II SA/Bd 1111/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jerzy Bortkiewicz Sędzia WSA Wojciech Jarzembski Asesor WSA Grzegorz Saniewski (spr.) Protokolant Magdalena Gadecka po rozpoznaniu w dniu 10 stycznia 2006r. na rozprawie sprawy ze skargi J. Ż. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] 2005r. nr [...] w przedmiocie zasiłku stałego oddala skargę Działając z upoważnienia Prezydenta Miasta B. Zastępca Kierownika Rejonowego Ośrodka Pomocy Społecznej "[...]" w B. decyzją nr [...] z dnia [...] 2005 r. odmówiła J. Ż. udzielenia pomocy w formie zasiłku stałego. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że zgodnie z art. 37 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej zasiłek stały przysługuje osobie pełnoletniej, samotnie gospodarującej, niezdolnej do pracy z powodu wieku lub niepełnosprawności, jeżeli jej dochód jest niższy od kryterium osoby samotnie gospodarującej. Zgodnie z art. 37 ust. 2 pkt 1 powyższej ustawy zasiłek stały ustala się w wysokości różnicy między kryterium dochodowym osoby samotnie gospodarującej ustalonym na podstawie art. 8 ust. 1 pkt 1 ustawy tj. kwotą 461 zł, a posiadanym dochodem własnym, nie więcej jednak niż 418zł. Organ pierwszej instancji ustalił, że dochód netto wnioskodawcy wynosi 1913,79 zł. Dochód ten jest sumą otrzymywanego z Urzędu Miasta dofinansowania do czynszu w wysokości 81,94 zł oraz 1/12 kwoty 21982,20 zł pozostałej po rozliczeniu sprzedanego mieszkania, która została uznana za dochód w oparciu o art. 8 ust. 11 ustawy o pomocy społecznej. Ponadto organ zwrócił uwagę, że wnioskodawca został zaliczony do lekkiego stopnia niepełnosprawności na stałe, zatem nie została spełniona żadna z przesłanek koniecznych dla otrzymania świadczenia. W wyniku rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez J. Ż. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. decyzją z dnia [...] 2005r. nr [...] utrzymało powyższą decyzję w mocy. Kolegium ustaliło, że skarżący jest osobą samotnie gospodarującą, a jego miesięczny dochód wynosi 1913,83 zł (suma dodatku mieszkaniowego oraz 1/12 kwoty pozostałej po rozliczeniu sprzedanego mieszkania). Wobec tego zdaniem Kolegium skarżący nie nabył uprawnień do świadczenia, o które się ubiegał, gdyż jego miesięczny dochód przekracza kryterium dochodowe ustalone przez ustawodawcę w ustawie o pomocy społecznej, uprawniające do świadczeń z pomocy społecznej. W dniu 14 października 2005 r., J. Ż. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy pismo zawierające szereg skarg na dotyczące go rozstrzygnięcia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B., w tym na powyższe rozstrzygnięcie z dnia 3 października 2005 r.. W skardze nie sprecyzowano zarzutów przeciwko decyzji, podkreślono natomiast, iż jest to jest już kolejna skarga na rozstrzygnięcia Kolegium. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Na rozprawie, wyjaśniając kwestię związaną z uzyskanymi przez niego dochodami skarżący wskazał, że swoje poprzednie mieszkanie sprzedał w listopadzie 2005 r., a całą kwotę uzyskaną ze sprzedaży wydał. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Zgodnie z powoływanym przez organy administracji art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej ((Dz. U. Nr 64, poz. 593; z późn. zm.) zasiłek stały przysługuje pełnoletniej osobie samotnie gospodarującej, całkowicie niezdolnej do pracy z powodu wieku lub niepełnosprawności, jeżeli jej dochód jest niższy od kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej. Według art. 8 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy kryterium dochodowym osoby samotnie gospodarującej jest kwota 461 zł. Za dochód uważa się natomiast sumę miesięcznych przychodów z miesiąca poprzedzającego złożenie wniosku lub w przypadku utraty dochodu z miesiąca, w którym wniosek został złożony, bez względu na tytuł i źródło ich uzyskania, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, pomniejszoną o: 1) miesięczne obciążenie podatkiem dochodowym od osób fizycznych; 2) składki na ubezpieczenie zdrowotne określone w przepisach o powszechnym ubezpieczeniu w Narodowym Funduszu Zdrowia oraz ubezpieczenia społeczne określone w odrębnych przepisach; 3) kwotę alimentów świadczonych na rzecz innych osób (art. 8 ust. 3 ustawy o pomocy społecznej). Stosownie zaś do art. 8 ust. 11 powyższej ustawy w przypadku uzyskania w ciągu 12 miesięcy poprzedzających miesiąc złożenia wniosku lub w okresie pobierania świadczenia z pomocy społecznej dochodu jednorazowego przekraczającego pięciokrotnie kwoty: 1) kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej, w przypadku osoby samotnie gospodarującej, 2) kryterium dochodowego rodziny, w przypadku osoby w rodzinie - kwotę tego dochodu rozlicza się w równych częściach na 12 kolejnych miesięcy, poczynając od miesiąca, w którym dochód został wypłacony. W sposób prawidłowy i nie budzący sporu pomiędzy stronami występującymi przed Sądem, organy administracji ustaliły że skarżący jest osobą samotnie gospodarującą. Badając dochody skarżącego organy administracji ustaliły, że zaszła sytuacja określona w cytowanym art. 8 ust. 11. Podpisując bez zastrzeżeń kwestionariusz wywiadu środowiskowego z dnia 5 września 2005 r. skarżący tym samym przyznał, że uzyskał dochód ze sprzedaży mieszkania w wysokości 21983,40 zł (dane wynikające z rubryki 8 kwestionariusza wywiadu: 12 x 1831,95 zł), przed datą sporządzenia wywiadu. W aktach administracyjnych przedstawionych Sądowi brak jest natomiast dowodów (np. kopii aktu notarialnego) pozwalających na ustalenie daty sprzedaży mieszkania i uzyskania dochodu z tej sprzedaży, a w szczególności na ustalenie, czy mieszkanie sprzedano w okresie 12 miesięcy poprzedzających zgłoszenie przez skarżącego wniosku o przyznanie zasiłku stałego ewentualnie czy sprzedaż miała miejsce w okresie pobierania przez skarżącego świadczeń z pomocy społecznej (chociażby wspominanych w rubryce 7 kwestionariusza wywiadu środowiskowego). Ustalenie iż zaistniała sytuacja opisana w art. 8 ust. 11 ustawy o pomocy społecznej nastąpiło zatem z uchybieniem przez organ wynikającego z art. 7 i art. 77 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeksu postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071; z późn. zm.) obowiązku zebrania i rozważenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego. Uchybienie to jednak ostatecznie nie miało wpływu na wynik postępowania, gdyż skarżący nie spełnił wymaganego dla uzyskania zasiłku stałego warunku bycia osobą całkowicie niezdolną do pracy z powodu wieku lub niepełnosprawności, co zostało - jak wynika z końcowej części uzasadnienia decyzji Zastępcy Kierownika Rejonowego Ośrodka Pomocy Społecznej - słusznie dostrzeżone przez organ pierwszej instancji. Stosownie do art. 6 pkt 7 ustawy o pomocy społecznej niezdolność do pracy z tytułu wieku oznacza ukończenie przez kobietę 60 lat lub ukończenie przez mężczyznę 65 lat. Skarżący urodził się w roku 1951 (por. kwestionariusz wywiadu środowiskowego), w chwili wydawania zaskarżonej decyzji (tj. w roku 2005) nie ukończył zatem 65 roku życia. Pojęcie całkowitej niezdolności do pracy, które organy administracji są zobowiązane stosować przy rozważaniu możliwości przyznania świadczenia z pomocy społecznej zostało określone w art. 6 pkt. 1 ustawy o pomocy społecznej. Zgodnie z tą definicją całkowita niezdolność do pracy oznacza - całkowitą niezdolność do pracy w rozumieniu przepisów o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych albo zaliczenie do I lub II grupy inwalidów lub legitymowanie się znacznym lub umiarkowanym stopniem niepełnosprawności w rozumieniu przepisów o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych. Całkowita niezdolność do pracy z tytułu niepełnosprawności oznacza zatem zaliczenie do I lub II grupy inwalidów lub legitymowanie się znacznym lub umiarkowanym stopniem niepełnosprawności w rozumieniu przepisów o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych. Tymczasem, jak wynika z orzeczenia o niepełnosprawności z dnia 11 lipca 2005 r. (k.1 akt organu I instancji), skarżący został zaliczony jedynie do lekkiego stopnia niepełnosprawności - nie jest zatem osobą niezdolną do pracy z tytułu niepełnosprawności w rozumieniu cytowanego przepisu art. 6 pkt 1 ustawy o pomocy społecznej. Na marginesie należy zauważyć, że skarżący nie jest też, w rozumieniu powyższego przepisu, osobą niezdolną do pracy z innej przyczyny niż niepełnosprawność. Znajdujące się w aktach organu pierwszej instancji (k.2) orzeczenie Komisji Lekarskiej ZUS nr [...] z dnia [...] 2005 r. (k. 2 akt organu I instancji) wskazuje bowiem, że skarżący jest niezdolny do pracy tylko częściowo i okresowo tj. do kwietnia 2006 r. - nie jest zatem osobą całkowicie niezdolną do pracy w rozumieniu art. 12 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (tekst jednolity Dz. U. z 2004 r. Nr 39, poz. 353, z późn. zm.). Ze względu na powyższe, stwierdzając, iż organy dopuściły się wprawdzie naruszenia przepisów postępowania, jednakże w sposób, który nie miał wpływu na ostateczne, zgodne z prawem rozstrzygnięcie, Sąd - na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270; z późn. zm.) - oddalił skargę.