II SA/Bd 1096/15

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy Michał Kujawa po rozpoznaniu w dniu 7 października 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku T. S. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie ze skargi M. S. i R. S. na decyzję Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2015 r., nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki postanowił: umorzyć postępowanie z wniosku T. S. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym. W dniu [...] września 2016 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wpłynął formularz PPF T. S. o przyznanie dla niego prawa pomocy w zakresie całkowitym tj.: zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata. Zarządzeniem Referendarza sądowego z dnia 15 września 2016 r. poinformowano pełnomocnika uczestniczki, że wniosek o przyznanie prawa pomocy przysługuje jedynie stronie bądź też uczestnikowi postępowania w tym wypadku M. S. i dlatego też dane zamieszczone w formularzu PPF, a dotyczące sytuacji majątkowej, finansowej i inne winny dotyczyć uczestniczki postępowania, a nie jej pełnomocnika, ponieważ wnioskodawcą przedmiotowego wniosku jest uczestniczka postępowania, a nie pełnomocnik. Dla oceny przedmiotowego wniosku, zatem istotna jest sytuacja materialna wnioskodawczyni (uczestniczki), a nie sytuacja materialna jej pełnomocnika. Jednocześnie zwrócono się do pełnomocnika uczestnika z zapytaniem czy podtrzymuje on w dalszym ciągu wniosek złożony przez siebie i w swoim imieniu czy też go wycofuje. Pismem z dnia 20 września 2016 r. T. S. oświadczył, że podtrzymuje swój wniosek o przyznanie dla niego prawa pomocy. Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zważył, co następuje: Na wstępie należy wskazać, że na podstawie art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718, dalej "p.p.s.a.") prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w jego toku. Powyższy przepis wyraźnie precyzuje podmiot uprawniony do wniesienia przedmiotowego wniosku. Jest nim strona postępowania sądowoadministracyjnego. Rozwijając powyższą myśl należy stwierdzić, że zgodnie z przepisem art. 32 p.p.s.a., w postępowaniu w sprawie sądowoadministracyjnej stronami są skarżący oraz organ, którego działanie lub bezczynność jest przedmiotem skargi. Z kolei art. 33 § 1 oraz § 2 p.p.s.a. wymienia podmioty, które nie wniosły skargi, ale w określonych sytuacjach są bądź mogą być uczestnikami postępowania na prawach strony. Zaś art. 12 wskazuje, że ilekroć w ustawie Prawo o postępowaniu administracyjnymi jest mowa o stronie, rozumie się przez to i uczestnika postępowania. Wykładnia systemowa pojęcia ,,strona" postępowania prowadzi do przekonania, że ilekroć przepis jej stanowi, iż dane uprawnienie procesowe przysługuje stronie należy przyjąć, że przysługuje ono również uczestnikom postępowania (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 marca 2010 r. II FZ 15/10 LEX nr 606574). W niniejszej sprawie bezsporne jest, że stroną są skarżący M. S. i R. S. zaś T. S., który złożył wniosek o przyznanie dla niego prawa pomocy nie jest stroną czy też uczestnikiem tego postępowania lecz jedynie prawidłowo umocowanym pełnomocnikiem uczestniczki postępowania M. S.. Wobec powyższego należało uznać, że T. S. nie jest również uprawnionym podmiotem do złożenia wniosku o przyznanie dla niego prawa pomocy. Ustawa Prawo o postępowaniu administracyjnymi nie przewiduje bowiem możliwości przyznania prawa pomocy dla pełnomocnika strony skarżącej czy też pełnomocnika uczestnika. Zgodnie z art. 249a p.p.s.a. jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się. Z uwagi na przedstawione powyżej okoliczności, przedmiotowe postępowanie z wniosku T. S. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym należało umorzyć na podstawie art. 249a w zw. z art. 243 § 1 p.p.s.a.