II SA/Bd 1112/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Renata Owczarzak Sędziowie: Sędzia WSA Wojciech Jarzembski Sędzia WSA Elżbieta Piechowiak (spr.) Protokolant: Arkadiusz Skomra po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 25 stycznia 2007 r. sprawy ze skargi H. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] 2006 r., nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie dodatku mieszkaniowego oddala skargę. IISA/Bd 1112/06 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] 2006r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 151 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego ( t.j. Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta K. z dnia [...] 2006r. Nr [...] o odmawiającą uchylenia decyzji w przedmiocie odmowy przyznania dodatku mieszkaniowego. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w oparciu o następujące ustalenia: Burmistrz Miasta K. decyzją z dnia [...] 2004r. powołując się na treść art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 21 czerwca 2001r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. 2001r. Nr 71, poz. 734 z późn. zm.) odmówił H. O. przyznania dodatku mieszkaniowego stwierdzając, iż wnioskodawczyni nie spełnia kryteriów przewidzianych w tym przepisie. H. O. wniosła o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją podnosząc, że w sprawie zaistniały nowe okoliczności polegające na wydaniu przez Sąd Okręgowy we W. postanowienia o podziale lokalu do użytkowania, co w ocenie wnioskodawczyni oznacza, iż prowadzi ona wraz z bratem W. O. odrębne gospodarstwa domowe. Ponadto, jak wskazała uzyskiwane przez nich dochody pochodzą z różnych źródeł. W wyniku wznowionego postępowania Burmistrz Miasta K. stwierdził, iż w sprawie nie zachodzą przesłanki z art. 151 § 1 pkt 1 kpa, co zyskało odzwierciedlenie we wskazanej decyzji z dnia 16 sierpnia 2006r. Ze stanowiskiem organu nie zgodziła się H. O. wnosząc odwołanie. Zakwestionowała przyjęte w decyzji ustalenia co do faktu prowadzenia gospodarstwa domowego wraz z bratem, jak również przyjętego metrażu lokalu, który zajmuje. Argumentowała, iż zgodnie z umową najmu wraz z bratem są jedynie współnajemcami zamieszkującymi w wydzielonych częściach lokalu. Zdaniem odwołującej, w przypadku uzyskiwania dochodów z różnych źródeł nieuprawnione jest twierdzenie o prowadzeniu wspólnego gospodarstwa domowego. Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. powołując się na wydane wcześniej w toku postępowania orzeczenia wskazało, że art. 145 § 1 pkt 5 kpa może mieć zastosowanie jedynie w przypadku spełnienia następujących przesłanek: ujawnione zostaną nowe okoliczności faktyczne lub dowody mające istotne znaczenie dla sprawy, zaistnienie nowych okoliczności faktycznych czy nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji lub okoliczność istnienia nowych dowodów lub nowych okoliczności nie znanych organowi, który wydał decyzje. W ocenie organu odwoławczego orzeczenie Sądu Okręgowego we W. o podziale użytkowanego lokalu, na które powołuje się strona potwierdza jedynie istniejący stan faktyczny i nie rozstrzyga o sposobie prowadzenia gospodarstwa domowego w rozumieniu przepisów wskazanej ustawy o dodatkach mieszkaniowych. Ponadto, dowód ten nie istniał w dniu wydania decyzji, co warunkuje możliwość zastosowania art. 145 § 1 pkt 5 kpa. Stanowisko organu odwoławczego H. O. zakwestionowała wnosząc skargę do sądu. Wskazała, iż sprawa w przedmiocie dodatku mieszkaniowego toczy się dwa lata i w tym okresie żaden z organów orzekających nie uzasadnił na podstawie jakiego dowodu uznał, że skarżąca prowadzi wraz z bratem wspólne gospodarstwo domowe. Ponownie oświadczyła, iż zamieszkuje z bratem w wydzielonych lokalach prowadząc odrębne gospodarstwa, o czym wielokrotnie informowała w pismach do organów administracji. Powołując się na orzeczenie sądu o podziale lokalu argumentowała, iż świadczy ono o odrębności prowadzonych gospodarstw. Zdaniem skarżącej w niniejszym postępowaniu naruszona została zasada praworządności. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści przepisu, art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), Sąd sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że Sąd rozpoznając skargę ocenia czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego. Natomiast zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sądy administracyjne orzekają w sprawach skarg na decyzje administracyjne; postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę, co do istoty; postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; inne niż określone wyżej akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. W rozpatrywanej sprawie przedmiotem zaskarżenia była decyzja podjęta w ramach wznowionego postępowania. W związku z tym w postępowaniu nie była dokonana merytoryczna ocena pierwotnej decyzji Burmistrza Miasta K. z dnia [...] 2004r. o odmowie przyznania H. O. dodatku mieszkaniowego, ale spełnienie przesłanek określonych w art. 145 § 1 kpa oraz ewentualny ich wpływ na prawidłowość pierwotnego rozstrzygnięcia. W związku z tym dokonując również oceny w postępowaniu sądowym, Sąd nie ocenia prawidłowości merytorycznej pierwotnej decyzji, ale tej podjętej po wznowieniu postępowania. W przedmiotowej sprawie jako podstawę jako podstawę do wznowienia postępowania skarżąca wskazała wyjście na jaw nowych okoliczności, które nie były znane organowi w chwili orzekania, to jest przesłanka z art. 145 § 1 pkt 5 kpa, którą był brak wiedzy o stanie faktycznym, okolicznościach, dowodach mających istotne znaczenie dla sprawy w chwili wydania decyzji. Okolicznością taką, zdaniem skarżącej, był fakt prowadzenia przez nią odrębnego gospodarstwa domowego, co potwierdza postanowienie Sądu Okręgowego we W. z [...] 2005r. o podziale lokalu do użytkowania oraz pismo skarżącej z 15 czerwca 2004r. informujące organ, że nie prowadzi z bratem wspólnego gospodarstwa domowego. Dokonując oceny tego zarzutu należy przede wszystkim stwierdzić, że okoliczność, czy strona prowadzi odrębne czy też wspólne gospodarstwo domowe z bratem była przedmiotem badania przez organ w toku postępowania prowadzonego w przedmiocie dodatku mieszkaniowego. Skutkiem uznania przez organ, że H. O. prowadzi gospodarstwo domowe wraz z bratem było uznanie, że nie spełnia ona warunków określonych w art.3 ust.1 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, a w konsekwencji wydanie decyzji o odmowie przyznania tego dodatku. W uzasadnieniu tej decyzji organ wskazał, że uznał za udowodniony fakt prowadzenia prze stronę gospodarstwa domowego wraz z bratem. Okoliczność, że w wydanej decyzji organ nie ustosunkował się do oświadczenia strony zawartego w piśmie z 15 czerwca 2004r. o prowadzeniu przez nią odrębnego gospodarstwa domowego należy oceniać jedynie w kontekście naruszenia przez organ dyspozycji art. 107§3 kpa nakładającego na organ m.in. obowiązek wskazania przyczyn, z powodu których odmówił wiarygodności i mocy dowodowej określonym dowodom. Zarzut naruszenia tego przepisu mógł być podniesiony przez stronę w postępowaniu odwoławczym od tej decyzji, nie może natomiast być zakwalifikowany jako dowód wystąpienia nowej okoliczności, której nie znał organ prowadzący postępowanie. Wznowienie postępowania nie może służyć weryfikacji ostatecznej decyzji administracyjnej w oparciu o zarzuty, które przysługiwały stronie, a których nie podnosiła pomimo, że dysponowała nimi w postępowaniu w toku instancji. Słusznie również organ odwoławczy uznał, że postanowienie Sądu Okręgowego we W. o podziale lokalu do użytkowania nie może być uznane za potwierdzenie wystąpienia nowej okoliczności istniejącej w dniu wydania decyzji o odmowie przyznania dodatku mieszkaniowego. Orzeczenie to wydane zostało w dniu [...] 2005r., a zatem w żaden sposób nie może być uznane jako dowód istniejący w dniu wydania decyzji nieznany organowi, który wydał tę decyzję Orzeczenie to ma charakter konstytutywny i polega na określeniu przez sąd prawa do korzystania z części lokalu przez współposiadacza w sposób wyłączny (quod usum). Skutki jego wydania powstają ex nunc. Słusznie zatem organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji stwierdził, że postanowienie Sądu Okręgowego we Włocławku ukształtowało stosunki wzajemne między współposiadaczami na tle korzystania ze wspólnego lokalu i nie mogło rozstrzygać o sposobie prowadzenia przez skarżącą i jej brata gospodarstwa domowego w rozumieniu art.4 ustawy o dodatkach mieszkaniowych w dacie wydania decyzji o odmowie przyznania dodatku mieszkaniowego. Postępowanie wznowieniowe nie jest postępowaniem, w którym bierze się pod uwagę wszystkie ewentualne nieprawidłowości w postępowaniu, ale tylko te wyartykułowane w art. 145 § 1 kpa, a skoro żadna z przesłanek wymienionych w tym przepisie nie zaistniała, to postępowanie organu administracji, w sytuacji braku stwierdzenia wystąpienia innych nieprawidłowości winno zostać ocenione jako prawidłowe, co skutkowało w efekcie finalnym oddaleniem skargi na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.