji w sposób prawidłowy przeprowadził postępowania, poddając wnikliwej ocenie cały materiał dowodowy i prawidłowo uznając, iż skarżący nie spełnił warunków do nabycia prawa do zasiłku przedemerytalnego określonych w art. 37j ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz. U. Nr 6, poz. 56 ze zm.). W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy na powyższą decyzją K. K. podniósł, iż organ nieuwzględnił przedłożonych przez niego dokumentów oraz złożonych przez świadków zeznań, z których wynika, iż przez 15 lat pracował on w warunkach szczególnych wykonując prace szklarsko-malarskie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Sądy administracyjne sprawują kontrolę zgodności działania administracji publicznej z obowiązującym prawem. Przedmiotem kontroli sądu są decyzje administracyjne, postanowienia wymienione w art. 3 § 2 pkt 2 i3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) oraz inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. W przeciwieństwie do sądów powszechnych - wydziałów pracy i ubezpieczeń społecznych, sądy administracyjne nie mają uprawnień do wydawania decyzji czy wyroków merytorycznych, w tym uznających jakieś okresy pracy za pracę w warunkach szkodliwych. Tych oczekiwań skarżącego sąd administracyjny nie może spełnić. Istota skargi sprowadza się do kwestionowania dokonanych ustaleń faktycznych i oceny dowodów. W ocenie skarżącego wykonywał on pracę w warunkach szkodliwych ponad 15 lat. W ocenie Sądu dokonana przez Wojewodę [...] ocena zebranych w sprawie dowodów jest prawidłowa i prawa nie narusza. Organ II instancji szeroko uzasadnił swoje stanowisko, ustosunkował się do wszystkich zebranych w sprawie dowodów i wszechstronnie je ocenił. Za pracę w warunkach szkodliwych, uznano nawet pobieranie dodatku za pracę w warunkach szkodliwych, opierając się na listach płac mimo, że nie może to być uznane za wykonywanie prac w szkodliwych warunkach. Trafnie wskazano na treść rozporządzenia Rady Ministrów z 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze (Dz. U. Nr 9, poz. 43 ze zm.). Rozporządzenie to w § 2 stanowi, że okresami pracy uzasadniającymi prawo do świadczeń na zasadach określonych w rozporządzeniu są okresy, w których praca w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze jest wykonywana stale i w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym na danym stanowisku pracy. Okresy wykonywania pracy stwierdza się w świadectwie wykonywania prac w szczególnych warunkach. Skarżący takiego świadectwa nie przedstawił. Organ II instancji prawidłowo ustosunkował się do dowodu z zeznań świadka. Należy podzielić pogląd, że dowód z zeznań świadków nie zastępuje świadectwa pracy o wykonywaniu prac w warunkach szkodliwych. Wymóg wystawienia takiego świadectwa wynika z cytowanych, w decyzji przepisów, a dowód z zeznań świadków jest tylko dowodem pośrednim. Nie bez znaczenia jest także fakt, że w cytowanym rozporządzeniu w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze zawierającym wykaz stanowisk pracy w warunkach szczególnych, nie wymieniono stanowisk pracy "szklarza" i "szklarza - malarza". Takiego stanowiska pracy nie wymienia również zarządzenie nr 9 Ministra Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych z 1 sierpnia 1983 r. w sprawie wykazu stanowisk pracy w zakładach pracy, podległych ministrowi budownictwa i przemysłu materiałów budowlanych, na których są wykonywane prace w szczególnych warunkach. Orzekające w sprawie organy trafnie oceniły, że w świetle zgromadzonych dowodów, a właściwie ich braku, oraz obowiązujących przepisów prawa brak jest podstaw do uznania twierdzeń skarżącego, że wykonywał on pracę w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze. Skarżący nie legitymował się wymaganym stażem pracy uprawniającym do zasiłku. Wymagany jest okres 35 lat dla mężczyzn albo 30 lat, w tym co najmniej 15 lat wykonywania prac uznanych w przepisach emerytalnych za zatrudnienie w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze. Ponieważ nie można uznać, aby skarżący pracował co najmniej 15 lat uznanych w przepisach emerytalnych za zatrudnienie w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze, to zastosowanie ma wymóg 35 lat pracy. Tymczasem skarżący legitymuje się okresem 30 lat, 2 miesięcy i 16 dni. W tym stanie rzeczy zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Uzasadnia to, na mocy art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) oddalenie skargi.