II SA/Bd 1102/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Klotz (spr.) Sędziowie sędzia WSA Renata Owczarzak sędzia WSA Grzegorz Saniewski Protokolant starszy sekretarz sądowy Elżbieta Brandt po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 stycznia 2017 r. sprawy ze skargi Prokuratora Rejonowego Toruń Centrum-Zachód w Toruniu na uchwałę Rady Miasta Torunia z dnia 4 grudnia 2003 r. nr 281/03 w przedmiocie opłat za parkowanie pojazdów samochodowych stwierdza nieważność § 2 zaskarżonej uchwały w części obejmującej zwrot: "a w soboty od 9.00 do 15.00". Prokurator Prokuratury Rejonowej Toruń Centrum – Zachód wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na uchwałę nr 281/03 Rady Miasta Torunia z 4 grudnia 2003r. w sprawie ustalenia strefy płatnego parkowania, opłat za parkowanie pojazdów samochodowych oraz opłat dodatkowych za nieziszczenie opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania w mieście Toruniu (Dz. Urz. Woj. Kuj.-Pom. z 2003r. nr 161, poz. 2156) Skarżący zarzucił zaskarżonej uchwale naruszenie art. 13b ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych (Dz. U. z 1985, Nr 14, poz. 60) poprzez wprowadzenie w § 2 uchwały opłaty za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania w mieście Toruniu określonej w § 1 skarżonej uchwały tj. na obszarze podstrefy A ograniczonej ulicami Bulwar Filadelfijski, Ślimak Getyński, Al. Jana Pawła II, Wały Gen. Sikorskiego, Uniwersytecka, Dąbrowskiego, Gregorkiewicza (od PI. Św. Katarzyny do Wałów Gen. Sikorskiego), PI. Św. Katarzyny, Warszawska, z wyłączeniem ulic Ślimak Getyński, Al. Jana Pawła II, a także na obszarze podstrefy B ograniczonej ulicami Bulwar Filadelfijski, Al. 500-lecia, Tujakowskiego, Słowackiego, Al. Jana Pawła II, Wały Gen. Sikorskiego, Uniwersytecka, Dąbrowskiego, Wały Gen. Sikorskiego, Gregorkiewicza, PI. Św. Katarzyny, Piastowska, PI. 18 Stycznia, z wyłączeniem ulicy Ślimak Getyński, Al. Jana Pawła II oraz ulic zaliczonych do podstrefy A, w soboty w godzinach od 09:00 do 15:00, podczas gdy z art. 13b ust. 1 ustawy o drogach publicznych wynika, że opłatę za postój w strefie płatnego parkowania w wyznaczonych miejscach pobiera się jedynie w dni robocze, zaś sobota na gruncie prawa administracyjnego, w tym przepisów ustawy o drogach publicznych, nie jest dniem roboczym. Wobec powyższego, skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności wyżej wskazanej uchwały w części obejmującej § 2 w zakresie w jakim wprowadza opłaty za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania w dni robocze tj. w soboty w godzinach od 09:00 do 15:00, jako wydanej we wskazanej części z naruszeniem prawa. Prokurator wskazał, że w późniejszych latach zaskarżona uchwała była wielokrotnie zmieniana, natomiast obwieszczeniem nr 2/15 z dnia 5 marca 2015 roku, który wszedł w życie z dniem ogłoszenia, Rada Miasta Torunia ogłosiła tekst jednolity uchwały z dnia 4 grudnia 2003 roku nr 281/03, stanowiącej załącznik do w/w obwieszczenia. Jak wskazał skarżący, w zakwestionowanym § 2 uchwały uznano sobotę za dzień roboczy wbrew analizie materialno-prawnej zapisów ustawy z dnia 18 stycznia 1951 roku o dniach wolnych od pracy (Dz.U.2015, poz.90) oraz art. 57 § 4 k.p.a. W ocenie skarżącego, na skutek błędnej wykładni użytego w art. 13b ust. 1 ustawy o drogach publicznych pojęcia "dnia roboczego", niezasadnie przyjęto, że sobota w rozumieniu tego przepisu jest dniem roboczym, podczas gdy w powszechnej świadomości ukształtowany jest zwyczaj traktowania soboty jako dnia wolnego od pracy, co wynika z ustawowego i powszechnego pięciodniowego tygodnia pracy. Według Prokuratora, sam fakt potrzeby wymuszenia rotacji pojazdów w określonym rejonie danej miejscowości nic stanowi jednak dostatecznego uzasadnienia dla wprowadzenia odpłatności parkowania w dni, które nie są dniami roboczymi w rozumieniu art. 13b ust. 1 ustawy o drogach publicznych. Ustawowe upoważnienie do ustanowienia przepisów zezwalających na pobieranie opłat za parkowanie w strefie płatnego parkowania w określone dni robocze również nie stanowi dostatecznego uzasadnienia do ustanowienia przepisów zezwalających na pobieranie tych opłat w soboty. Według skarżącego, wykluczyć należy możliwość wprowadzenia opłat w soboty jedynie na podstawie wykładni a contrario art. 1 ustawy o dniach wolnych od pracy. Skarżący, w skazał, że ustawa o ruchu drogowym zawiera jedynie regulację odnoszącą się do dni wolnych od pracy, nie zawiera natomiast regulacji związanych z czasem pracy, organizacją dni dodatkowo wolnych od pracy oraz zasadami udzielania takich dni przez pracodawców. Wyklucza to możliwość przyjęcia domniemania, że z samego faktu nie ujęcia sobót, ustawa wprowadza zasadę, że wszystkie soboty są dniami roboczymi. Wskazując na orzecznictwo NSA i WSA, skarżący wskazał, że obecnie są dwie kategorie dni wolnych od pracy, a mianowicie te, które wynikają z ustawy z dnia 18 stycznia 1951 roku o dniach wolnych od pracy, oraz te, które wynikają z ustawowej zasady pięciodniowego tygodnia pracy. Mając jednak na uwadze, że pięciodniowy tydzień pracy ma charakter ustawowy i powszechny, w praktyce dniem wolnym od pracy, ustalonym w rozkładach pracy, jest z reguły sobota. Skoro zatem sobota powinna być traktowana na równi z dniami ustawowo wolnymi od pracy w rozumieniu art. 57 § 4 K.p.a. Wykładnia art. 13b ust. 1 ustawy o drogach publicznych, wobec braku legalnej definicji "dni roboczych", powinna uwzględniać ten sposób jego rozumienia, który by zapewniał bezpieczeństwo prawne, a zatem aby wykładnia tego przepisu nie prowadziła do niejednolitej wykładni takich samych pojęć. W odpowiedzi na skargę Rada Miasta Torunia wniosła o umorzenie postępowania z uwagi na fakt, że w dniu 21 lipca 2016r. organ podjął uchwałę nr 371/2016 zmieniającą uchwałę w sprawie ustalenia strefy płatnego parkowania, opłat za parkowanie pojazdów samochodowych oraz opłat dodatkowych za nieuiszczenie opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania w mieście Toruniu (Dz. Urz. Woj. Kuj.-Pom. z 2016r. poz. 2784). Akt ten zmienia zapis § 2 zaskarżonej uchwały, wprowadzając odpłatność za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania w dni robocze tj. od poniedziałku do piątku w godzinach od 800 do 1800. W sytuacji nieuwzględnienia powyższego wniosku, organ wniósł o oddalenie skargi wskazując, że sobota nie jest dniem wolnym od pracy w rozumieniu ustawy z dnia 18 stycznia 1951r. o dniach wolnych od pracy. Zdaniem organu, rozróżnienie dni tygodnia na robocze oraz na pozostałe, zostało dokonane poprzez zastosowanie wnioskowania a contrario, tj. każdy dzień, który nie jest uznany za wolny od pracy w rozumieniu powołanej ustawy o dniach wolnych od pracy, jest dniem roboczym i właśnie takim dniem jest sobota. W ocenie organu, terminologia Kodeksu Postępowania Administracyjnego, z racji odmienności gałęzi prawa, nie powinna być stosowana na gruncie powołanej ustawy o drogach publicznych. O dniu ustawowo wolnym od pracy można mówić jedynie w odniesieniu do takich dni, które zostały uznane za wolne od pracy przepisem ustawy. Soboty, jakkolwiek są dniami wolnymi, to jednak nie mają charakteru powszechnego, chociaż obejmują wiele grup pracowników i wiele zakładów. Zaskarżona uchwała ma charakter normatywny, generalny i abstrakcyjny. Została podjęta w ramach określonych przepisów i w sposób zgodny z przyznanym władztwem, proponowana wykładnia tego przepisu prezentowana przez skarżącego, spowodowałaby – w ocenie organu – zawężenie tego władztwa w sposób nie tylko nie uzasadniony, ale i bezprawny. Strefę płatnego parkowania ustala się na obszarach charakteryzujących się znacznym deficytem miejsc postojowych, jeżeli uzasadniają to potrzeby organizacji ruchu, w celu zwiększenia rotacji parkujących pojazdów samochodowych lub realizacji lokalnej polityki transportowej, w szczególności w celu ograniczenia dostępności tego obszaru dla pojazdów samochodowych lub wprowadzenia preferencji dla komunikacji zbiorowej. W przedmiotowej sprawie został wykazany cel wprowadzenia opłaty za parkowanie pojazdów samochodowych, tj. umożliwienie jak największej grupie mieszkańców, ale i także turystów zatrzymanie się w centrum miasta Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Jak stanowi art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. jedn. Dz.U. z 2016r. poz.1066), sądy administracyjne sprawują m.in. wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie natomiast z art. 3 § 2 pkt 5 i 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. z 2016r. poz. 718), dalej: "p.p.s.a." kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej oraz akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej. Zgodnie z art. 147 § 1 p.p.s.a., Sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. Nie ma w sprawie niniejszej zastosowania przepis szczególny, czyli art. 94 ust. 1 ustawy z 8 marca 1990 o samorządzie gminnym (t. jedn. Dz. U. z 2016r., poz. 446), zgodnie z którym nie stwierdza się nieważności uchwały lub zarządzenia organu gminy po upływie jednego roku od dnia ich podjęcia, chyba że uchybiono obowiązkowi przedłożenia uchwały lub zarządzenia w terminie określonym w art. 90 ust. 1, albo jeżeli są one aktem prawa miejscowego. Akt zaskarżony w niniejszej sprawie stanowi akt prawa miejscowego, zatem mógł być on zaskarżony do Sądu w każdym czasie. Przedmiotem skargi wniesionej w niniejszej sprawie jest zaskarżony przez Prokuratora Prokuratury Rejonowej Toruń Centrum – Zachód § 2 uchwały nr 281/03 Rady Miasta Torunia z 4 grudnia 2003r. w sprawie ustalenia strefy płatnego parkowania, opłat za parkowanie pojazdów samochodowych oraz opłat dodatkowych za nieziszczenie opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania w mieście Toruniu. Zgodnie z jego treścią, opłaty za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych w SPP pobiera się w dni robocze, od poniedziałku do piątku w godzinach od 8°° do 18°°, a w soboty od 9°° do 15°°. SPP, oznaczająca w kwestionowanej uchwale strefę płatnego parkowania w mieście Toruniu, obejmuje: podstrefę A ograniczoną ulicami Bulwar Filadelfijski, Ślimak Getyński, Al. Jana Pawła II, Wały Gen. Sikorskiego, Uniwersytecka, Dąbrowskiego, Gregorkiewicza (od PI. Św. Katarzyny do Wałów Gen. Sikorskiego), PI. Św. Katarzyny, Warszawska, z wyłączeniem ulic Ślimak Getyński, Al. Jana Pawła II oraz podstrefę B ograniczoną ulicami Bulwar Filadelfijski, Al. 500-lecia, Tujakowskiego, Słowackiego, Al. Jana Pawła II, Wały Gen. Sikorskiego, Uniwersytecka, Dąbrowskiego, Wały Gen. Sikorskiego, Gregorkiewicza, PI. Św. Katarzyny, Piastowska, PI. 18 Stycznia, z wyłączeniem ulicy Ślimak Getyński, Al. Jana Pawła II oraz ulic zaliczonych do Podstrefy A. W pierwszej kolejności rozważyć należy możliwość uwzględnienia wniosku organu o umorzenie postępowania z uwagi na fakt, że w dniu 21 lipca 2016r. organ podjął uchwałę nr 371/2016 zmieniającą uchwałę w sprawie ustalenia strefy płatnego parkowania, opłat za parkowanie pojazdów samochodowych oraz opłat dodatkowych za nieuiszczenie opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania w mieście Toruniu (Dz. Urz. Woj. Kuj.-Pom. z 2016r. poz. 2784). Stwierdzić należy, że uchylenie lub zmiana uchwały jednostki samorządu terytorialnego zaskarżonej w postępowaniu sądowoadministracyjnym, nie powoduje bezprzedmiotowości tego postępowania. Stwierdzenie nieważności uchwały powoduje przyjęcie, że nieważna uchwała nie wywoływała skutków prawnych od jej podjęcia. Uchylenie uchwały wywołuje skutki ex nunc – czyli od daty uchylenia, zaskarżony przepis obowiązywał bowiem do dnia uchylenia i mógł być w tym czasie stosowany, rodząc określone skutki prawne. Stwierdzenie nieważności aktu natomiast wywołuje skutki ex tunc – czyli wstecz, od daty uchwalenia uchwały nieważność której stwierdzono. Uchwała, której nieważność stwierdzona została wyrokiem sądu, jest w konsekwencji traktowana jako akt, który de facto nigdy nie został podjęty. Zwrócić uwagę należy na konstrukcję art. 60 p.p.s.a., zgodnie z którym skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Jako, że bezpośrednim następstwem cofnięcia skargi jest umorzenie postępowania sądowodadministracyjnego, przyjąć należy, że nie może być umorzone postępowanie w przedmiocie aktu dotkniętego wadą nieważności, zwłaszcza w sytuacji, w której Sąd ma możliwość orzeczenia o wadliwości aktu od chwili jego podjęcia. Chodzi zatem o odmienne konsekwencje prawne uchylenia uchwały i stwierdzenia jej nieważności i ocenę ewentualnych następstw wywołanych przez uchwałę do chwili jej uchylenia. W sytuacji umorzenia postępowania w niniejszej sprawie, Sąd zaaprobowałby istniejący stan prawny, zatem wywoływanie skutków prawnych do czasu uchylenia skarżonej uchwały, a chodzi o to, alby te skutki zniweczyć. Wskazać w tym miejscu należy również na uchwałę Trybunału Konstytucyjnego z dnia 14 września 1994 r. (W 5/94), z której wynika, że zmiana lub uchylenie zaskarżonej do sądu uchwały nie czyni zbędnym wydania przez sąd wyroku, jeżeli zaskarżona uchwała może być zastosowana do sytuacji z okresu poprzedzającego jej podjęcie. W związku z powyższym, brak jest podstaw do umorzenia postępowania w niniejszej sprawie. Materialnoprawną podstawę zaskarżonego przepisu stanowi art. 13b ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych (Dz. U. z 1985, Nr 14, poz. 60), dalej powoływanej jako u.d.p. Zgodnie ze wskazanym przepisem, opłatę, o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1, pobiera się za postój pojazdów samochodowych w strefie płatnego parkowania, w wyznaczonym miejscu, w określone dni robocze, w określonych godzinach lub całodobowo. Do ustalania wysokości stawek przedmiotowej opłaty upoważniona została ustawowo rada gminy. Spór w przedmiotowej sprawie sprowadza się do kwestii, czy sobota stanowi dzień roboczy w rozumieniu przepisów dotyczących opłat za parkowanie i w konsekwencji do rozstrzygnięcia czy Rada Miasta Torunia miała kompetencję do ustalenia wysokości opłaty za parkowanie pojazdów w strefie płatnego parkowania w soboty. Na gruncie sporu, który zawisł przed tutejszym Sądem nie ma w orzecznictwie jednolitości. Zarysowały się w tym przedmiocie dwie linie orzecznicze: zgodnie z pierwszą z nich, sobota nie może być uznana za dzień roboczy w rozumieniu przepisów u.d.p. Skoro bowiem sobota, zgodnie z Uchwałą 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 czerwca 2011 r., sygn. akt I OPS 1/11, powinna być traktowana na równi z dniami ustawowo wolnymi od pracy w rozumieniu art. 57 § 4 k.p.a., to mając na względzie zasadę zaufania do państwa i stanowionego przez niego prawa, należy sobotę w ten sam sposób traktować na gruncie tej samej gałęzi prawa - prawa administracyjnego, w tym na gruncie ustawy o drogach publicznych (wyrok WSA w Poznaniu z dnia 20 kwietnia 2016 r., III SA/Po 98/16, LEX nr 2061591). Skoro sobota powinna być traktowana na równi z dniami ustawowo wolnymi od pracy, w rozumieniu art. 57 § 4 k.p.a., zważywszy na zasadę zaufania do państwa i stanowionego przez niego prawa, to należy soboty w ten sam sposób traktować na gruncie tej samej gałęzi prawa - prawa administracyjnego, w tym na gruncie ustawy o drogach publicznych (wyrok WSA w Opolu z dnia 2 czerwca 2015 r., II SA/Op 143/15, LEX nr 1745938). Sobota nie jest dniem roboczym w rozumieniu art. 13b ust. 1 i 4 ustawy o drogach publicznych (wyrok WSA w Krakowie z dnia 24 października 2013 r.,III SA/Kr 356/13, LEX nr 1385408). Zgodnie z odmienną linią orzeczniczą, sobota może być uznana za dzień roboczy w rozumieniu przepisów dotyczących opłat za parkowanie. Jak wskazał WSA w Białymstoku w wyroku z dnia 3 września 2015 r., II SA/Bk 397/15, (LEX nr 1940818), sobota może być uznana za dzień roboczy w rozumieniu art. 13b ust. 1 ustawy o drogach publicznych. Wobec braku definicji legalnej dni roboczych, pojęcie to należy wykładać w nawiązaniu do ustawowej kategorii dni wolnych od pracy. Katalog tych dni został zawarty w ustawie z 1951 r. o dniach wolnych od pracy i obejmuje niedzielę i święta wymienione w tej ustawie. Z ustawy tej wynika, że sobota nie jest dniem ustawowo wolnym od pracy. Rozróżnienie dni tygodnia na robocze i pozostałe zostało przeprowadzone poprzez zastosowanie wnioskowania a contrario, które prowadzi do wniosku, że każdy dzień, który nie jest uznany za wolny od pracy jest dniem roboczym, stąd też za taki dzień uznać należy sobotę. Stwierdzić należy, że dominującym jest pierwszy z przedstawionych poglądów. Przychyla się do niego również Sąd w składzie rozpoznającym przedmiotową sprawę. Tendencją jest bowiem wyłączanie soboty z kategorii dni roboczych, chociaż w świetle obowiązujących przepisów nie jest ona dniem ustawowo wolnym od pracy. Zgodnie z ustawą z dnia 13 lutego 1951 r. o dniach wolnych od pracy soboty nie zostały wymienione, jako dni wolne od pracy (art. 1 ustawy), jednakże sądy administracyjne stają na stanowisku traktowania sobót, jako dni wolnych. Za niezasadne uznać należy stanowisko, że pogląd wyrażony w przytoczonej wyżej uchwale NSA z dnia 15 czerwca 2011r. (I OPS 1/11) nie ma przełożenia na prawo materialne, a jedynie procesowe. W związku z czym, z uwagi na brak legalnej definicji "dni roboczych" w ustawie o drogach publicznych, art. 13b ust. 1 tej ustawy winien być interpretowany z uwzględnieniem wykładni dokonanej przez NSA. Nie może bowiem dojść do rozszerzającej interpretacji przepisów prawa. Co warte podkreślenia, nowelizacją Kodeksu Pracy zawartą w ustawie z dnia 1 marca 2001 r. o zmianie ustawy - Kodeks pracy (Dz. U. z 2001r. Nr 28 poz.301) art. 129 § 1 Kodeksu Pracy otrzymał brzmienie: " Czas pracy nie może przekraczać 8 godzin na dobę i przeciętnie 40 godzin w pięciodniowym tygodniu pracy w przyjętym okresie rozliczeniowym nie przekraczającym 3 miesięcy, z zastrzeżeniem przepisów art. 1294, 132 § 2 i 4 oraz art. 142." Zmiana ta weszła w życie z dniem 1 maja 2001 r., tym samym został wprowadzony w Polsce pięciodniowy tydzień pracy. W związku z tym powszechnie przyjęto, że sobota przestała być dniem roboczym i stała się dniem wolnym od pracy. Nie wynika to jednak z żadnego konkretnego przepisu, dlatego należy posiłkować się wykładnią. Nie jest jednak, zdaniem Sądu, zasadne dopuszczenie w niniejszym przypadku wnioskowania a contrario art. 1 ustawy o dniach wolnych od pracy. Wnioskowanie to dopuszczalne jest w sytuacji, w której w danym przepisie można mówić o katalogu zamkniętym. Zazwyczaj przepis upoważniający do rozumowania a contrario zawiera takie zwroty jak: "tylko", "jedynie", "wyłącznie". Sobota nie jest dniem szczególnym, czyli dniem ustawowo wolnym od pracy, ale nie jest również dniem roboczym, jak każdy inny dzień z typowego pięciodniowego tygodnia pracy. Skoro przepisy prawa rangi ustawowej nie zaliczają soboty do dni roboczych, to Rada Rady Miasta nie mogąc przekroczyć upoważnienia ustawowego, również nie mogła zaliczyć soboty do dni roboczych o których mowa w art. 13b ustawy o drogach publicznych. Jak wskazał na gruncie podobnej sprawy WSA w Krakowie z wyroku z 24 października 2013r., sygn. akt III SA/Kr 356/13: obowiązki nakładane na obywateli muszą wynikać z jednoznacznych przepisów prawa i niedopuszczalna przy tym jest rozszerzająca interpretacja takich przepisów. Przyjęcie odmiennego stanowiska mogłoby prowadzić do nakładania na obywateli obowiązków w większym zakresie, niż było to zamierzeniem ustawodawcy, z naruszeniem ustawowej delegacji do ustalania zakresu obowiązków ciążących na adresatach działań administracji publicznej. Biorąc pod uwagę wskazane powyżej okoliczności stwierdzić należy, że wykładnia wyrażenia "dni robocze" została przez Radę Miasta dokonana w sposób nieprawidłowy, w związku z czym zaskarżona uchwała wydana została z naruszeniem prawa. W związku z tym Sąd, na podstawie art. 147 § 1 ppsa, stwierdził nieważność § 2 uchwały, w zakresie wskazanym w sentencji postanowienia.