II SA/Bd 1095/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Joanna Brzezińska po rozpoznaniu w dniu 23 listopada 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku B. S. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lipca 2015 r., nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji w sprawie rejestracji pojazdu i odmowy jego rejestracji postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Decyzją z dnia [...] lipca 2015 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] utrzymało w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] maja 2015 r. wydaną w trybie wznowienia postępowania, o uchyleniu decyzji Starosty [...] z dnia [...] września 2013r. o rejestracji samochodu osobowego marki [...] o numerze rej. [...] na rzecz B. S. i odmowie jego rejestracji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję B. S. wniósł między innymi o wstrzymanie jej wykonania z uwagi na niebezpieczeństwo wyrzucenia rażącej szkody oraz spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków polegających na utracie pojazdu. Na podstawie zarządzenia Sędziego z dnia 6 października 2015 r. wezwano skarżącego do uzupełnienia ww. wniosku poprzez szczegółowe wykazanie na podstawie stosownych dokumentów, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 P.p.s.a.), w terminie 7 dni od otrzymania wezwania. W zakreślonym przez Sąd terminie skarżący wyjaśnił, że utrzymanie decyzji Starosty [...] w mocy skutkuje wyrządzeniem znacznej szkody i powoduje trudne do odwrócenia skutki prawne polegające na utracie władztwa i niemożności użytkowania pojazdu. Podkreślił także, że z uwagi na brak możliwości korzystania z pojazdu nie ma jak dojechać do pracy, a ponadto nieużywany samochód będzie niszczał i niezależnie od rozstrzygnięcia, które może toczyć się latami, spowoduje jego całkowite zniszczenie, a więc trudne do odwrócenia skutki fizyczne i prawne. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze. zm.), dalej jako P.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 P.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Przepis art. 61 § 3 P.p.s.a. zawiera zamknięty katalog przesłanek pozytywnych warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podstawową przesłanką zastosowania instytucji ochrony tymczasowej jest zatem istniejące realnie niebezpieczeństwo zaistnienia takiej szkody (majątkowej, a także niemajątkowej), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego z uwagi na utratę przedmiotu świadczenia, który w skutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub poniesie on straty na życiu lub zdrowiu (por. postanowienia NSA: z dnia 25 października 2005 r. I OZ 1074/05; z dnia 20 grudnia 2004 r., GZ 138/04). Można o niej mówić również, jeżeli rozmiary szkody wykonaniem zaskarżonej decyzji są większe niż zwykle wywołane wykonaniem aktu tego rodzaju. Natomiast "trudne do odwrócenia skutki" to takie prawne lub faktyczne konsekwencje, które powodują trwałą zmianę, przy czym powrót do stanu poprzedniego następuje tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienie NSA z dnia 24 października 2013 r., I OZ 998/13). Omawiana instytucja ma na celu ochronę strony przed wystąpieniem nieodwracalnych skutków lub znacznej szkody przed zbadaniem przez sąd administracyjny legalności zaskarżonego aktu lub czynności. W orzecznictwie i literaturze konsekwentnie podkreśla się, że to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie danego aktu, tak aby przekonać sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) pozwalających wywieść, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne. Obowiązkiem strony jest więc poparcie wniosku twierdzeniami, tezami oraz stosownymi dokumentami. Nie jest bowiem wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania wspomnianego aktu lub czynności występowały w sprawie – sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę. Zdaniem sądu skarżący nie uprawdopodobnił, że wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby narazić go na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Skarżący wniosek swój uzasadnił w sposób bardzo ogólny, nie wskazując żadnych konkretnych okoliczności, informacji, które mogłyby uzasadniać jego uwzględnienie. Nie przedłożył żadnych dokumentów. Argumentacja, że pojazd, którego dotyczy zaskarżona decyzja, jest środkiem transportu do pracy skarżącego, nie może odnieść zamierzonego skutku, skoro skarżący nie wyjaśnił nawet z jakich względów, nie ma innej możliwości dojazdu do pracy. Z wniosku nie wynika, gdzie znajduje się miejsce pracy skarżącego, jaką musi pokonać odległość, ile czasu jej to zajmuje i dlaczego nie może skorzystać z innych środków transportu, w tym z transportu publicznego. W orzecznictwie wskazuje się tymczasem, że odmowa rejestracji pojazdu skutkuje, co prawda niemożnością korzystania przez skarżącego z konkretnego auta, co niewątpliwie może się przyczynić do pewnych utrudnień związanych z codziennym funkcjonowaniem, jednakże nie można przyjąć, iż powyższa okoliczność spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody bądź będzie miała charakter nieodwracalny (por. postanowienie NSA z dnia 24 października 2013 r., I OZ 998/13). Jedynie w wypadku utraty jedynego źródła utrzymania strony skarżącej, spełniona zostaje przesłanka wyrządzenia znacznej szkody (por. postanowienie NSA z dnia 16 stycznia 2008 r., II OZ 1386/07). W rozpatrywanej sprawie brak jest jednak podstaw do stwierdzenia, że taka sytuacja ma miejsce. Argumentacja przedstawiona przez skarżącego uniemożliwia ocenę, czy w sprawie zachodzą przesłanki wskazane w art. 61 § 3 P.p.s.a. Wobec powyższego nie zaistniały podstawy do uwzględnienia wniosku.