II SA/Bd 110/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Włodarska po rozpoznaniu w dniu 21 lipca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi "M.sp. z o.o. w B. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w T. z dnia[...] listopada 2010 r. nr [..] w przedmiocie odmowy zmiany decyzji w zakresie zmiany miejsca urządzania gier na automatach o niskich wygranych postanawia zawiesić postępowanie. Zaskarżoną decyzją z dnia [...]listopada 2010 r. nr [...]Dyrektor Izby Celnej w T. utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...]kwietnia 2010 r. nr [...], którą odmówił zmiany decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [..] marca 2009 r. [...], zezwalającej skarżącej - "M. sp. z o.o. w B. na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa kujawsko – pomorskiego w zakresie zmiany lokalizacji punktu gry na automatach o niskich wygranych w pkt II, poz. 24. W uzasadnieniu organ wskazał, iż zgodnie z art. 135 ust. 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. Nr 201, poz. 1540), będącym przepisem szczególnym w rozumieniu art. 253a § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tj. Dz.U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60; ze zm.), w wyniku zmiany zezwolenia nie może nastąpić zmiana miejsc urządzania gry, z wyjątkiem zmniejszenia liczby punktów gry na automatach o niskich wygranych i z uwagi na to należało orzec o odmowie zmiany decyzji z dnia 6 marca 2009 r. w żądanym przez skarżącą spółkę zakresie. "M. sp. z o.o. w B. nie zgodziła się z argumentacją podniesioną w zakwestionowanej decyzji i wniosła o jej uchylenie przez sąd. Zdaniem skarżącej w sprawie mają zastosowanie przepisy dotychczas obowiązującej ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych (tj. Dz. U. z 2004 r., Nr 4, poz. 27; ze zm.), a nie ustawa o grach hazardowych. Pismem z dnia 21 lutego 2011 r. skarżąca spółka wniosła o zawieszenie postępowania sadowoadministracyjnego twierdząc, że rozstrzygnięcie niniejszej sprawy zależeć będzie od wyniku toczącego się przed Europejskim Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej postępowania wywołanego wniesieniem przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku pytaniem prawnym dotyczącym konieczności notyfikacji przepisu art. 135 ust. 2 ustawy o grach hazardowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. Z sytuacją, w której rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego postępowania mamy do czynienia wówczas, gdy orzeczenie, które zapadnie w tym drugim postępowaniu, będzie stanowić podstawę rozstrzygnięcia w zawieszonym postępowaniu sądowoadministracyjnym. W takim przypadku w sprawie sądowoadministracyjnej występuje tzw. zagadnienie wstępne, czyli sytuacja, w której uprzednie rozstrzygnięcie określonego zagadnienia występującego w sprawie może wpływać na wynik postępowania, a tym samym uzasadnia celowość wstrzymania czynności w postępowaniu sądowoadministracyjnym do czasu rozstrzygnięcia tej istotnej kwestii (vide: postanowienie WSA w Gdańsku z dnia 27 września 2010 r., sygn. akt I SA/Gd 868/10. dostępne na stronach: nsa.gov.pl ). W przedmiotowej sprawie, w ocenie Sądu, konieczność zawieszenia postępowania zachodzi z uwagi na to, że postanowieniem z dnia 16 listopada 2010 r., wydanym w sprawie o sygn. akt III SA/Gd 261/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 267 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej, postanowił skierować do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej następujące pytania prejudycjalne: "Czy przepis art. 1 pkt 11 Dyrektywy nr 98/34/WE z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiający procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz.U.UE.L.98.204.37 ze zm.) powinien być interpretowany w ten sposób, że do "przepisów technicznych", których projekty powinny zostać przekazane Komisji zgodnie z art. 8 ust. 1 wymienionej dyrektywy należy taki przepis ustawowy, który zakazuje zmiany zezwoleń na działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych w zakresie zmiany miejsca urządzania gry". Postanowieniem natomiast z dnia 8 grudnia 2010 r., sygn. akt II SA/Po 549/10, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu postanowił przedstawić Trybunałowi Konstytucyjnemu pytanie prawne czy art. 135 ust. 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. Nr 201, poz. 1540 z 2009 r.) uniemożliwiający podmiotom prowadzącym działalność gospodarczą polegającą na urządzaniu gier na automatach o niskich wygranych odnośnie przedsięwzięć podjętych przed dniem 1 stycznia 2010 r. dopuszczalną wcześniej zmianę miejsca urządzania gry ustalonego w uprzednio wydanym zezwoleniu, nie jest niezgodny z wyrażoną w art. 2 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej zasadą ochrony interesów w toku podmiotów prowadzących takową działalność, które - w zaufaniu do dotychczasowych przepisów - rozpoczęły realizację sześcioletnich przedsięwzięć gospodarczych. Uznając, iż wynik toczących się postępowań przed Europejskim Trybunałem Sprawiedliwości, które to postępowanie dotyczy kwestii możliwości zmiany zezwoleń na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych w zakresie zmiany miejsca urządzania gry i Trybunałem Konstytucyjnym dotyczącym konstytucyjności przepisu art. 135 ust. 2 ustawy o grach hazardowych, który to przepis był podstawą zaskarżonej decyzji dotyczącej zmiany lokalizacji punktu gry na automatach o niskich wygranych, będzie miał decydujący wpływ na postępowanie prowadzone w przedmiocie legalności zaskarżonej decyzji, Sąd postanowił na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zawiesić postępowanie.